‏🔴 ۳/۷

آرای: خوب، مارک، بسیار سپاسگزارم. اول از همه می‌خواهم بگویم، چون آنچه می‌خواهم بگویم نمایانگر موضع دولت ژاپن نیست، می‌توانم نظرم را درباره تمام سؤال‌های شما بگویم. حالا، ایران از توکیو چگونه به نظر می‌رسد و از اسرائیل چگونه، یعنی بسیار متفاوت. می‌توانم بگویم که وقتی مدیرکل اطلاعات در وزارت امور خارجه بودم، اولین چیزی که صبح بیدار می‌شدم و نگران می‌شدم، مربوط به ایران نبود. ما مشکلات زیادی داشتیم و همسایگانی مثل کره شمالی، چین، روسیه و غیره. بنابراین اگرچه ایران را به‌عنوان چالشی در زمینه توسعه سلاح هسته‌ای و نیابتی می‌دیدیم، اما از توکیو این مهم‌ترین مسأله نبود.

وقتی به اسرائیل آمدم، می‌بینم که از نگاه اسرائیلی‌ها این بزرگ‌ترین چالش است. پس نشستن در اینجا و نشستن در توکیو، دیدگاه‌ها به‌طرز چشمگیری متفاوت است.

آیا چیزی که در طول خدمت در اسرائیل دیده یا آموخته‌اید، باعث شده ارزیابی قبلی‌تان درباره ایران را بازنگری کنید؟

آرای: تجربه من اینجا شامل جنگ ۱۲ روزه یا جنگ اخیر میان ایالات متحده، اسرائیل و ایران است. تمام زمان‌ها بین پناهگاه می‌رفتم و می‌آمدم و با دوستانم در دولت اسرائیل و مردم اسرائیل صحبت می‌کردم. این تجارب، بدون شک، بعد جدیدی از چالش ایران به من نشان داد. دیدن شلیک موشک‌های متعدد به سوی جایی که زندگی می‌کنم، تأثیر شگرفی بر من گذاشت. پس بله، این موضوع تغییر ایجاد کرد.

دوبویتز: پس بیایید کمی درباره ژاپن و اسرائیل و رویکردهای بسیار متفاوتشان درباره ایران صحبت کنیم…

آرای: به…

دوبویتز: …ایران. واضح است که ژاپن و اسرائیل شرکای نزدیکی هستند. فکر می‌کنم به‌زودی سالگرد ۷۵ سال روابط دیپلماتیک را جشن می‌گیرید؟ اما قطعاً هر دو کشور مسئله ایران را از تاریخ‌ها و فرهنگ‌های استراتژیک متفاوتی می‌نگرند. همان‌طور که گفتید، برای اسرائیل ایران تهدیدی وجودی است؛ برای ژاپن، اگرچه مهم است، اما در مقایسه با کره شمالی، چین، روسیه و سایر چالش‌های امنیتی در هند و آرام، مسأله‌ای دورتر به‌نظر می‌رسد. می‌توان گفت ژاپن به‌طور سنتی بر دیپلماسی، تعامل اقتصادی و مسأله گسترش هسته‌ای تأکید بیشتری داشته، در حالی که اسرائیلی‌ها این موضوع را صرفاً از منظر امنیت ملی و قدرت سخت می‌بینند. به نظر شما مهم‌ترین تفاوت‌های بین رویکردهای ژاپنی و اسرائیلی و دیدگاه‌هایشان درباره بهترین راه‌حل برای این مشکل چیست؟

آرای (ARAI): دو نکته وجود دارد. نکتهٔ اول این است که ما ایران را چگونه می‌بینیم و اسرائیل ایران را چگونه می‌بیند. از دیدگاه اسرائیلیان مسألهٔ هسته‌ای، مسألهٔ موشک بالستیک و مسألهٔ نیابتی ایران وجود دارد. ما به‌وضوح می‌گوییم که اجازهٔ داشتن سلاح هسته‌ای برای ایران وجود ندارد؛ این موضوع بارها توسط نخست‌وزیر تکرار شده و ما نیز آن را با صدای بلند اعلام می‌کنیم. دربارهٔ نیابتی‌ها، اکثر آنچه را که «نیابتی» می‌نامیم تحریم می‌کنیم؛ اگر همه نیستند، حداقل بیشترشان تحت تحریم است. ما از تهران می‌خواهیم تا با نفوذ خود علیه نیابتی‌های خود اقدام کند. در خصوص رویکردمان به ایران، نهادهایی که در توسعهٔ سلاح هسته‌ای مشارکت دارند را تحریم می‌کنیم. بنابراین تفاوت آن‌چنان که به نظر می‌رسد، زیاد نیست؛ تفاوت اصلی جغرافیایی است. ما در شرق دور مستقریم و اسرائیل در خاورمیانه؛ به همین دلیل اسرائیل نسبت به موشک‌های بالستیک و نیابتی‌ها حساسیت بیشتری دارد، در حالی که ما نسبت به موشک‌ها یا نیابتی‌های ایرانی همان‌قدر نگرانی نداریم. این نگرانی به سوی ما نیست، بلکه به سمت اسرائیل است. علاوه بر این، تاریخچهٔ هولوکاست برای مردم یهودی و اسرائیل اهمیت ویژه‌ای دارد و وقتی کشوری پس از هولوکاست با شعار «مرگ بر اسرائیل» مواجه می‌شود و سلاح هسته‌ای می‌سازد، خصومت به مقیاسی متفاوت می‌رسد؛ در مقابل ما چنین خصومتی نداریم.

دوبویتز (Dubowitz): قصد دارم پس از مدتی به مقایسهٔ کرهٔ شمالی بپردازم، اما پیش از آن می‌خواهم رابطهٔ دیرینهٔ ژاپن با ایران را بررسی کنم. همان‌طور که می‌دانید ژاپن هم‌پیمان دیپلماتیک نزدیکی با ایالات متحده دارد، روابط محکمی با اسرائیل برقرار کرده است، اما رابطهٔ دیرینه‌ای با ایران دارد که پس از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ ادامه یافته است. می‌توانید ارزش عملی دیپلماتیک این رابطهٔ ژاپن‑ایران را که تاکنون فراهم کرده یا امروز فراهم می‌کند، ارزیابی کنید؟