🔶 ۴/۴
در ژوئن ۲۰۲۶، بیش از ۱۳٬۰۰۰ دانش‌آموز دبیرستانی سویدا نتوانستند در امتحانات سراسری دمشق شرکت کنند و این امر منجر به برپایی اعتراضات در شهر شد. هنوز مشخص نیست که گارد ملی ال‑هجری یا نیروهای امنیتی دولت مانع سفر دانش‌آموزان به پایتخت شدند یا نه.
به همان اندازه مهم است که پیوند دیرینه جامعه درویزیان با ملی‌گرایی سوریه، پان‌عرب‌گرایی و ضد استعماری است؛ تاریخی که برای آن‌ها تمامیت ارضی کشور را مقدس می‌داند. هیچ چهره‌ای این میراث را بهتر از سلطان ال‑عطراش، ملی‌گرای درویزی سوریه‌ای از سویدا که در سال ۱۹۲۵ قیام مسلحانه‌ای علیه حکومت امپراتوری فرانسه رهبری کرد، به تصویر نمی‌کشد؛ و در یاد او درویزیان همچنان به‌سختی به‌سوی افتخار می‌نگرند.
با بهره‌گیری از این موضوع، دولت انتقالی باید برای ساختن یک دولت فراگیر تلاش کند و روایت‌هایی را که می‌گویند سرنوشت سوریه پس از اسد تحت تسلط اکثریت‌گرایی و تبعیض علیه اقلیت‌ها خواهد بود، رد نماید.
در نهایت، احتمال خودمختاری محلی و خطر جدایی ارضی بسیار کم است. دمشق تنها باید بایستد و صبر کند تا جمعیت محلی سویدا از درون به‌سر برآید. به همین دلیل، مجلس تازه تشکیل‌شده سوریه سه کرسی خالی برای سویدا دارد که در انتظار پر شدن هستند.
درباره نویسنده: آدم دهسبزی
آدم دهسبزی پژوهشگر دفاع و سیاست خارجی مستقر در واشنگتن دی‌سی است. پیش از این به عنوان دستیار پژوهشی پروفسور جان میرسهایمر در دانشگاه شیکاگو کار می‌کرد و در آنجا کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل خود را به پایان رساند. پژوهش‌های او بر امور امنیت خاورمیانه، روابط ترانس‌اتلانیک، ملی‌گرایی و خودمختاری اقلیت‌ها متمرکز است.
Post #1898
21