فقط یک کار

پنج تا دلیلی که نمیتونیم برنامه ریزی کنیم:

❗️۱. توهمِ «سوپرمن بودن» (یا همون مغالطه برنامه‌ریزی)
ما فکر می‌کنیم مثلاً می‌تونیم در عرض نیم‌ساعت هم خونه رو تمیز کنیم، هم یه مقاله علمی بخونیم، هم به ایمیل‌ها جواب بدیم و تازه یه چای هم بنوشیم. اسم علمی‌اش «مغالطه برنامه‌ریزیه»، ولی اسمِ واقعی‌اش «خوش‌خیالی مفرطه».

مغزِ ما (مخصوصاً اگه ADHD باشه) گاهی درک درستی از گذر زمان نداره. فکر می‌کنیم زمان کش می‌آد! بعد که می‌بینیم نیم‌ساعت گذشته و فقط هنوز داریم دنبال کلید می‌گردیم، کلاً بی‌خیال بقیه برنامه می‌شیم چون «دیگه خراب شد».


❗️ ۲. کمال‌گراییِ سمی (یا «یا همه یا هیچ»)
این‌جایِ کار خیلی خنده‌دار و در عین حال تراژیکه. ما فکر می‌کنیم اگه قراره برنامه‌ریزی کنیم، باید مثل یه رباتِ بی‌نقص باشیم. اگه یه ربع از زمان‌بندی عقب بیفتیم، انگار کلِ دنیا به آخر رسیده و برنامه رو پرت می‌کنیم سطل آشغال. مغز ما با خودش می‌گه: «یا قراره یه برنامه بی‌نقص و ۱۰۰٪ اجرا شده داشته باشم، یا اصلاً هیچ‌چیز».
و خب، چون می‌دونیم هیچ‌چیز بی‌نقص نیست، کلاً شروع نمی‌کنیم که بخوایم خرابش کنیم!


❗️۳. مغزِ اجرایی که داره دنده عقب می‌ره (Executive Dysfunction)
ببین، مغزِ ما برای اینکه برنامه بریزه، باید «کارهای بزرگ» رو به «کارهای کوچیکِ قابل هضم» تقسیم کنه.

اما ما معمولاً می‌نویسیم: «انجام پایان‌نامه». خب معلومه مغزت وحشت می‌کنه! این کلمه "پایان‌نامه" خودش یه کوه استرسه. وقتی نمی‌تونیم این کوه رو به تیکه‌های کوچیک (مثلاً فقط نوشتن یه پاراگراف) خُرد کنیم، مغزِ پیش‌پیشانی‌مون هنگ می‌کنه و می‌ره سراغِ «اهمال‌کاریِ لذت‌بخش». (چقدر این نکته سوم مهمه!)

❗️۴. فکر می‌کنیم برنامه «قانونِ اساسی» کشوره‌!
ما برنامه رو جوری می‌نویسیم که انگار اگه یه بندش رو تغییر بدیم، پلیس می‌آد دستگیرمون می‌کنه.

برنامه برای ما تبدیل به یه «سد» می‌شه، نه یه «ابزار».
نمی‌دونیم که برنامه باید منعطف باشه. وقتی یه اتفاقِ غیرمترقبه می‌افته (مثلا دوستم زنگ می‌زنه و دلم می‌خواد نیم‌ساعت حرف بزنم، احساس میکنم حالش خوب نیست)، به جای اینکه برنامه رو جابه‌جا کنیم، می‌گیم «خب دیگه، کلاً برنامه سوخت» و با یه حس گناهِ عمیق می‌ریم سراغِ سریال دیدن.

❗️۵. فرار از «اضطرابِ رویارویی»
این یکی از همه عمیق‌تره. برنامه‌ریزی یعنی «روبه‌رو شدن با واقعیت».
وقتی مکتوب می‌کنی که چقدر کارِ عقب‌افتاده داری، اضطرابت می‌زنه بالا.
برای همین، خیلی از ما ناخودآگاه از برنامه‌ریزی فرار می‌کنیم؛ چون اگه ننویسیم، انگار کارهای عقب‌افتاده‌مون وجود خارجی ندارن!
این مکانیسمِ دفاعیِ مغزه برای اینکه فعلاً کمتر اضطراب بکشه، ولی خب، تهش همون اضطرابِ شبانه رو برامون به ارمغان می‌آره.

خلاصه اینکه، برنامه‌ریزی برای ما بیشتر از اینکه یه «لیستِ کار» باشه، یه «نبردِ روانی» با خودمونه.

