Post #2641
113
عصیان برق از آسمان فرو ریخت و اتاق در تاریکیِ مرگ فرو رفت؛ تاریکی‌ای که جان هر جنگجویی را می‌لرزاند. انگشتانم چون تیغ‌های زنگ‌زده بر میز می‌کوبیدند و ذهنم در جستجوی راهی بود تا از این قفسِ روح رها شوم. افکار بی‌ارزش و ترس از دست دادنِ گنجینه‌هایم، مانند شمشیرهای…
این متن را با عجله‌ی زیاد نوشتم، زیرا قطع برق و قطع شدن اینترنت بسیار دشوار است. واکنش‌گذاری به متن را به شما واگذار می‌کنم.
- 💔 4