عصیان

✨🤍

از من فقط خبر داشت، همین.
مثل مردمی که می‌دانند جایی از جهان جنگ است.

رمضان کریم

عزیز رفته من٫نبودت را باورکر‌دم نه چون آسان بود.
بلکه چون دیگر هیچ چاره نمانده بود-
روزها دنبال تو درهمه چیز گشتم٫درهرچه شبیه زندگی بود.
درصدا ها در خیابان ها وحتی درچهره های تازه ای که نام تو را بلد نبودن…
هیچ چیز جای خالِی تورا پر نکرد، آنجا بود که فهمیدم بعضی نبودن ها نه عادت می شوند، و نه جبران فقد می مانند ..
من با نبودنت جنگیدم؛ شب ها به خاطره هایت باختم٫ وادامه دادم:
کم کم با این فکر کنار آمدم . که تو برنمی گردی؛ ومن باید با قلبی که نیمی از آن جایی جا مانده زنده بمانم:
ولی با تمام این ها هنوز دوستت دارم بابا.
نه از سر امید، نه برای رسیدن فقد،چون دوست داشتند آخرین چیزی است.
که از من بعد از تو باقی می‌ ماند….
برای همیشه نفرستاده ماند، مثل نامه های دیگرم :
با قلم: مریم

رمضان مبارک! ✨

و این روزها خبری از کار کردن بیرون از خانه نیست!
روزها طبق روال عادی می‌گذرد، من در خانه مشغول شستن، ساییدن، و سین‌جین کردن مادر هستم.
قهر کردن با برادر، شب‌ها تا دیر وقت گریه کردن، وحسرت غصه خوردن، گذشته،
درد معده امان را بریده و غر زدن به این زندگی




نیک بد

امشب 🌸

درد را باران نمیشوید ولی
زیر باران گریه کن..مریم

از قلبش هرچی بود را بیرون آورد، از هرچی میترسید فرار کرد.

رنج و اندوه قبل از هر چیزی؛
اول به سراغ موهای یک زن می‌رود.

…..

وَکَفَى بِاللَّهِ حَسِیبًا
خداوند آن چه را که در قلب شماست می داند…

هر روز باید چیزی نوشت. 👀
آخر برش میگن ژورنال 🫴

عصیان pinned «کاش با گریستنِ ما شما زنده می‌شدید آن‌وقت تمام دریاها را می‌گریستیم.. پدر»

کاش با گریستنِ ما شما زنده می‌شدید
آن‌وقت تمام دریاها را می‌گریستیم..

پدر

خسته ام مثل یتیمی که از او فرفره‌ای
بستانند و به او فوحش پدر هم بدهند...

زخمی‌ام
همچون سرزمینم
نه کمتر و‌ نه بیشتر ...!

این زندگی چیز های زیادی به من بدهکار است، اما مهمترینش یک جوانی بدون رنج و نگرانی در یک سرزمین آرام است.

یعنی افغانستان

و من تورا از تمامی این اجسام، انسان ها، ذرات، سیارات و کهکشان ها بیشتر دوست دارم.