🔷 ۶/۸
با این حال کشور گزینه‌هایی دارد. می‌تواند برای مثال عملیات‌های مخفی انجام دهد یا از طریق شبکهٔ متحدان منطقه‌ای‌اش برخی اهداف را بکشند. همچنین می‌تواند سعی کند افراد کم‌اهمیت‌تر را هدف بگیرد. به‌عنوان مثال در ماه اوت، ارتش ایران اعلام کرد که به هر کسی که سرباز آمریکایی‌ای را بکشاند یا اسیر کند، ۳۰,۰۰۰ دلار پرداخت خواهد کرد.
بدون رحمت
ایران ممکن است تصمیم بگیرد با انجام همان کارهایی که اسرائیل و ایالات متحده قبلاً علیه آن انجام داده‌اند، بازدارندگی ایجاد کند. اگر این مسیر را نپذیرد، مقامات ایرانی در معرفی تاکتیک‌های جدید تردید نخواهند کرد. برای مثال می‌توانند ارتباطات جهانی را مختل کنند. علاوه بر نفت، تنگه هرمز زیرساخت‌های حیاتی ارتباطی از جمله کابل‌های اینترنتی زیرآبی که اروپا را به جنوب آسیا متصل می‌کند، حمل می‌کند؛ تهران می‌تواند این کابل‌ها را با به‌کارگیری غواصان جنگی، وسایل زیرآبی بدون سرنشین یا کشتی‌های سطحی که لنگرهای خود را بر بستر دریا می‌کشند، قطع کند.
به‌طور نمایان‌تر، ایران ممکن است سعی کند سرزمین‌های نزدیک را تصرف کند. تحلیل‌گران ایرانی اشاره کرده‌اند که پس از ۷ اکتبر، اسرائیل سرزمین‌هایی در نوار غزه، لبنان و سوریه به‌دست آورد و این کار را برای امنیت خود ضروری می‌دانست. آن‌ها می‌گویند ایران نیز باید مناطق امنیتی ایجاد کند. تهران به‌ویژه اگر باور داشته حملهٔ زمینی آمریکایی در پیش است، احتمال اقدام بیشتری دارد. پس از آنکه مقامات آمریکایی احتمال حمله به ایران و اشغال جزیرهٔ خارک، مهم‌ترین پایانهٔ صادرات نفتی ایران، را مطرح کردند، برخی تحلیل‌گران ایرانی و اعضای سخت‌گیر پارلمان پیشنهاد کردند که بحرین و کویت را اشغال کرده و پایگاه‌های نزدیک آمریکایی را به‌دست گیرند. تهران می‌تواند این اقدامات را نه به‌عنوان گسترش سرزمینی، بلکه به‌عنوان تدابیر دفاعی برای جلوگیری از استقرار مواضع پیشروی دشمنانش توجیه کند.
تهران می‌تواند این منطق را به سمت شمال گسترش دهد. روابط بین آذربایجان و ایران همواره ناآرام بوده؛ برخی آذربایجانی‌ها استان‌های اکثریت آذری ایران را بخشی از آذربایجان بزرگ می‌دانند، در حالی که برخی ایرانیان جمهوری کنونی آذربایجان را بخشی از ایران بزرگ می‌پندارند و این روابط در سال‌های اخیر به‌ویژه تلخ‌تر شده‌اند. آذربایجان و اسرائیل شرکای نزدیکی هستند و بسیاری از نخبگان ایرانی به‌طور معتبر ادعا کرده‌اند که آذربایجان به اسرائیل اجازه می‌دهد سرزمین خود را به‌عنوان پایگاه عملیاتی برای حملات علیه ایران به کار گیرد. آذربایجان این اتهامات را رد کرده، اما این کشور تأمین‌کنندهٔ بزرگ نفت برای اسرائیل است؛ این ممکن است تهران را برانگیزد تا سعی در تصرف نخجوان، یک قطعه سرزمینی جداافتادهٔ آذربایجان در مرز ایران، داشته باشد. دست‌کم می‌تواند تهران زیرساخت‌های انرژی آذربایجان را هدف بگیرد.
به‌طور مشابه، ایران می‌تواند به منطقهٔ کردستان عراق نفوذ کند، چرا که این منطقه را نیز به‌عنوان پایگاه عملیاتی مخالفان می‌داند. در هفته‌های اولیهٔ جنگ، مسئولان آمریکایی امکان مسلح‌سازی گروه‌های کرد و به‌کارگیری آن‌ها برای حملهٔ زمینی را مطرح کردند. اگر تهران بر این باور باشد که ایالات متحده می‌خواهد راه‌پیمایی زمینی از اسرائیل به سوی ایران ایجاد کند—راهی که حتماً از مناطق کردستان عراق می‌گذرد—ممکن است حملهٔ زمینی پیشگیرانه‌ای راه‌اندازی کند. در چنین شرایطی می‌تواند به شبه‌نظام‌های عراقی تحت حمایت ایران دستور دهد تا سوریه را هدف بگیرند، چرا که سوریه نیز بخشی از آن مسیر خواهد بود. همچنین می‌تواند از این شبه‌نظام‌ها بخواهد که در صورت تسهیل رهبری جدید سوریه برای یک عملیات نظامی علیه حزب‌الله، شریک ایران در لبنان، به سوریه تجاوز کنند. حتی می‌تواند از حوثی‌ها بخواهد به سرزمین سعودی وارد شوند.
Post #1409
12