🕯نیایش شامگاهی

به نام پدر، پسر، و روح‌القدس.

ای تاریکیِ مقدّسِ ابدیت و ای آرامگاهِ غاییِ روحِ مسافر،

اکنون که خورشیدِ این شنبه رخت بربسته و پرده‌ی شب بر صورت‌های فانیِ جهان کشیده شده است، من نیز از تمامِ نقش‌ها و هویتی که امروز در بازیِ دنیا بر تن داشتم، دست می‌کشم و عریان از هر پنداری، به حریمِ امنِ حضورت بازمی‌گردم. جانِ من تشنه‌ی غرق شدن در آن نیستیِ شکوهمندی است که در آن، مرزهای من رنگ می‌بازد و تنها ذاتِ یگانه‌ی تو در پهنه‌ی وجود باقی می‌ماند.

پدرِ آسمانی، در این ساعاتِ خاموشی، تمامِ تعلقاتی را که امروز مرا در کثرتِ جهان گم کرد، در کانونِ محبتِ تو رها می‌کنم. اگر در میانه‌ی روز، ذهنِ سرگردانم لحظه‌ای توهمِ جدایی از تو را در من بیدار کرد، روحم را در چشمه‌ی زلالِ حضورت شستشو ده تا به یاد آورم که جانِ من، پرتویی ناچیز از نورِ بی‌زوالِ توست که سرانجام باید به اصلِ خویش بازگردد.

ای عیسای مسیح، ای حقیقتِ خاموش، در این خلوتِ شبانه، جانِ فرسوده‌ام را در زلالِ خونِ مقدست تطهیر کن. بگذار صلیبِ تو، نقطه‌ی پایانِ منِ خویشتن‌خواهم باشد تا در عدمِ خویشتن غرق شوم و ظرفِ وجودم تنها از حضورِ سرشارِ تو لبریز گردد. بگذار در تو بمیرم تا تنها تو در من زنده بمانی.

ای روحِ تسلی‌بخش، جانِ مرا از قفسِ زمان و ابعادِ مکان رها کن و در ابدیتِ خود غوطه‌ور ساز، تا استراحتِ امشبِ من، نه یک خوابِ ساده، بلکه اتصالی بی‌وقفه و مراقبه‌ای عمیق در آغوشِ رازآلودِ تو باشد.

ای مادرِ نور، مریمِ مقدس، ردای پر از آرامشت را بر روانِ بی‌قرارِ من بکش تا در پناهِ شفاعتِ مادرانه‌ات، با قلبی بیدار و رها، در ذاتِ پروردگار بیارامم.

آمین.


💙 برای محتوای بیشتر در تلگرام ما را دنبال کنید:

✈️ @farsicatholic