مولانا گفت: آدمی چگونه آرام می‌شود؟
شمس گفت: وقتی بفهمد هیچ‌کس قرار نیست تا ابد بماند و هیچ رفتنی پایان زندگی نیست.
مولانا گفت: اگر تنها بماند چه؟
شمس گفت: تنهایی ترسناک نیست؛ گم کردن خویشتن ترسناک است. کسی که خودش را پیدا کرده باشد، در نبود دیگران فرو نمی‌ریزد. او می‌داند که ارزشش به حضور کسی وابسته نیست.
آرامش از آن روزی آغاز می‌شود که به جای چنگ زدن به آدم‌ها، به خودت تکیه کنی. آن‌گاه اگر کسی بماند، دوستش خواهی داشت؛ و اگر برود، راهت را ادامه خواهی داد.
«کسی که با خودش دوست است، هیچ‌گاه تنها نیست.»