‏🔷 ۸/۸

به نوعی، ایران پیش از این نیز این مسیر را طی کرده است. بلافاصله پس از تأسیس جمهوری اسلامی، عراق به این سرزمین حمله کرد و گروه‌های مسلح مخالف بارها حملات هدفمند انجام دادند. به‌عنوان مثال در سال ۱۹۸۱، یک بمباران بخش عمدهٔ رهبری حزب جمهوری اسلامی را نابود کرد. بازماندگان تصمیم گرفتند که برای بقا، رژیم باید فراتر از مقاومت سازمانی باشد و به‌شدت به مخالفان پاسخ دهد تا آن‌ها هرگز جرأت نکنند به‌چالش بکشانند.

به‌جز مجتبی، رهبران جدید ایران همچنان از نخبگان دوران انقلاب می‌آیند و این درس را به‌خوبی به یاد دارند. آن‌ها تصمیم گرفته‌اند برای متوقف کردن حملات ایالات متحده و اسرائیل، هر کاری لازم باشد برای نشان دادن قدرتشان انجام دهند، حتی اگر به معنای حملهٔ مستمر به مدت سال‌ها باشد. بنابراین تهران بیش از حد آماده است تا به‌تدریج به مجموعه‌ای گسترده‌تر از اهداف ضربه بزند تا زمانی که ایالات متحده سر تسلیم شود.

تشدید تنش، همان‌طور که انتظار می‌رود، یک بازی پرخطر است. اگر ایران بیش از حد پیش برود، ممکن است همان پاسخی که می‌خواهد از آن جلوگیری کند را از آمریکا برانگیزد؛ پاسخی شامل افزایش نیروهای ایالات متحده در خاورمیانه و یک حملهٔ زمینی گسترده. اگر مردم خسته از جنگ شوند، ممکن است به اعتراض برخیزند. اما رژیم بر این باور است که می‌تواند از واکنش شدید جلوگیری کند و برای مقاماتش، این ریسک‌ها دلیل بیشتری برای سرعت عمل است. رهبران ایرانی معتقدند ایالات متحده در حال لرزش است، جهان همدردی خود را با این قضیه نشان می‌دهد و شهروندانشان از آن‌ها حمایت می‌کنند. به عبارت دیگر، آن‌ها بر این باورند که این می‌تواند فرصتی برای شکست نهایی واشنگتن باشد.

شما در حال خواندن یک مقالهٔ رایگان هستید
• دسترسی بدون دیوار پرداخت به مقالات جدید و بیش از یک قرن آرشیو
• شش شماره در سال به‌صورت چاپی و آنلاین، به‌همراه مقالات صوتی
• باز کردن دسترسی به برنامهٔ Foreign Affairs برای خواندن در حال حرکت