عصیان

در تمام این روزهای شهریور، تنها یک آرزو داشتم: که ای کاش یک‌بار دیگر بغلت کنم.

برایم نوشت: «از من چه می‌خواهی؟» برایش نوشتم: «آرزو می‌کنم همیشه کنار پدرت باشی؛ چایی بنوشی، قدم بزنی، بوی عطرش را حس کنی، آهنگ بشنوی و وجودش را از ته دل احساس کنی.» صفحه تاریک تار شد و من با چشمان پر از اشک، حسرت آرزوی نیمه تمام را دیدم.

از همان آهنگی که آدم می‌خواهد برقصد، چایی بنوشد، کتاب بخواند.

وقتی می‌نویسی می‌خوام جوهر بشم برم تو کلمات کاغذت، اونقدر که محو میشی و غرق توی قلم.
می‌خوام نوری بشم که میتابه بهت و گونه هاتو نوازش می‌کنه، باد بشم و بپیچم توی موهات، خاک بشم و قدم برداری ..
کی از شدت علاقه من به تو خبر داره؟
تو باب دلمی، باب دل خسته‌ی من!
تو وجودت برکت بوده و حالا تموم امیدی که من دارم توی تو خلاصه شده.


https://t.me/Ftsdls

همه‌چیز به هم ریخت؛ خودم، زندگی‌ام، روانم، کانال نوشتن، همه‌چیز.

زندگی چیز ترسناک عجیبی است. همه وقتمان را صرف کنترل آن می‌کنیم اما اتفاقاتی ما را شکل می‌دهند که هیچ کنترلی بر آن‌ها نداریم.

ما در برابر شما، فردریک بکمن

و زندگی بدون تو سرتاسر درد است

#بابا

زن‌ها شب را بهتر از مردها می‌شناسند. شب مثل تن آن‌هاست؛ پر از لایه، راز، و دردهای ناگفته.

معشوقه ماه

این متن را با عجله‌ی زیاد نوشتم، زیرا قطع برق و قطع شدن اینترنت بسیار دشوار است. واکنش‌گذاری به متن را به شما واگذار می‌کنم.

برق از آسمان فرو ریخت و اتاق در تاریکیِ مرگ فرو رفت؛ تاریکی‌ای که جان هر جنگجویی را می‌لرزاند. انگشتانم چون تیغ‌های زنگ‌زده بر میز می‌کوبیدند و ذهنم در جستجوی راهی بود تا از این قفسِ روح رها شوم. افکار بی‌ارزش و ترس از دست دادنِ گنجینه‌هایم، مانند شمشیرهای نامرئی، بر جانم فرو می‌خورد. من می‌خواستم خود را آزاد کنم، اما دست‌هایم به زنجیرهای ترس بسته بود.

درست به راستی، ترس بر من چیره شده بود. می‌خواستم این هیولاها را از ذهنم بیرون براندم و دروازه‌ی این فاجعه را ببندم. لعنت بر تمام این خیالاتِ پوچ! اما واژه‌ای برای گفتن و نوشتن باقی نمانده است. این تصویر، همان جرقه‌ی آتش بود که این افکارِ پوچ را در من زنده کرد. تنها همین کلمات را بر زبان داشتم و سرنوشتم ونگاشتم.

در جهان گریاندن آسان است؛ اشکی پاک کن

ملک الشعرا بهار

مادر بزرگم، نور جان، همیشه می‌گفت که هر زنی یک قلب شکسته دارد و یک داستان دردناک برای تعریف کردن.

امروز پنجم شهریور است. بیست و پنج روز دیگر تولد من است. خوشحالم که متولد شهریورماه هستم. شهریوری‌ها دلسوزترین آدم‌ها هستند.

چه سیاره‌ی کسل‌کننده‌ای؛ نه دایناسوری، نه اژدهایی، نه خون‌آشامی.....
تا چشم کار می‌کند، فقط زنان زن فروش و مردان هوس‌باز و بلاتکلیف!

نوشین شادفام

می‌رسد غم‌های بی‌پایان
به پایان، غم مخور

صائب تبریزی

دیروز، همراه با مادرم به بازار رفتم. در طول پیاده‌روی، یک پیرمرد ضعیف و ناتوانی را دیدم که دست به گدایی نشسته بود. صدا زدم تا مادرم ایستاده و به من بپیوندد تا به پیرمرد کمک کنیم. اما مادرم صدای من را نشنید و به راهش ادامه داد. من پیش پای فلجی پیرمرد نشستم و از او خواستم که برای پدرم دعا کند. پیرمرد گدا اجازه نداد تا حرفم را بزنم و گفت: "انشالله پدرت به زودی باز می‌آید و خداوند سفرش را بی‌خطر کند." من به او گفتم که پدرم مرده و دنیا را ترک کرده و دیگر هیچگاه باز نمی‌گردد. سپس ایستادم و به راهم ادامه دادم.

امروز به سر مزار پدرم رفتم و کنار سنگ قبرش نشستم. به گل‌های مزارش خیره شدم و دلتنگی‌اش را حس کردم. دلتنگ روزهایی که با او تنها بودیم و او به حرف‌های من گوش می‌داد. یاد روزهای سرمایی و کوچه‌های خلوتی که با پدرم قدم زدیم و دست‌های گرمش در زمستان. اکنون که تنها هستم، احساس آوارگی و تنهایی می‌کنم و حسرت گذشته را می‌خورم.
باغچه‌ی مزارش را آب دادم و سنگ قبرش را بوسیدم. سپس به سمت قبرستان رفتم تا یک جوان دیگر را به خاک سپرده ببینم. بازگشتم به خانه و با نوشیدن چای و گوش دادن به آهنگی از بانو مستی، که این واقعیت را قبول کردم که زندگی شعبی است؛ از شروع تا پایان. همه چیز همانند گذشته نیست و من باید زندگی خود را ادامه دهم، چون مجبورم.

اگر روحم صدایی داشت ، احتمالا صدایی دلخراش و در عین حال امیدوار کننده مانند طلوع خورشید بود.

میلاد با سعادت منجی عالم بشریت حضرت محمد مصطفی ﷺ مبارک! 🤍

شیطنت های منِ دیوانه را جدی نگیر
پشت این لبخند ها سی سال غم دارم رفیق

امید صباغ