‏🔷 ۵/۸

دولت ایران نیز نگران است که موقعیت مطلوبش برای همیشه دوام نیاورد. اگر زمان کافی داشته باشد، اقتصاد جهانی می‌تواند مسیرهای صادراتی جایگزین از خلیج فارس پیدا کند و بسته شدن تنگه بی‌اثر شود. در همین حال، واشنگتن می‌تواند دست قوی‌تری بگیرد. رهبران ایرانی بر این باورند که ترامپ در حال حاضر محدود است چون می‌خواهد جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای پیش‌رو پیروز شوند و گسترش جنگ با ایران به‌طور عمیقی مورد انتقاد قرار گرفته است. اما پس از گذشت آن انتخابات، رئیس‌جمهور دیگر نیازی به نگرانی بیش از حد دربارهٔ درصد تأییدات خود نخواهد داشت. تهران می‌تواند برای پیروزی یک دموکرات در سال ۲۰۲۸ صبر کند، اما معتقد نیست این نتیجه به نفعش باشد. جو بایدن در دوران انتخاباتی وعدهٔ بازگشت به توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ را داد، اما پس از به‌دست گرفتن قدرت سعی کرد با به‌کارگیری تحریم‌های «فشار حداکثری» دورهٔ اول ترامپ، امتیازاتی استخراج کند؛ این تلاش ناموفق بود. دولت بعدی نیز ممکن است همانند قبلی احساس کند درگیر مناقشه‌ای با ایران است و به پیشروی ادامه دهد. در واقع، یک رئیس‌جمهور میانه‌رو می‌تواند برای جمهوری اسلامی خطرناک‌تر باشد؛ چرا که روابط بین‌المللی واشنگتن را بهبود می‌بخشد و شرکای آسیایی، اروپایی و خاورمیانه‌ای را برای کمک بیشتر به کمپین ضد ایران جذب می‌کند.

بنابراین، انتظار نمی‌رود رژیم ساکن بماند. در عوض، فشار بر واشنگتن را از همین حالا افزایش خواهد داد. این کار را می‌تواند از طریق سازوکارهای مختلف انجام دهد. به‌عنوان مثال، دولت ممکن است صادرات گاز و نفت از خلیج فارس را به‌طور کامل محدود کند. تهران پیش از این بخش بزرگی از این تجارت را با بستن تنگه هرمز قطع کرده بود، اما برخی کشورهای خلیج هنوز می‌توانند به‌صورت مستقیم یا از طریق عبور از دریای سرخ به اقیانوس هند دسترسی داشته باشند. برای خنثی کردن این کشورها، ایران می‌تواند به‌صورت مستقیم به تأسیسات تولید نفت و بنادر آن‌ها حمله کند. همچنین می‌تواند با هم‌پیمانان حوثی در یمن هماهنگی کند تا دریای سرخ را با تهدید به بمباران کشتی‌های عبوری مسدود سازد؛ همان‌طور که این گروه در طول جنگ اسرائیل با غزه انجام داد. حوثی‌ها خود را در موقعیتی قوی قرار داده‌اند تا با تسخیر سرزمین‌های بیشتری از نیروهای تحت حمایت سعودی در یمن، دوباره این مسیر آبی را ببندند. در واکنش، ریاض به‌طور موقت خط لوله‌ای را که برای انتقال نفت از خلیج فارس به دریای سرخ استفاده می‌کند، بسته است.

ایران می‌تواند حملات خود را علیه مخالفان مستقیمش تشدید کند. این ممکن است به معنای پرتاب پهپادها و موشک‌های بیشتر به پایگاه‌های نظامی آمریکا باشد. همچنین می‌تواند عملیات سایبری بیشتری علیه زیرساخت‌های غیرنظامی در ایالات متحده انجام دهد؛ همان‌طور که مقامات آمریکایی بر این باورند ایران در ژوئیهٔ گذشته با قطع موقت تأمین آب در مینه‌سوتا دست داشت. اگر دوباره مورد حمله قرار گیرد، ایران می‌تواند زیرساخت‌های غیرنظامی خلیج فارس را به‌طور تهاجمی هدف بگیرد؛ حتی ممکن است کارخانه‌های آب شیرین‌سازی را هدف بگیرد تا بخش‌هایی از منطقه غیرقابل سکونت شوند. در نهایت، تهران می‌تواند سعی کند مقامات آمریکایی و اسرائیلی را ترور کند. برای رژیم این کار بازگشتی به شیوه‌های پیشین محسوب می‌شود. در طول دههٔ ۱۹۸۰، جمهوری اسلامی و متحدان شیعهٔ لبنانی‌اش انواع قتل‌های هدفمند را اجرا کردند؛ مخالفان ایرانی را در اروپا و صدها سرباز آمریکایی و فرانسوی را در سلسله‌ای از بمباران‌ها حذف کردند. تا اواخر دههٔ ۱۹۹۰ این نوع عملیات‌ها را به‌طور عمده کنار گذاشت، زیرا برای کاهش تنش با سایر دولت‌ها موشک‌ها و پهپادهایی به‌عنوان بازدارنده به‌دست آورد. اما امروز تحلیل‌گران امنیتی ایرانی از فقدان توانایی در ترورهای هدفمند شکایت می‌کنند و به‌نظر می‌رسد تهران مصمم است این قابلیت را احیا کند.

ایران برای ترور مقامات ارشد آمریکایی و اسرائیلی با مشکل مواجه خواهد شد. ارتش ایران به سلاح‌های پیشرفته‌ای مانند جنگنده‌های F‑35 و اطلاعات پیشرفته‌ای که به اسرائیل و واشنگتن امکان قتل افراد برجستهٔ دولت ایرانی را می‌داد، دسترسی ندارد. بر پایهٔ اظهارات مقامات آمریکایی، تهران در سال ۲۰۲۴ سعی کرد یک قاتل مزدور برای کشتن ترامپ استخدام کند؛ اما طرح آن بلافاصله توسط نیروی انتظامی آمریکا ناکام ماند. (ایران این گزارش‌ها را رد کرده است.)