امروز، در جهان پر از دلخوری و ناامیدی، حس می‌کنم که هر روز برای ما دختران نه تنها خوب نیست، بلکه همه چیز آنقدر بی‌رنگ و بی‌مغز است که حتی کلمه‌ای برای نوشتن یا جمله‌ای برای گفتن پیدا نمی‌شود. احساس ناامیدی و تنهایی مرا فرا گرفته است و حتی قهوه تلخی که جلویم قرار دارد، نتوانسته است احساسات من را تسکین بخش کند. گوش دادن به آهنگ‌هایی احمد ظاهر تنها چیزی است که می‌تواند اندکی از درد و رنج روزمره‌ام را فراموش کند، اما حقیقت این است که حتی آن هم موقتی است. من تلاش می‌کنم با نوشتن و خواندن، درد و رنج دیگران را به اشتراک بگذارم، اما در پایان، هنوز به جوابی برای این درد دلم پی برده نتوانستم