عصیان

ما در این غــــــــــــــمکده یارب، به چکار آمده‌ ایم؟`

#چای تازه‌دم 🌱

Channel name was changed to «عصیان»

امروز روز خوبی برای ما دختران نبود. نوشته‌ های دوستانم را خواندم؛ چیزی نگفتم، چیزی هم ننوشتم. برای امروز کلمه‌ای نبود که بنویسم، جمله‌ای هم حتی نبود. ناراحتم، اما نوشتن من چیزی ثابت نمی‌کند. نمی‌خواهم درباره‌ی امروز چیزی بگویم. قهوه تلخی را آماده کردم. آهنگی از احمد ظاهر گذاشتم و خیره شدم به ضبط صدا؛ صدایی چندین ساله از احمد ظاهر پخش می‌کرد، آن صدایی که خیلی وقت پیش بوی آزادی می‌داد. امروز را ترجیح دادم که اولین فردی باشم که پست‌های این چینل‌ها را بخوانم و شاهد درد و رنجشان باشم. امروز نوشتن با شما، خواندن با من، پستچی، واژه‌ها، پژواک، نکتورا بانو، امیری و معنا، اندیشی، سنگ صبور، ضیاء، جویا، خیال، زن کابلی، مرداب.

آدم بزدل نیستم، فقد کاری از دستم بر نمی‌آید همین.

امروز، در جهان پر از دلخوری و ناامیدی، حس می‌کنم که هر روز برای ما دختران نه تنها خوب نیست، بلکه همه چیز آنقدر بی‌رنگ و بی‌مغز است که حتی کلمه‌ای برای نوشتن یا جمله‌ای برای گفتن پیدا نمی‌شود. احساس ناامیدی و تنهایی مرا فرا گرفته است و حتی قهوه تلخی که جلویم قرار دارد، نتوانسته است احساسات من را تسکین بخش کند. گوش دادن به آهنگ‌هایی احمد ظاهر تنها چیزی است که می‌تواند اندکی از درد و رنج روزمره‌ام را فراموش کند، اما حقیقت این است که حتی آن هم موقتی است. من تلاش می‌کنم با نوشتن و خواندن، درد و رنج دیگران را به اشتراک بگذارم، اما در پایان، هنوز به جوابی برای این درد دلم پی برده نتوانستم

Channel name was changed to «عصیان🇦🇫»

کفشی که برای پای تو مناسب است، ممکن است پای دیگری را زخم کند. این ناعادلانه است که تمام دستورالعمل های زندگیمان را خودخواهانه درست بدانیم و آن را برای همگان بخواهیم. همیشه آن چه در ذهن تو میگذرد، اصلِ مطلق نیست...!

جان اشتاین‌بک

#از جمعه امروز برایتان عکس گذاشتم

مولانا گفت: آدمی چگونه آرام می‌شود؟
شمس گفت: وقتی بفهمد هیچ‌کس قرار نیست تا ابد بماند و هیچ رفتنی پایان زندگی نیست.
مولانا گفت: اگر تنها بماند چه؟
شمس گفت: تنهایی ترسناک نیست؛ گم کردن خویشتن ترسناک است. کسی که خودش را پیدا کرده باشد، در نبود دیگران فرو نمی‌ریزد. او می‌داند که ارزشش به حضور کسی وابسته نیست.
آرامش از آن روزی آغاز می‌شود که به جای چنگ زدن به آدم‌ها، به خودت تکیه کنی. آن‌گاه اگر کسی بماند، دوستش خواهی داشت؛ و اگر برود، راهت را ادامه خواهی داد.
«کسی که با خودش دوست است، هیچ‌گاه تنها نیست.»

؛)

🎀🤍

چقدر اتاق تاریک را دوست دارم وقتی تنها هستم؛ دستم را زیر سرم می‌گذارم و خودم را در خانه‌ای ویرانه احساس می‌کنم. سقف آن سوراخ شده، دیوارها توان ایستادن را ندارند و من هم وسط خرابه‌ها نشسته‌ام. از این خیال بیرون آمدم، به نزدیک طاقچه رفتم و دنبال صندوقچه گشتم تا عکس او را ببینم. هنوز هم این عکس با من حرف می‌زند. نه، دیوانه نشدم؛ او هنوز هم زنده است. برای من زنده است. می‌دانم که زنده هستی، بابا.

دکتر دست‌ات چه شده؟ من فقط کمی زخم برداشته، دکتر این زخم عمیق است. مگر چه کردی؟ من می‌خواستم خودکشی کنم. من فقط به مرگ فکر می‌کنم. می‌خواهم بمیرم. دلم مرگ می‌خواهد.

هیچ‌تلخی‌..ماندنی‌نیست؛
میگذرد‌حتی‌تلخ‌ترین‌روزا.

مرا از دور تماشا کن،
من از نزدیک غمگینم

- عباس معروفی

🥲🌿🎀 از همان عهد دیالوگ‌ها و قصه‌های شیرین آقای عبدی.

‏هر‌کسی به اندازه ضربه‌هایی که خورده، تنهایی‌اش را محکم‌تر بغل کرده است.

آلبر کامو