عصیان

خواستم
دلتنگی‌ام را
بنویسم،
شاید اندکی آرام شوم...
اما
همین که
شروع به نوشتن
کردم،
دیدم بیشتر دلتنگت
شده‌ام!

🍃زمرد

🎥 دانلود فیلم《 مست عشق 》(1403)
Intoxicated by Love (2024)
♨️ دانلود با کیفیت : 1080p  ♨️ 
💠 نسخه رسمی و اورجینال
.

هفته گذشته برای چکاپ نزد متخصص خودم رفتم.
نوبت من که رسید، همراه با یک مرد ۶۵ ساله و پسرانش به مطب دکتر رفتم. دکتر مشغول معاینه آن مرد شد. طبق صحبت‌های دکتر، این مرد مشکل قلبی دارد و باید عمل جراحی انجام دهد. مرد از این موضوع شوکه شد و گفت: «من نیازی به عمل قلب ندارم، حالم خوب است.»
برای آرامش دادن به پسرانش گفت: «من هیچ بیماری ندارم، دکتر شوخی می‌کند.»
اما دکتر جدی با پسر بزرگش صحبت کرد و گفت که باید عمل انجام شود تا مشکل جدی‌تر نشود.
پسر بزرگ فورم بستری پدرش را در بیمارستان انجام داد.
پسر کوچک به دنبال گرفتن پول رفت تا هزینه بستری و عمل پدرشان را فراهم کند.
هزینه عمل زیاد بود و برای درمان پدر باید پول قرض می‌کردند، ولی خود پدر راضی به عمل نبود و می‌گفت: «مرگ حق من است، ترسی از آن ندارم. بگذارید در خانه استراحت کنم، حالم خوب است و پسرانم نگران من نباشند.»
وقتی به چهره مرد بیمار نگاه کردم، دیدم چقدر برای آرامش پسرانش تلاش می‌کند.
به راستی، پدر بودن سخت‌ترین وظیفه یک مرد است.
بیماری این مرد مرا به گذشته برد، به خاطرات خودم و درد ناعلاج پدرم.

ناگهان دلم ياد تو افتاد و شكست

شکریه ترین

یاد بگیرید برای دیگران مرز تعیین کنید؛
انسان خوبی بودن به معنای تحمل همه چیز نیست.

خوابم نبرد. برخاستم و گفتم، باشه زودتر سحری کنم و یکبارگی بخوابم تا صبح اگر از مکتب تماس گرفتند، زودتر بیدار شوم و خودم را برسانم.
گفتند، شاید مفتش برای ارزیابی بیاید.

درد پاشنه پایم شدیدتر شده، با هوش مصنوعی در میان گذاشتم، احتمال درد بخاطر کمبود آب و پتاشیم در ماه رمضان و
شاید هم منشا عصبی باشد.
اما پاکستان به کشورم حمله کرده، دنیا زیر و رو شده و من کرخت شدم.

حتی وقتی سخن از تجزیه افغانستان می‌شود، اگر تضمینی باشد که ما مردم عاقبت طعم صلح و آبادی را می‌چشیم هیچ حس و تعصبی ندارم.
راستی یک سوال، اگر بیست و چند سال قبل آمریکا طالب را نمی‌زد، تا حالا با آنها چه می‌کردیم!
ما هیچ‌وقت ملت و کشور مستقل و متحدی نبودیم و اینکه خیمه شب‌بازیِ قدرت‌های منطقه ما را به کدام سو خواهد برد و چه می‌شود را هیج‌کس نمی‌داند.

«گوش دادن به موسیقی در ماه رمضان حرام است، اما نمی‌توانم صدای چاوشی را از یاد ببرم.»

شب ها دیگر آرام نیست، از کابل تا تهران دل ها با هر صدای می لرزد.
و مردم خسته هنوز در تاریکی، امید به فردایی بی ترس را زمزمه می کنند.

- آدمی که دلش شکست؛ میفهمی دیگه چیکار میکند!؟
+ فقط سکوت میکند و میگذرد.

سایه

کابل ❤️‍🩹

این بار این قصه تمام شد،
من از “آدم خوب بودن”
برای همیشه پشیمان شدم و دست کشیدم..

