عصیان

ای دل به صبر کوش که هر چیز بگذرد

- ملک الشعرا بهار

بخوان آوازِ تلخت را؛
ولیکن دل به غم مَسپار...

بعضی از آدم‌ها را بعد از مرگشان، وقتی خودت پخته‌تر می‌شوی، تازه می‌شناسی.
مادرِ بزرگ پدری‌ام، دلبر (خداوند رحمتش کند) که در سال ۱۳۹۶ از دنیا رفت، زنی پراقتدار بود.
امروز صبح در روشن‌ترین اتاق خانه‌ی پدری‌ام، وقتِ صبحانه یاد او افتادم. یادم آمد چقدر روشنایی خورشید را دوست داشت؛ تا آخرین لحظه‌ی غروب چراغ را روشن نمی‌کرد، و حتی در گرم‌ترین روزهای سال پرده‌های اتاقش همیشه کنار زده بود.
او آخرین و جوان‌ترین همسرِ پدر بزرگم بود. پدر بزرگ و دو همسر دیگرش هر سه، پیش از تولد من از دنیا رفته بودند. می‌گویند تخلص یکی از آن زنان «پلنگ» بوده، چون در زمان اشغال روس‌ها بی‌فرزند در سرایی جدا زندگی می‌کرده و بیشتر روز و شب‌ها را تنها می‌گذرانده.
مادربزرگم اگر تحصیل کرده بود، شاید یکی از سیاست‌مداران افغانستان می‌شد. شیفته‌ی اخبار تلویزیون، مهمان، غذای خوب و قلیانش بود. از حرف‌های خاله‌زنکی و غیبت بیزار بود و چنان رک حرف می‌زد که گاهی باعث رنجش دیگران می‌شد.
برخلاف عموهایم که از برادر‌زاده‌گان محبوبشان بودم، حس می‌کردم مرا چندان دوست ندارد، همیشه به نوه‌های پسرش توجه بیشتری نشان می‌داد.

مادرِ بزرگ مادری‌ام (سایره) برعکس دلبر، زنی نازک دل و پر احساس بود. داغِ فرزند، دختر نوعروسش را تا دمِ مرگ فراموش نکرد و همیشه برایش می‌سوخت. برایش عزیز و خاص بودم و مرا «هما طلایی» صدا می‌زد. سال ۱۳۸۳ همان سال آخر مکتبم از دنیا رفت.
با وجود تفاوت‌هایشان هر دو در شجاعت، مهمان‌نوازی و در اینکه جوان‌ترین و آخرین همسر مردانشان بودند، به هم شبیه بودند. هر دو سال‌ها در اوج جوانی، بیوه و تنها زیر سایه‌ی پسرانشان زندگی کردند.
آنها رابطه‌ای پر از محبت و احترام با هم داشتند.

دلبر و سایره!
من، نوه‌تان ــ امتدادی از وجودِ نازنین‌تان ــ امروز روبه‌روی مادرم، عروس و دختر زیبایتان نشسته‌ام و آن‌قدر به یاد شما افتاده‌ام که در خیال، خاطراتتان را مرور می‌کنم.
باید درباره‌تان می‌نوشتم،
خدایتان بیامرزد.

روزی تولستوی در خیابانی راه می‌رفت که ناآگاهانه به زنی تنه زد.

زن بی‌وقفه شروع به فحش دادن و بدوبیراه گفتن کرد.

بعد از مدتی که از فحاشی زن گذشت،
تولستوی کلاهش را از سرش برداشت و محترمانه معذرت‌خواهی کرد و در پایان گفت:
مادمازل من لئو تولستوی هستم.

زن که بسیار شرمگین شده بود، عذرخواهی کرد و گفت :
چرا شما خودتان را زودتر معرفی نکردید ؟

تولستوی در جواب گفت:

شما آنچنان غرق معرفی خودتان بودید که به من مجال این کار ندادید

به خودم متاسفم 🫩

هفته گذشته برایم سخت نفس گیر بود به هرچیز فکرم مشغول میشود نمیدانم چرا خوشحال نبودم برای خودم متاسفم بودم -

شب جمعه نامزدی برادرم بود بلاخره گذشت روز جمعه غروب را قصد سفر کردم تنها جایی که مرحم قلبم است مزار پدرم

بعد از خواندن نماز عصر کیف دستی همراه گوشی ام برداشتم و به مزار جامی رفتم وقتی نزدیک آرامگا جامی شدم دست به دعا برداشتم نزدیک درخت پنج هزار ساله بالا سر مولانا جامی بود نزدیک شدم و شاخ های خشک سرد اش را بوی کشیدم به روی دیوار شعر زیبای از‌ مولانا جامی نوشته بود مرا آرام کرد

باید بروم مولانا جامی نزد مزار پدر و عمو هایم دلم برای پدرم تنگ شده میخواهم همراهش صحبت کنم

نزد پدر رفتم سنگ مزار اش خاکی شده بود با گوشه ایی چادر تمیز کردم در کنار مزار اش نشستم پشتم به مزار عمو خلیل کردم

چشمانم بستم و پدر را تجسم کردم همراهم گریه می‌کند عکس های نامزدی برادرم را به پدر نشان دادم چاکلت های محفل برادر را گذاشتم در کنار مزار پدر

شروع به حرف زدن کردم از روز روزگاری که داشتم گیله شکایت نبود ات پدر

سنگ اش را بوسیدم قصد رفتم کردم صدا زیبا موذن برایم آرامش بخش بود

وقتی پشت سر ام را دیدم احساس کردم پدر مرا می بیند و می گویید

زود زود بیا دختر بی کس من
دوباره برگشتم و قبر اش را بوسیدم

گاهی سکوت فریاد دل خسته ایی ست که شنیده نمی شود

در دلِ شب، دلِ من همچو مهتاب،
گام‌هایم در عشق، می‌کند شتاب.

