عصیان

خیلی عکس بود که امروز داخل گالری دیدم و گفتم باشد، بگذارم اینجا.#

از همان آهنگ‌هایی که لیاقت شنیدن را دارند.

حق با شما بود خانم هایده:)

هیچ چیز همیشگی و‌ موندگار نیست…🌿

‏تنهایی لذت بردن از زندگی رو خیلی خوب بلدم، ولی گاهی اوقات به یکی نیاز دارم که کمکم کنه بهم خوش بگذره.

سیاژ

🍿🤏🏻

برای اولین بار است که شعرهای حسین را می‌شنوم و از اعماق قلب گریه می‌کنم.

پشت پنجره ایستاده‌ام و به صدایی که از خانه همسایه می‌آید گوش می‌دهم؛ می‌گویند حسین.

‍ قضاوتی که درباره‌ دیگران کرده‌اید سرانجام یک راست به خودتان برخواهد گشت،‌ مانند سیلی به صورت‌تان می‌خورد.

سقوط، آلبر کامو

‏به قول تولستوی:

همه چیز برای کسی که می‌داند چگونه صبر کند
به موقع اتفاق می‌افتد.

از همان شب‌هایی که با دختر عمو جان نشستیم، غصه خوردیم، غذا خوردیم، بیرون رفتیم، در شهر گشت زدیم، گریه کردیم، غروب را تماشا کردیم، حال و هوایمان عوض شد و در نیمه‌های شب دیدن فیلم را ترجیح دادیم.

🙂‍↕️

علاقه‌ای به خواندن و نوشتن شعر ندارم، بنابراین نمی‌دانم آیا این شعر از آن دسته شعرهاست که باید خواند یا نه.



کسی با سکوتش،
مرا تا بیابان بی انتهای جنون برد
کسی با نگاهش،
مرا تا درندشت دریای خون برد
مرا باز گردان
مرا ای به پایان رسانیده
آغاز گردان‌

- ‌حمید مصدق

مگر زن‌ها برای اشک ریختن آفریده نشده‌اند؟

«همیشه هم اشک‌ها مایه‌ی خیر نمی‌شوند. آن‌ها وقتی شفابخش و سرورا‌نگیزند که قبل از فرو ریختن مدت زیادی در سینه بجوشند و سپس فرو ریزند. اول بسیار شدیدند، ولی رفته‌رفته آرام‌تر و شیرین‌تر می‌شوند و خستگی گنگ و ملال‌آور ما را می‌زدایند… ولی هستند اشک‌هایی که سردند، اشک‌هایی که با خسّت فرو می‌ریزند و قطره قطره مثل بار گرانی بی‌حرکت بر قلب سنگینی می‌کنند و از دل بیرون می‌تراوند، بی‌آن‌که نشاطی ببخشند یا تسکین بدهند. این‌ها اشک‌های نیازند.»

- ایوان تورگنیف

عمیقاً دلم میخواد یه مدت
در قبال هیچی مسئولیت نداشته باشم

هیچی به من مربوط نباشه

#من




می‌خواهم درباره‌ی خودم حرف بزنم. آدم خیلی حساسی هستم و زود گریه می‌کنم. معمولاً زیاد حرف می‌زنم، اما وقتی ناراحت یا عصبانی می‌شوم، انگار زبانم بند می‌آید. وقتی حالم خوب نیست، سکوت می‌کنم.

احساسات و رفتارهای دوستانم و اطرافیانم را خیلی جدی می‌گیرم. گاهی خیلی پرحرف می‌شوم و گاهی آن‌قدر ساکت می‌شوم که فقط خیره می‌مانم. از اینکه نادیده گرفته شوم می‌ترسم. خیلی زود وابسته می‌شوم و عشق را زیاد ابراز می‌کنم؛ اما گاهی می‌ترسم آن را بیان کنم، چون می‌ترسم با گفتن کلمه‌ی «عشق» آسیب ببینم.

دوست دارم کسی که عاشقم است من را بغل کند، با من عکس بگیرد و با من حرف بزند. آدم با درک و مهربانی هستم. حیوان‌ها را دوست دارم و از صحبت کردن با دوستانم لذت می‌برم.

شغلم خیاطی است. گاهی هم قهوه می‌خورم و به گذشته فکر می‌کنم؛ به پدرم و روزهای خوب کنار او. سفرهای کوتاه با پدرم، گلخانه‌ی او، عکس‌ها و وسیله‌هایش را دوست دارم. آدم‌ها را دوست دارم؛ همین.