🔴درنگ‌های روزانه با پدر راتلر

🍁🍁🍁🍁🍁🍁

🔻 محله‌ی کلیسایی یک میراث خانوادگی نیست، بلکه یک پایگاه نظامی است

📆 ۹ نوامبر ۲۰۱۴


طرح پیشنهادی برای سازماندهی مجدد محله‌های کلیسایی فعلاً به پایان رسیده است. جدیدترین بخش از این فرآیند که همه‌چیز را نو می‌سازیم نام داشت، بسیار گسترده و حتی سخت‌گیرانه بود، و نمایندگانِ کلیسای ما با وفاداری و صبر در آن شرکت کردند. کار آن‌ها ثمرات خوبی به بار آورده است. برخلاف برخی توصیه‌ها، هر دو کلیسایی که من مسئولیت آن‌ها را بر عهده دارم (قدیس میکائیل و بی‌گناهانِ مقدس) باز خواهند ماند.

یک محله‌ی کلیسایی (پریش)، یک شخصِ حقوقی است که نمی‌تواند تعطیل شود، اما ممکن است ادغام گردد. کلیسای بی‌گناهان مقدس برای آینده‌ی قابل‌پیش‌بینی به همین شکل باقی می‌ماند. اما کلیسای قدیس میکائیل در موقعیتِ منحصربه‌فردی قرار دارد، زیرا در میانِ گسترده‌ترین پروژه‌ی توسعه‌ی املاکِ تجاری و مسکونی در تاریخِ کشور ما واقع شده است. در کنارِ افزایشِ نجومیِ ارزشِ املاکِ این منطقه، شمارِ ساکنان و مسافرانِ روزانه نیز با دسترسیِ بهتر به حمل‌ونقلِ عمومی رو به افزایش است. این‌ها مسائل مهمی در شکل دادن به آینده‌ی شهادتِ کاتولیکِ ما هستند.

کلیسای قدیس میکائیل در سال ۱۸۵۷ در نزدیکیِ محلِ کنونیِ ایستگاه پنسیلوانیا تأسیس شد و پنجاه سال بعد، با حفظِ بخشِ عمده‌ای از هنر و سنگ‌تراشی‌های کلیسا، به مکانِ کنونی ما منتقل گردید. وضعیتِ فعلیِ ما در حال رصد شدن است تا مشخص شود آیا چند سالِ دیگر، جابه‌جاییِ مجدد به قلبِ پروژه‌ی توسعه‌ی هادسون یاردز کاری مدبرانه خواهد بود یا خیر. اگرچه ممکن است دلبستگی‌های نوستالژیکی به ساختمان‌ها وجود داشته باشد، اما نوستالژی همان سنتِ مقدس نیست؛ چرا که سنتِ مقدس، انتقالِ پویای ایمانی تغییرناپذیر است.

در هر نبردی، گاهی یک گردان مواضع خود را حفظ می‌کند و گاهی دست به یک حرکت استراتژیک می‌زند. اینکه این موضوع برای ما چگونه پیش خواهد رفت، هنوز مشخص نیست. یک محله‌ی کلیسایی یک میراثِ خانوادگی نیست، بلکه یک پایگاه نظامی است. ما در فرهنگِ خود درگیرِ یک نبردِ روحانی هستیم که از هر مبارزه‌ی فیزیکی بزرگ‌تر است؛ زیرا ما با نیروهای این جهان نمی‌جنگیم، بلکه نبردِ ما علیه ریاستها و قدرتها است. اغراق نیست اگر بگوییم سرنوشتِ این شهر، بسیار کمتر از آنکه به بهبودِ مدارس، حمل‌ونقل، بهداشت و رفاه اجتماعی بستگی داشته باشد، به آوردنِ حیاتِ مسیح به درونِ فرهنگی بستگی دارد که از نظر روحانی آسیب‌دیده و دچارِ تروماست.

تعداد کسانی که در شهر نیویورک در حالِ حاضر خود را کاتولیک می‌دانند، تقریباً به همان اندازه‌ی هفتاد سال پیش است. با این حال، در آن زمان حضور هفتگی در مراسم عشای ربانی در این شهر بیش از ۷۰ درصد بود، اما اکنون حدود ۱۲ درصد است. در سال‌های اخیر، روندِ کاهشِ حضور متوقف شده، اما آمارها هنوز افزایشی نیافته است. اگر تمام کاتولیک‌ها در پاسخ خود به فراخوانِ مسیح جدی بودند، هیچ کلیسایی اضافی و مازاد بر نیاز نبود.

اولین مرحله در سلامتِ روحانی، داشتنِ یک بررسیِ دقیقِ وجدان است، درست شبیه به یک معاینه‌ی فیزیکی. وقتی پزشک می‌گوید توده بدنیِ شما باید اصلاح شود، شما وزن کم می‌کنید، ورزش می‌کنید و خوب غذا می‌خورید. تناسب‌اندامِ روحانی نیز به همین شکل است:

ما باید چیزهایی را که ما را به پایین می‌کشند کم کنیم (گناهان را کنار بگذاریم)، عبادت کنیم و از طریقِ آیین‌های مقدس (ساکرامنت‌ها) تغذیه شویم. آنگاه است که قدرتِ جدید فرا می‌رسد.

✅ برای محتوای بیشتر در تلگرام ما را دنبال کنید:

✈️ @farsicatholic