‏💠 ۳/۶

تلاش برای متمرکز کردن روایت بر روابط شخصی ترامپ و شی و تأثیرات مثبت سفر بر روابط ایالات متحده و چین، زمانی به بن‌بست رسید که دیوید پردو، سفیر آمریکا در چین، در برنامهٔ Fox News Sunday فاش کرد که ترامپ پیشنهاد فروش سلاح به چین داده است. پردو این مطلب را در حالی که از سوابق ترامپ در زمینهٔ تایوان دفاع می‌کرد، به‌طور ناخواسته بیان کرد. او در مصاحبه‌ای که بخشی از یک گفت‌وگوی گسترده‌تر دربارهٔ سوابق ترامپ در تایوان بود، گفت: «ترامپ می‌گوید: «ما سلاح به دیگران در سراسر جهان می‌فروشیم». او در واقع از شی پرسید: «آیا مایل است در مقطعی خرید کند؟»»

صرف‌نظر از این که آیا ترامپ این پیشنهاد را به شی در طول سفر دولتی سپتامبر یا پیش از آن مطرح کرده یا نه، در میان ناظران واشنگتن بر چین به‌طور گسترده‌ای شناخته شده است که ترامپ سال‌ها فشار شی در خصوص فروش سلاح به تایوان را با این استدلال که ایالات متحده می‌تواند سلاح به چین نیز بفروشد، منحرف کرده است. من مستقیماً از شرکت‌کنندگان در نشست‌های ترامپ‑شی در دورهٔ اول و دوم ریاست‌جمهوری ترامپ شنیده‌ام که او برای دفع فشار شی به این استدلال کلامی تکیه داشته است. با این حال، افشای این اظهارات توسط پردو در تلویزیون ملی، اولین بار بود که سخنان ترامپ به‌صورت عمومی پخش شد و موجی از نگرانی‌ها را هم در داخل کشور و هم در میان متحدان آمریکا دربارهٔ توانایی ترامپ برای ایستادگی در قبال تایوان برانگیخت. این اظهارات پردو وزارت امور خارجه را وادار کرد تا فروش احتمالی را رد کند و در بیانیه‌ای به ABC News توضیح داد که «قانون ایالات متحده فروش سلاح به چین را ممنوع می‌کند و هیچ پیشنهادی یا برنامه‌ای برای فروش سلاح به چین وجود ندارد».

شدت این نگرانی‌ها نشان می‌دهد که چقدر قدرت در اطراف ترامپ متمرکز شده و تا چه حد او روابط ایالات متحده و چین را به‌عنوان ادامهٔ رابطهٔ شخصی خود با شی شخصی‌سازی کرده است. با توجه به این دینامیک‌ها، گفتارهای ترامپ یا اظهارات مشاوران او دربارهٔ نظراتش، به‌عنوان شاخص‌های جهت‌دار سیاست آمریکا وزن فراوانی می‌یابند.

دولت‌های آینده باید این اشتباهات را اصلاح کنند. بازدارندگی تنها با توانمندی‌های نظامی تعیین نمی‌شود؛ بلکه از طریق سیگنال‌های معتبر دربارهٔ نیت نیز شکل می‌گیرد. این سیگنال‌ها زمانی اعتبار می‌یابند که به‌صورت واضح و مستمر منتقل شوند. بهترین روش برای ارسال سیگنال‌های معتبر، استوار بودن بر مجموعه‌ای از اهداف به‌وضوح درک‌شده است که مسیر سیاست را تعیین می‌کند. برای تایوان، این اهداف شامل مخالفت با تغییرات یک‌جانبهٔ وضعیت موجود، تأکید بر این که آیندهٔ تایوان توسط انتخاب‌های ۲۳ میلیون نفرش شکل می‌گیرد و اصرار بر حفظ مسیر دیالوگ برای رهبران پکن و تایپه جهت حل اختلافات بدون خشونت و فشار، هرچند زمان ببرد، می‌شود.

دفاع از ترامپ

پس از افشای پردو، حامیان ترامپ به‌سرعت در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی از دولت دفاع کردند. دفاع آن‌ها از سوابق ترامپ در زمینهٔ تایوان بر چهار ستون استوار بود:
• ترامپ بیش از هر رئیس‌جمهور پیشین، فروش سلاح به تایوان را تصویب کرده است.
• ترامپ در سراسر جهان پیش‌قدم می‌شود تا منافع آمریکا را پیش ببرد و در این مسیر چین را به چالش می‌کشد.
• محتوای رابطهٔ ایالات متحده و تایوان قوی است و علیرغم گفته‌های ترامپ در حال تقویت است.
• ترامپ انکار کرده است که پیشنهادی برای فروش سلاح به چین داده باشد؛ بنابراین هیچ پایه‌ای برای نگرانی وجود ندارد.

این نکات می‌توانند فشار بر ترامپ را در حباب واشنگتن دی‌سی منحرف کنند، اما به‌ندرت می‌توانند اعتماد تایوان به قابلیت اطمینان آمریکا را تقویت کنند. چهار استدلال مذکور بر پایه‌های ناپایدار استوارند. به‌جای پرداختن به هر یک از این چهار ادعا، این مقاله دو درس کلیدی این دوره را برجسته می‌کند.

نخست، فروش سلاح‌ها به تنهایی معادل بازدارندگی نیست. ترامپ انتقال سلاح‌های بیشتری به تایوان تصویب کرده است نسبت به پیشینیان خود، اما اعتبار بازدارندگی آمریکا تحت بررسی جدیدی قرار گرفته است.