‏🟠 ۳/۴

مهم‌ترین تمایز در این گزارش بین نفت خام و محصولات نهایی است. افزایش صادرات نفت خام به این معنا نیست که سوخت قابل استفاده بازگشته است. صادرات محصولات تنگه هرمز به‌جز LPG در ۱۱ سپتامبر حدود ۱ میلیون بشکه در روز گزارش شد، در حالی که پیش از جنگ حدود ۴ میلیون بود؛ یعنی اختلافی حدود ۷۵ ٪. در کل خلیج فارس، صادرات محصولات به‌همراه LPG در ماه اوت نزدیک به ۶۰ ٪ کاهش یافت. صادرات خالص دیزل و گازوییل در اوت تنها ۳۹۰٬۰۰۰ بشکه در روز بود، کمی بیش از یک‌چهارم سطح پیش از جنگ. اینکه یک محمولهٔ نفت خام به دیزل یا سوخت جت تبدیل شود، به وضعیت پالایشگاه، سازگاری نفت خام، مشخصات محصول و مسیرهای تحویل بستگی دارد.

یک استثنا قابل توجه در میان تصویر پالایشگاه‌های تعطیل وجود دارد. پالایشگاه دوخم (Duqm) در عمان گزارش داد که در سال ۲۰۲۶ حدود ۲۵۵٬۰۰۰ بشکه در روز کار می‌کرد و در نیمهٔ اول حدود ۲۱۵٬۰۰۰ بشکه در روز دیزل، سوخت جت و نفتا تولید کرد که بیشتر آن احتمالاً صادر می‌شود.

چگونه نفت به‌واقع خارج می‌شود

میلر سامانه شاتل‌کامی را که هم‌اکنون نفت خام خلیج را جابه‌جا می‌کند، شرح می‌دهد. تانکرها در داخل خلیج بارگیری می‌شوند، مسیر باز در تنگه هرمز را طی می‌کنند و محموله خود را به کشتی‌های اقیانوسی در خلیج عمان منتقل می‌نمایند. کشتی‌های بزرگ بخش عمده این کار را انجام می‌دهند؛ در یک هفتهٔ اواخر سپتامبر، ۱۷ تا از ۱۹ تانکر خروجی سوپرتانکر بودند که هر یک حدود ۲ میلیون بشکه حمل می‌کردند.

هشدار او مربوط به شمارش است. محمولهٔ ۲ میلیون بشکه‌ای که در نقطهٔ بارگیری، سپس در تنگه و در نهایت در انتقال در دریا ثبت می‌شود، همچنان ۲ میلیون بشکه است و نه ۶ میلیون. این سامانه همچنین کند عمل می‌کند؛ شاتلی که ۲ میلیون بشکه حمل می‌کند و یک چرخهٔ کامل را در ۲۰ روز تکمیل می‌نماید، تنها ۱۰۰٬۰۰۰ بشکه در روز تأمین می‌کند. بنابراین برای جابجایی ۱ میلیون بشکه در روز، به ده کشتی کاملاً کارآمد به‌علاوه ناوگان پیشرو نیاز است؛ یک چرخهٔ ۳۰ روزه نیز به پانزده کشتی احتیاج دارد.

عربستان سعودی نقش مرکزی در بازسازی دارد و از هر دو طرف شبه‌جزیره با تهدیدهایی مواجه است. گزارش با تصویری ماهواره‌ای مورخ ۱۳ سپتامبر از خسارت به ایستگاه پمپاژ خط لولهٔ شرق‑غرب در المصباحه آغاز می‌شود. بارگیری‌های یانبوی در دریای سرخ طبق گزارش‌ها در ۲۷ سپتامبر از سر گرفته‌اند و جریان خط لوله حدود ۳٫۵ میلیون بشکه در روز است که بخشی از آن به پالایشگاه‌های داخلی می‌رسد. در جنوب‌غرب، کارزار انصار الله علیه زیرساخت‌های انرژی و تهدیدهای حمل‌ونقل دریایی در دریای سرخ به این معناست که اپراتورهای سعودی باید برای قطع‌های مکرر در جازان و در مسیر دریایی بودجه‌ریزی کنند. میلر هشدار می‌دهد که هر حادثهٔ سعودی را صرفاً به حوثی‌ها نسبت ندهیم. آزمون واقعی این است که آیا حملات از جهات مختلف می‌توانند زنجیرهٔ صادراتی یکسان را هم‌زمان قطع کنند یا نه.

چرا تعمیرات سال‌ها می‌کشد

گزارش بازه‌های زمانی برنامه‌ریزی‌شده برای تعمیر پس از صدور مجوز را بیان می‌کند:
• لوله‌کشی و ابزارهای محلی: چند هفته تا سه ماه
• مخازن و سیستم‌های اطفای حریق: ۳ تا ۱۸ ماه
• سیستم‌های برق و کنترل: ۶ تا ۲۴ ماه
• ماشین‌آلات فرآیندی اصلی: ۱۲ تا ۳۶ ماه
• بازسازی یکپارچهٔ شدید: ۲۴ تا ۶۰ ماه

به عبارت دیگر، بازگرداندن شدیداً آسیب‌دیده‌ترین سامانه‌ها می‌تواند تا پنج سال طول بکشد. این بازه‌ها به‌هم نمی‌پیوندند؛ کندترین سامانهٔ ضروری تاریخ نهایی را تعیین می‌کند. یک پالایشگاه سالم بدون برق، هیدروژن، آب، کنترل، مخازن و دسترسی به صادرات نمی‌تواند کار کند. یک ماشین‌آلات سفارشی می‌تواند کل تأسیسات را از کار بیندازد در حالی که بقیه آماده‌اند.

میلر سه تاریخ را که معمولاً با هم اشتباه گرفته می‌شوند، متمایز می‌کند: اولین خروجی، زمانی که یک پیکربندی محدود می‌تواند به‌صورت ایمن تولید کند؛ توان عملیاتی قابل اطمینان، زمانی که نرخ وعده‌داده‌شده را حفظ می‌کند؛ و بازسازی کامل، زمانی که تعمیرات دائمی، ظرفیت پشتیبان و قطعات یدکی در دسترس باشد. این تاریخ‌ها می‌توانند سال‌ها از هم فاصله داشته باشند.

قطر شواهد محکمی ارائه می‌دهد. آخرین پیش‌بینی آن‌ها تعمیر دو خط LNG آسیب‌دیده را حدود سه سال برآورد می‌کند، در حالی که خط گاز‑به‑مایع آسیب‌دیده برای سه‌ماههٔ اول ۲۰۲۷ هدف‌گذاری شده است. خطوط LNG سالم می‌توانند پس از بازگشایی امن در عرض چند هفته به‌کار بازگردند.

تأخیر سرمایه را می‌خورد