اما عزیز من!
ای کاش فراموشی بگیریم، ای کاش به خاطر نیاوریم که در چه کابوس سیاهی زیسته ایم.
به راستی که ما در این خاک عزیز نفرین شده، غریبیم ای کاش هرگز این، لحظه زهرمار را نچشیده بودیم.

چشم‌هایش تمام ماجرای من شد.

«زندگی مرا دختر جسوری ساخت، اما در این پنج سال هیچ اتفاقی قلبم را نلرزاند.»
و همان چشم‌هایش بود که تمام ماجرای من شد.
چشم‌هایش پشت عینک آرام بود، ولی نگاهش پر از زندگی و امید بود.
در این دنیا امیدی برای زنده بودن نداشتم، اما چشمان تو مرا به زندگی واداشت.
هیاهوی زندگی دیگر برایم اهمیتی نداشت؛ میل سخن گفتن با هیچ‌کس نداشتم و از خدایم تنها یک آرزو داشتم:
دیدن چشمان تو.
خواب از چشمانم فراری بود و افکارم دنبال
تو بود.
دلم تاریکی شب و پناه گرفتن در اتاقی تاریک و رویایی آن دو چشم زیبا را می‌خواست.
در این پنج سال، اتاقم هر شب آرام و ساکت بود. بالشتم را در آغوش کشیدم، پر از امید و رویایی که تو در آن حضور داشتی.
در این همه ناامیدی، هنوز هم قلبم تنها یک امید داشت و آن دیدن چشمان تو بود.
هر پلک زدنش دریچه‌ای به دنیایی پر از راز و احساس بود؛ حتی کلمات توان بیانش را نداشتند.
وقتی به عکسش خیره شدم، در آن چشم‌ها قصه‌های ناگفته زندگی‌اش پنهان بود،
داستانی که فقط با یک پلک زدن می‌شد آن را خواند.
هر بار که به من می‌نگریست، دنیا روح تازه‌اش را برایم باز می‌کرد.
چشم‌هایش تمام وسیله دیدن، فهمیدن و درک کردن تمام آنچه در دلم می‌گذشت شد.
این چشم‌ها تمام ماجرای من شد و تمام زندگی‌ام را در خود جای داد.

این نامه را با حس غرور و جسارتم نوشتم، برای تو که در رویاهایم بودی و نه در کنارم. بماند یادگاری از من برای تو.

سیاهی بر شانه‌های جهان افتاده بود، آنچنان عمیق و بی‌صدا که حتی ماه هم پدیدار نبود؛ گویی کسی پتویی از مخمل تاریک را بر سراسر آسمان پهن کرده بود.
باد سرد می‌وزید. لرزهای خفیف به تنم افتاد و دستانم را دور خود حلقه کردم؛ اوایل ماه حوت بود و من این شمالک‌های سرد را دوست داشتم.
امشب برخلاف شب‌های دیگر، ماه در آسمان پدیدار نبود، درست مانند دل من؛ دل آسمان نیز امشب گرفته بود.
از بالکن به اتاقم پناه بردم، پرده‌ها را کشیدم و اتاق لحظه‌ای در سیاهی مطلق فرو رفت. تنها نور کم‌رمق چراغ خواب، اتاق را با روشنی ملایمی مزین کرده بود.
چشمم به ساعت خورد که ۱۱:۳۰ شب را نشان می‌داد، اما فکر می‌کنم امشب خواب از چشمانم فراری بود.

حس می‌کردم باری سنگین را در قلبم حمل می‌کنم. آه، بهتر است از دل چشمانم نگویم! چنان حال هوای باریدن داشتند که به سختی می‌توانستم مهارش کنم.
اما به چشمانم اجازه دادم تا گریه کنند.
به سقف تاریک اتاق خیره شدم و حضور خدا را در قلبم حس کردم.

خدایا سپاس گذارم

و گاهی ….

و برای هر غم کوچک خود، یا آرام و پنهان گریه می‌کرد، یا چندین برابرش مو از دست می‌داد؛ گویی اندوه، وقتی راهی به چشم‌هایش پیدا نمی‌کرد، از ریشه‌های مویش بیرون می‌زد.

✍🏻 #صدف_قاضی‌زاده