‏🔶 ۳/۳

در مورد حمله به Fairford، پرواز با پهپادهای نمای اول شخص از نوع مورد استفاده در اوکراین مهارتی است که نیاز به چند روز و شاید هفته‌ها آموزش دارد؛ در حالی که یک عملیات در پایگاه هوایی احتمالاً ماه‌ها زمان می‌برد تا آماده شود. «شک دارم که ایران بتواند مواد منفجرهٔ نظامی‌سطح را به بریتانیا وارد کند؛ آخرین کسانی که این کار را انجام دادند، اعضای آی‌آر‌ای بودند»، جیوستوزی گفت.

یک حملهٔ واقعی به پایگاه هوایی RAF فیرفورد یا پایگاه‌های مشابه تقریباً به‌طور قطع مأموریتی یک‌طرفه خواهد بود که با دستگیری یا حتی مرگ پایان می‌گیرد؛ جذب افراد برای چنین مأموریتی دشوار است. با این حال، علیرغم ریسک کم، ایالات متحده تصمیم گرفت بمباران‌گرهای B‑1 را که هر یک ۳۰۰ میلیون دلار (۲۲۵ میلیون پوند) هزینه داشتند، به‌عنوان اقدامی پیشگیرانه پس بگیرد. ریچ نایتون، سرپرست نیروهای مسلح بریتانیا، روز پنجشنبه گفت این تصمیم «یک تصمیم عملیاتی برای کاهش ریسک» بوده است.

این هفته، گزارشی پژوهشی از کنگرهٔ ایالات متحده اعلام کرد که ۸۱ هواپیما، هلیکوپتر یا پهپاد نظامی آمریکایی در جنگ ایران تخریب یا آسیب دیده‌اند؛ برخی از آن‌ها در پایگاه‌های عربستان سعودی و اردن به‌صورت زمینی هدف قرار گرفته‌اند. این آمار یادآور این است که ایران واکنش مؤثرتری نسبت به آنچه ایالات متحده به رسمیت شناخته، نشان داده است. ارزش هواپیماهای از دست‌رفته حدود ۱٫۹ میلیارد دلار و سامانه‌های دفاع هوایی حدود ۳٫۳ میلیارد دلار برآورد می‌شود.

در همین حال، ترامپ که برای کاهش قیمت نفت دست به کار شده، هرگونه حملهٔ آینده به ایران را تا پس از انتخابات میانی ایالات متحده در اوایل نوامبر به تعویق انداخته است. اما صرف‌نظر از دلایل دیگر برای عقب‌نشینی ایالات متحده از RAF فیرفورد و تحقیق پلیس که هنوز به اتهامی منجر نشده، تهدید گستردهٔ ایران در بریتانیا اکنون افزایش یافته است.

هفتهٔ پیش، دو شهروند ایرانی، سلام احمدیان از لیورپول و رحمان صالحی از سالفورد، به اتهامات تروریستی متهم شدند؛ ادعا می‌شود که قصد داشتند با یک بمب پودر کلر خانگی جامعهٔ یهودی منچستر را هدف بگیرند.

دادستانان روز شنبه به دادگاه ماجستریت گفتند این دو با شخص ثالثی که گمان می‌شود در ایران مستقر باشد، در تماس بوده‌اند؛ او به آن‌ها دستورالعمل‌های تهیهٔ دستگاه انفجاری را ارسال کرده بود. دادگاهی در اولد بیلی برنامه‌ریزی شده است.

اوایل ماه مه، ایالات متحده محمد باقر سعد داوود السعدی، ۳۲ ساله، دو تابعیتی ایرانی‑عراقی، را به اتهام ترویج و هماهنگی ۱۸ حملهٔ سوزاندن و سایر حملات تروریستی سطح پایین علیه مکان‌های یهودی و آمریکایی در بریتانیا و اروپا در ماه‌های مارس و آوریل ۲۰۲۶ متهم کرد. مقامات آمریکایی او را فرمانده‌ای در گروه کاتایب حزب‌الله، یک گروه عراقی که سال‌ها توسط سپاه پاسداران حمایت می‌شود، دانستند.

ماه بعد، در دادگاهی در منهتن، السعدی نه‌متهم شد و گفت «من اسیر جنگی هستم». او با اتهام تروریسم روبه‌روست؛ در یک مورد به او اتهام شرکت در حملهٔ سوزاندن یک کنیسه در لندن از طریق تماس ویدئویی فیس‌تایم را نسبت دادند. اگرچه در این کارزار کسی کشته نشد، السعدی متهم است که به یکی از همکاران خود گفته است در «جنگ روانی» مشغول است.

گروه مورد اتهام السعدی، حرکت اصحاب الیمین الاسلامی (HAYI)، نیز ادعای مسئولیت بمباران آتشین چهار آمبولانس جامعهٔ یهودی در شمال لندن را در پست‌های شبکه‌های اجتماعی کرد. در اوت، چهار نفر به اتهام سوزاندن در این پرونده اعتراف کردند؛ این حمله حدود یک میلیون پوند خسارت وارد کرد. حکم و بررسی کامل حقایق در دادگاه تا سال آینده به تعویق خواهد افتاد.

جاناتن هاکت، پیشین نیروی دریایی ایالات متحده و متخصص اطلاعات، می‌گوید تهدید در بریتانیا و اروپا ادامه خواهد داشت چون تهران معتقد است این کار هدفی دارد؛ هرچند پس از السعدی مسئولیت به دست کسی دیگر می‌افتد، شکل آن تغییر می‌کند. او افزود: «تأثیرات روانی به تنهایی قطعاً مهم‌اند؛ هدف ایجاد شکاف بین ایالات متحده و متحدانش است».