عاشق آنی که در وادی عشق،
هر دم به یاد تو، می‌زند خواب.
.
از روزگار بی کسی ام نوشتم ۶:۵۳ دقیقه

باد که می‌وزد درخت خم می‌شود و
برمی‌گردد سرجایش تو گرفتار چه
طوفانی شدی که به خودت هم برنگشتی؟

نه تشبه می شوی نه دیده و نه پنهان

مریم

آخر هفته نامزدی برادرم است
نمیدانم چرا دلم سنگینی می‌کند .

دورغ چرا بهانه پدر را دارم .

قرار است برادرم از روزهای آینده با مجردی خدا حافظی کند .

من برایش تاکید کردم روزی زن آینده ات را بیشتر از من دوست خواهی داشت -


و سال های سال هم نگویی که خواهری هم دارم .



( اما او گفت اینطور نخواهد شد .
ولی خدا بهتر میداند دل من گوشه ایی آب نمیخورد)

تو دنیایی که مال من نیست،
زندگی خودم رو دارم میکنم.

به همین ساده گی

صبح، قهوه و کتاب 💆‍♀

در حسرتِ زندگیِ دیگران بودن
برای این است که از بیرون که نگاه می‌کنی، زندگیِ دیگران یک کل است که وحدت دارد اما زندگیِ خودمان، که از درون نگاهش می‌کنیم، همه‌اش تکه‌تکه و پاره‌پاره به نظر می‌آید...
و ما هنوز هم در پیِ سرابِ وحدت می‌دویم ...!!

📗 یادداشت‌ها
👤آلبر کامو

رنجِ تن دور از تو ای تو راحتِ جان های ما...

- مولانا

این آهنگ، بوی بادبادک‌باز می‌دهد؛ یادِ روزهایی که غرق واژه‌هایش بودم و سرانجام، تصویرش را بر پرده دیدم. اندوه در آن موج می‌زد، اما چه زیبایی نجیبی در دلِ آن غم پنهان بود.

مزار من

شاملو یه جایی به آیدا میگه:

" باید ماند و به تو ثابت کرد
که با مویِ سفید هم زیبایی "

-

بسمه‌تعالی

داستانکده...آرزوی دیدن هرات

در روزگاری سخت و دلگیر، دخترک بی‌پناهی احساس بی‌کسی در وجودش جوانه زد.
به سقف کاه‌گِلی کلبه‌اش خیره شد؛ سقفی که بوی خاک باران‌خورده می‌داد، و نور خورشید کابل از لابه‌لای درزهایش به درون می‌تابید.
دخترک چشمانش را بست، نفسی عمیق کشید و ناگهان از جا برخاست.
با پای برهنه از کلبه بیرون دوید و به سوی مادر بزرگ رفت.

مادر بزرگ در دامنه‌ی تپه‌ای نشسته بود و آرام، تسبیح در دست، ذکر می‌گفت.
دخترک نفس‌زنان نزدیک آمد و گفت:
«مادر بزرگ... دلم می‌خواهد روزی به هرات سفر کنم؛ شهری که از شاعران و صوفیان آکنده است. مادر بزرگ، هرات چگونه شهری است؟»

مادر بزرگ لبخند زد.
او سال‌ها پیش، در جوانی‌اش، سفری به هرات کرده بود. چشمانش را بست و از خاطرات کهنه‌ی آن دیار برای نوه‌اش گفت — از مناجات‌نامه‌های خواجه عبدالله انصار، از اشعار مولانا عبدالرحمن جامی، از منارهای بلند و از مقبره‌ی رابعه‌ی بلخی.

دخترک با شوق گفت:
«مادر بزرگ، دلم می‌خواهد آن درخت بلند کنار آرامگاه جامی را ببینم... و بر مزار خواجه انصار، دعا کنم. ای کاش بتوانم روزی آنجا بروم.»

سپس سرش را بر زانوی مادر بزرگ گذاشت و اشک‌هایش آرام بر دامن پیرزن چکید.
با صدایی لرزان گفت:
«مادر بزرگ... بیا برویم هرات. فقط یک‌بار... قول می‌دهم دیگر هیچ آرزویی از خدا نخواهم، فقط دیدن هرات را می‌خواهم.»

آن شب، دخترک به کلبه بازگشت. در گوشه‌ی اتاق کوچک خود ایستاد و به نماز ایستاد.
با دلی خالص نجوا کرد:
«خدایا... آرزوی دیدن هرات، شهر علم و فرهنگ را در دل دارم. تو خود می‌دانی، جز این هیچ نمی‌خواهم. همین یک آرزو را برآورده کن...»

و آن شب، دخترک با چشمانی بسته و دلی روشن، تا سپیده‌دم کابل در خواب رؤیای هرات را دید.