خوابم نبرد. برخاستم و گفتم، باشه زودتر سحری کنم و یکبارگی بخوابم تا صبح اگر از مکتب تماس گرفتند، زودتر بیدار شوم و خودم را برسانم.
گفتند، شاید مفتش برای ارزیابی بیاید.

درد پاشنه پایم شدیدتر شده، با هوش مصنوعی در میان گذاشتم، احتمال درد بخاطر کمبود آب و پتاشیم در ماه رمضان و
شاید هم منشا عصبی باشد.
اما پاکستان به کشورم حمله کرده، دنیا زیر و رو شده و من کرخت شدم.

حتی وقتی سخن از تجزیه افغانستان می‌شود، اگر تضمینی باشد که ما مردم عاقبت طعم صلح و آبادی را می‌چشیم هیچ حس و تعصبی ندارم.
راستی یک سوال، اگر بیست و چند سال قبل آمریکا طالب را نمی‌زد، تا حالا با آنها چه می‌کردیم!
ما هیچ‌وقت ملت و کشور مستقل و متحدی نبودیم و اینکه خیمه شب‌بازیِ قدرت‌های منطقه ما را به کدام سو خواهد برد و چه می‌شود را هیج‌کس نمی‌داند.