‏🟣 ۴/۴

ناپایداری صرفاً نظری نیست. روز چهارشنبه، جداساز فشار‑بالا در واحد ککر هیدروتریتر پالایشگاه مانگلور در جنوب هند ترکید؛ یک کارگر کشته و حداقل هشت نفر مجروح شدند. این واحد کوچک بود و پالایشگاه به کار خود ادامه داد. اما دلیل وقوع آن در همان زمان را بررسی کنید: هند برای جبران کمبود سوخت ناشی از جنگ ایران، پالایشگاه‌های خود را بالاتر از نرخ‌های معمولی می‌چرخاند. در سراسر جهان، پالایشگاه‌ها بیش از ظرفیت طراحی‌شده‌شان به کار گرفته می‌شوند و تجهیزات تحت چنین فشارهایی از کار می‌افتند.

هر بشکه‌ای که از آسیا ناپدید می‌شود، بازاری را که اروپا در صورت قطع تأمین‌های آمریکایی به آن متکی می‌شود، سفت‌تر می‌کند. هند، خلیج، روسیه: یکی‌یکی، گزینه‌های جایگزین اروپا برای ایالات متحده حذف می‌شوند. به همین دلیل موقعیت چانه‌زنی اروپا آن‌چنان ضعیف است؛ اروپا با واشنگتن مذاکره نمی‌کند، بلکه دستورات را می‌پذیرد.

چرا این‌قدر اضطراری است؟ به تقویم نگاه کنید. ترامپ سعی دارد پیش از انتخابات میانی نوامبر قیمت سوخت‌ها را پایین بیاورد. حتی از ممنوعیت صادراتی که تهدید می‌کرد، دست کشید؛ نگران تأثیر آن بر قیمت بنزین در داخل کشور بود. این تهدید هرگز دربارهٔ رفاه اروپا یا بازار جهانی نبود؛ هدف وارد کردن بشکه‌های اروپایی به حوضهٔ آتلانتیک پیش از این‌که رأی‌دهندگان آمریکایی به انتخابات برسند و وادار کردن متحدان آمریکا به استفاده از بیمهٔ خودشان بود تا کاخ سفید مجبور نشود بپذیرد که سیاست‌اش شکست خورده است.

تناقض

در نتیجه ما رئیس‌جمهاری داریم که می‌گوید بیش از هر زمان دیگری نفت از خلیج روان می‌شود، در حالی که همزمان تهدید می‌کند اروپا را قطع کند مگر اینکه ذخایر اضطراری خود را تخلیه کند. هر دو نمی‌توانند همزمان درست باشند. اگر اول درست باشد، دوم نیازی به آن نیست. تهدید نهایی به اروپا صادقانه‌ترین بیانی است که دولت در ماه‌های اخیر دربارهٔ هرمز ارائه داده؛ این بیان همان‌چیزی است که میانگین‌های رایت و اعداد IEA پیش‌تر به ما گفتند: این تنگه هنوز ثابت نشده، پالایشگاه‌های خلیج هنوز بازنگشته‌اند و واشنگتن از این آگاه است.

ترامپ می‌تواند همچنان رکوردها را اعلام کند. مخازن دیزل اروپا جایی است که حساب واقعی انجام می‌شود.