‏🔷 ۶/۸

در نتیجه، اولین گام برای ایجاد پایداری راهبردی سازنده باید بیانیه‌ای معتبر (احتمالاً مشترک) از سوی دو رهبر باشد که رابطهٔ مطلوب خود و خطراتی که قصد دارند از آن اجتناب کنند، تعریف می‌کند. این بیانیه باید به‌وضوح بیان کند که هیچ‌یک از طرفین به دنبال تسلط راهبردی، فروپاشی اقتصادی یا تضعیف/انحلال سیاسی دیگری نیست و هر دو کشور تا حدی به‌صورت متقابل وابسته می‌مانند تا منافع مشترک حفظ شود.

در خصوص تایوان، ترامپ تا حدودی به این تضمین‌ها نزدیک شده است. پس از اجلاس بیجینگ، او به‌وضوح سیاست دیرینهٔ ایالات متحده را با هشدار عمومی علیه اعلام استقلال تایوان دوباره تأکید کرد؛ اما برخلاف اظهار بایدن، از بیان اینکه آیا آمریکا جزیره را دفاع خواهد کرد خودداری کرد و گفت که هیچ تعهدی نسبت به شی دربارهٔ تایوان نداشته است. با این وجود، ترامپ با زیر سؤال بردن امکان دفاع از جزیره و ایجاد تردید دربارهٔ بستهٔ پیشنهادی فروش سلاح، نگرانی‌هایی را هم در تایوان و هم در ایالات متحده برانگیخت.

به‌جای این ابهام، رئیس‌جمهور باید به‌طور مستمر مجموعه‌ای متعادل از سیگنال‌های بازدارندگی و اطمینان ارائه کند؛ برای مثال: ایالات متحده هرگونه تلاش یک‌جانبهٔ هر یک از طرفین برای تغییر اساسی وضعیت موجود، چه به سمت استقلال و چه به سمت اتحاد، که توسط واشنگتن تعریف و تفسیر می‌شود، را مخالف خواهد بود. این موضع فراتر از بیانیهٔ فعلی «عدم حمایت» از استقلال تایوان است و عزم واضح و قوی واشنگتن را برای مقابله فعال با چنین اقدامی در صورت لزوم نشان می‌دهد. چنین تلاش‌هایی می‌تواند شامل اقدام رسمی تایپه برای تأیید یا تدوین سیاست «یک چین، یک تایوان» باشد یا، در زمینهٔ چین و اتحاد، به‌کارگیری مستقیم (هرچند محدود) نیروی نظامی چین علیه تایوان.

به همان اندازه، دولت ترامپ باید به‌وضوح تلاش‌های مخرب علیه سیاست یک چین را معکوس کرده و تعهد خود به این سیاست را بدون ابهام تأیید کند. به‌طور خاص، رئیس‌جمهور باید بگوید که نیروهای نظامی را بر روی جزیره مستقر نخواهد کرد و اقداماتی که نشانگر اتحاد نظامی با تایپه باشد انجام نخواهد داد و تنها بر توانمندی‌های دفاعی در کمک‌های آمریکا به تایوان تأکید خواهد کرد. او باید همان‌طور که سیاست یک چین مقرر می‌کند، به‌صراحت بگوید واشنگتن برای هر راه‌حل صلح‌آمیز و بدون فشار مسئلهٔ تایوان که برای مردم هر دو سوی تنگه قابل قبول باشد، آماده است و باید تایپه را ترغیب کند تا با نشان دادن تایوان به‌عنوان دارایی استراتژیک حیاتی ایالات متحده که به‌طور ضمنی باید جدا از چین بماند، این سیاست را تضعیف نکند. حتی توانایی‌های پیشرفتهٔ ساخت نیمه‌رساناهای تایوان نیز توجیه چنین توصیفی نیست.

از سوی چین، شی جین‌پینگ باید به‌وضوح تأکید کند که اتحاد صلح‌آمیز هدف اصلی چین است، به‌صراحت بگوید زمان‌بندی قطعی برای اتحاد وجود ندارد و آمادگی خود را برای کاهش چشمگیر فعالیت‌های نظامی اطراف تایوان در چارچوب یک برنامهٔ گستردهٔ کاهش تنش اعلام کند.

اگرچه این اظهارات پایه‌ای احتمالاً اعتماد متقابل را برطرف نخواهند کرد، اما می‌توانند معیارهای سیاسی برای رفتار تعیین کنند و تمایل هر دو طرف به ارائه تضمین‌ها و سازش‌های متقابل را آزمایش نمایند.

تقویت تضمین‌های سیاسی با اقدامات عملیاتی

تضمین‌های سیاسی ارزش کمی دارند مگر این‌که رفتار نیروهای نظامی و سایر ابزارهای قدرت دولتی را شکل دهند.

در تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۲۳، یک جنگندهٔ چینی J‑11 یک بمب‌افکن آمریکایی B‑52 را در دریای چین جنوبی رهگیری کرد و بر اساس گزارش فرماندهی هند و آرام ایالات متحده، در شب در فاصله‌ای حدود ۱۰ فوت از آن عبور کرد که خطر جدی برخورد را به وجود آورد.

این حادثه تنها مورد منفرد نبود. برخوردهای ناایمن همچنان بین متحدان آمریکا ادامه دارد: بر اساس گزارش وزارت دفاع استرالیا، یک هلیکاپتر ناوگان دریایی چین به‌طرز خطرناکی به یک هلیکاپتر استرالیایی در دریای زرد در تاریخ ۴ مارس ۲۰۲۶ نزدیک شد و خدمهٔ آن را مجبور به انجام مانورهای اجتنابی کرد. حادثهٔ ۲۰۲۳ محدودیت‌های یادداشت‌نامهٔ ۲۰۱۴ و ضمیمهٔ ایمنی هوایی ۲۰۱۵ دربارهٔ برخوردهای هوایی و دریایی ایمن ایالات متحده‑چین را نشان داد؛ قوانینی که به‌طور مستمر از بروز برخوردهای ناایمن جلوگیری نکرده‌اند.