🔴درنگ‌های روزانه با پدر راتلر

🍁🍁🍁🍁🍁🍁

🔻 من کیستم؟ تنها خدا می‌تواند پاسخ ما را بدهد

📆 ۱۰ نوامبر ۲۰۱۳


حسرت و اندوهِ این روزهای پاییزی، با پژمردگیِ طبیعیِ برگ‌ها و کوتاه شدن روزها، ذهن را به اندیشیدن درباره‌ی پایانِ زندگیِ خودمان سوق می‌دهد. انفجارِ درخشانِ رنگ‌ها در این روزهای رو به تاریکی، امضای طبیعت است تا نشان دهد در مرگِ اشیاء نیز چیزِ درخشانی وجود دارد. کلیسا ماهِ نوامبر را برای تفکرِ جدی درباره‌ی رازِ فانی بودن و حیاتِ ابدی تعیین کرده است. بدون این تفکر، ما شبیهِ انسان‌های بی‌هدفی می‌شدیم که با چشمانی تهی در این شگفت‌اند که چه کسی هستند و اصلاً چرا وجود دارند.

به همین دلیل بود که فیلسوفان کلاسیک تلاش می‌کردند تا افکار و رفتارِ خود را بررسی کنند، چرا که به این اصل باور داشتند که زندگیِ بررسی‌نشده ارزشِ زیستن ندارد. بر پیشانیِ حیاطِ معبد آپولو در دِلفی این کلمات حک شده بود:

🟢 خودت را بشناس.

حتی پیش از آن، در معبد اُقصر (لوکسور) در مصر نوشته شده بود:

🟢خودت را بشناس... و خدایان را خواهی شناخت.

ما می‌توانیم بسیار سطحی و تحت‌اللفظی به این موضوع نگاه کنیم و آن را به معنایِ دانشِ مربوط به بدنمان در نظر بگیریم؛ کما اینکه در قرن شانزدهم، معادلِ لاتینِ این عبارت (Nosce te ipsum) بر روی جلدِ اطلس‌های آناتومی که بدن‌های تشریح‌شده را نشان می‌دادند، نوشته می‌شد. اما منظورِ فیلسوفانِ بزرگ این نبود؛ و همه می‌پذیرند که شما می‌توانید دانشِ دقیقی از استخوان‌ها، مغز و کلیه‌های خود داشته باشید، اما هنوز ندانید که واقعاً «چه کسی» هستید.

‼️پرسشِ «من چیستم؟» باید به پرسشِ «من کیستم؟» تبدیل شود و تنها خدا می‌تواند به آن پاسخ دهد.

به همین دلیل است که کتابِ مکاشفه می‌گوید:

آن که پیروز شود از مَنِّ پنهان بدو خواهم داد، و نیز سنگی سفید که بر آن نامی جدید نوشته شده است، نامی که هیچ‌کس جز دریافت‌کننده‌اش آن را نمی‌داند.

(مکاشفه ۲: ۱۷).

همانند عمیق‌ترین رازهایی که توسط خداوند مکشوف شده‌اند، در این دنیای کنونی نیز فضایی برای گمانه‌زنی در این باره وجود دارد. معنای آن سنگ سفید، نظریاتِ مختلفی را برانگیخته است. هیئت‌منصفه‌ها در یونان باستان، اگر متهم را بی‌گناه تشخیص می‌دادند، یک سنگِ سفید [به صندوق] می‌انداختند (اما نامی روی آن نبود). کمی جلوتر در تاریخ، رومی‌ها قطعه‌سنگ‌های کوچکی را به‌عنوانِ نوعی بلیتِ ورود به رویدادهای عمومی می‌دادند (اما آن‌ها لزوماً سفید نبودند). از آنجا که در این بخش از کتاب مکاشفه، مسیح در حالِ سخن گفتن با کلیسایِ شهر پَرگاموس است، این می‌تواند اشاره‌ای به معبدِ آسکلپیوس در آن شهر باشد؛ معبدی که افرادِ شفایافته نامِ خود را بر روی ستون‌های آن می‌نوشتند، تقریباً شبیه کاری که اکنون در زیارتگاه‌های لوردس و فاتیما انجام می‌شود.

شاید ساده‌ترین و بهترین توضیح این باشد که رومیانِ باستان، سنگ‌های سفید را به‌عنوانِ نشانِ ورود به ضیافتِ پیروزی، به برندگانِ بازی‌های ورزشی اهدا می‌کردند. تمامِ چیزی که ما در این روزهایِ رو به زوالِ سال نیاز داریم بدانیم این است که مسیحِ ابدی، ما را در تک‌تکِ روزهای عمرمان دعوت می‌کند تا چنان زندگی کنیم که گویی در حالِ مرگیم؛ تا در هنگامِ مردن، بتوانیم برای همیشه زنده بمانیم.


✅ برای محتوای بیشتر در تلگرام ما را دنبال کنید:

✈️ @farsicatholic