‏⭐ ۶/۸

یادداشت سیاست 1 5 9 5: تبادل فرهنگی. فعالیت اقتصادی قابل توجهی دارد؛ ایالات متحده در سال ۲۰۲۳ بزرگ‌ترین منبع سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی الجزایر بود و این سرمایه‌گذاری عمدتاً به‌دلیل هیدروکربن‌ها شکل گرفت.5 اما صادرات الجزایر به ایالات متحده کم است و عمدتاً در حوزهٔ مواد معدنی و محصولات نفتی تصفیه‌شده متمرکز می‌شود.6 الجزایر هرگز دریافت‌کنندهٔ کمک‌های بزرگ نبوده است؛ این موضوع به‌همراه اقتصاد مبتنی بر هیدروکربن، اهرم‌های فشار ایالات متحده در این رابطه را محدود کرده است. از برنامه‌های فرهنگی می‌توان به آموزش و یادگیری زبان انگلیسی، تبادل‌های دولتی و حفاظت از میراث فرهنگی اشاره کرد.7 مسئولان هر دو کشور تأکید می‌کنند که تقاضای فراوانی برای یادگیری زبان انگلیسی در میان الجزایری‌ها وجود دارد و همچنین تمایل به فرصت‌های سفر، تحصیل و کار در ایالات متحده بالا است. دولت ایالات متحده همچنین برای ایجاد پروازهای مستقیم بین دو کشور سرمایه‌گذاری می‌کند تا تبادلات دوجانبه، به‌ویژه تجاری، تقویت شود.8 از نظر عملی، همکاری امنیتی محور اصلی برنامه‌های دوجانبه است. دو کشور منافع مشترکی در مهار جنبش‌های افراطی در ساهل و جلوگیری از بی‌ثباتی منطقه‌ای دارند که می‌تواند موج‌های عظیم مهاجرین به اروپا را به‌وجود آورد. تا کنون، این دو کشور شش گفتگوی استراتژیک و یک گفتگوی نظامی مشترک برگزار کرده‌اند و وزارت امور خارجهٔ ایالات متحده برنامه‌هایی را برای دولت الجزایر در زمینهٔ مبارزه با تروریسم و اجرای قانون تأمین مالی کرده است. وزارتخانه‌های دیگر الجزایر، از جمله بهداشت و عدالت، نیز آموزش‌های آمریکایی در زمینه‌هایی چون مبارزه با فساد دریافت کرده‌اند.9 قابلیت‌های نظامی الجزایر چشمگیر است. این کشور یکی از بزرگ‌ترین مخارج‌کنندگان دفاعی جهان است؛ بودجهٔ ۲۲ میلیارد دلاری آن در سال ۲۰۲۴ تقریباً ۸ ٪ از تولید ناخالص داخلی و حداقل ۲۱ ٪ از کل هزینه‌ها را تشکیل می‌دهد و پنجمین واردکنندهٔ سلاح در جهان محسوب می‌شود.10 نیروهای زمینی آن تقریباً ۱۳۰٬۰۰۰ نفر است که در کشوری با جمعیت حدود ۴۶ میلیون نفر قرار دارد.11 (جالب است که ارتش مراکش نزدیک به ۲۰۰٬۰۰۰ نفر است، در حالی که جمعیت آن حدود ۳۷ میلیون نفر؛ این احتمالاً به دلیل حضور نظامی سنگین در صحرای غربی است.) گزارش‌ها حاکی از خرید و انتظار تحویل اولیهٔ هواپیماهای جنگی نسل پنجم Su‑57e از روسیه در سال ۲۰۲۵ است که توان هوایی الجزایر را به بهترین سطح در آفریقا می‌رساند.12 بودجهٔ دفاعی رو به رشد آن از سال ۲۰۲۳ نشانگر نگرانی‌های فزایندهٔ این کشور نسبت به ثبات ساهل همسایه و مسابقهٔ تسلیحاتی با مراکش است که در ادامه بررسی می‌شود.13 الجزایر همچنین آرزوی رهبری منطقه‌ای در همکاری‌های ضدتروریستی را دارد. الجزایر که اغلب تجربهٔ داخلی خود در مبارزه با افراط‌گرایی در دههٔ ۱۹۹۰ را برجسته می‌کند، از سال ۲۰۰۱ نقش نسبتاً برجسته‌ای ایفا کرده است؛ برای مثال، در سال‌های ۲۰۰۹‑۱۰ به ایجاد فرماندهی نظامی مشترک کشورهای ساهلی به نام Comité d’État‑Major Operationnel Conjoint (CEMOC) کمک کرد. این گروه با هدف به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات و انجام گشت‌های نظامی مشترک تشکیل شده و الجزایر تجهیزات و آموزش‌های قابل توجهی را برای سایر اعضای ساهل فراهم کرده است.14