اگه بتونیم این ۵ تا رو مدیریت کنیم، تازه بازی شروع می‌شه! تو از این لیست کدومش بیشتر روی اعصابت راه می‌ره؟

پریسا پارسایی
رواندرمانگر

@faghatyekkar

اینم خدمت شما

⭕️معرفی سه تا مینی سریال⭕️

من شمارو کم دوست دارم؟😇

براتون مینی سریال آوردم

دومی رو خودم دیدم خیلی قشنگ بود


دو تای دیگه هم من اینجا اضافه میکنم: مینی سریال نیستن ولی عالین برای دیدن و تقویت زبان

This is us
Ted lasso

میشه توام معرفی کنی؟

دوستای عزیز
به کانال من خوش اومدید...

من پریسا هستم روانشناس و رواندرمانگر هستم. این کانال رو برای اهمالکاری و کمالگرایی گذاشتم. امیدوارم کنار هم همراه خوبی باشیم

اطلاعات وبینار خدمت شما:

جمعه ۱۷ مهر، ساعت ۹ تا ۱۱ صبح، در یک وبینار تک‌جلسه‌ای درباره انواع برنامه‌ریزی، تفاوت آدم‌ها در برنامه‌ریزی، روتین، استمرار، کمال‌گرایی و اهمال‌کاری صحبت می‌کنیم.

بعد از وبینار هم وارد گروه تمرین می‌شید تا تمرین‌ها رو بفرستید و روند پیشرفت‌تون رو با هم بررسی کنیم. 🌱

✅️ظرفیت فقط ۲۰ نفر (ظرفیت باقی مانده: ۹ نفر)

✅️تسهیل گر: پریسا پارسایی

✅️هزینه: ۱۴۹ هزار تومان برای دوستان داخل ایران

(به جهت تسهیلِ شرکت در وبینار، برای بچه های خارج از کشور این وبینار رایگان هست)

برگزاری در اسکای‌روم | مناسب داخل و خارج ایران

ثبت‌نام:
@faghatyekkar_admin

@faghatyekkar

#برنامه_ریزی

🔸 مشکل چهارم: اضطرابت داره از خود اضطراب تغذیه می‌کنه!

تو فقط بی‌قراری نداری؛ بابت اینکه بی‌قراری هم مضطربی!!!!

«چرا آروم نیستم؟»
«چرا شروع نمی‌کنم؟»
«چرا بیکارم؟»
«نکنه دارم وقتم رو تلف می‌کنم؟» شما بچه های ۲۰ ساله وقتی نگران آینده هستین واقعا بهتون افتخار میکنم اینقدر آگاهید که از الان دغدغه مندید! ولی یادتون نره هر چیزی حدی داره! شما بجز پول در آینده به آرامش اعصاب نیاز دارید! باور کن

همین بازجویی های دائمی، ذهن رو بیشتر فعال می‌کنه. 😵‍💫


راه حل دقیق و علمی خدمت شما👇🏻
فعلاً تصمیم نگیر «زندگیم باید به کجا برسه».

برای دو سه هفته سه مسیر جدا برای خودت بساز:

🌱 یک کار فقط برای خودت:
مثلاً مطالعه، ورزش، زبان، فیلم، بیرون رفتن. (لیستی از تفریح درست کن)

✅️یه لیست دیگه درست کن با این عنوان: چطور استراحت کنم:
مثلا مدیتیشن
خوابیدن
دوش آب گرم
یا هر چیزی که تورو از این دنیای مضطرب میکَنه میبَره.

💼 یک کار برای آینده شغلی:
مثلاً روزی یک ساعت یادگیری یک مهارت، بررسی کار، یا شروع همون فعالیت اینستاگرام. این بخش رو اصلا سخت گیرا جلو نبر! توی بخش های save اینستات چنتا کتگوری باز کن! فعلا به اون شغل احتمالیت فکر کن و انواع جوانبش رو دسته بندی کن (این راز خودمه😊🩷🫠)

🧩 یک کار ثابت روزانه:
چیزی که روزت رو ساختار بده؛ ساعت بیداری، پیاده‌روی، مطالعه یا هر کار مشخص دیگه. (اگرم حالشو نداری بعد یک ماه این رو شروع کن به نظرم ضرب العجلی نداره)

و مهم‌تر از همه:
زندگیت رو تا اعلام نتیجه کنکور «فریز» نکن.

نتیجه کنکور یک اتفاق مهم زندگی توئه؛
ولی قرار نیست اجازه بگیره که بقیه زندگی‌ات فعلاً شروع بشه یا نه.

به نظرم کاری که الان باید یاد بگیری این نیست که «چطور فوراً هدف بزرگ پیدا کنم».

باید دوباره تجربه کنی که:
«حتی وقتی آینده‌ام هنوز کاملاً معلوم نیست، من می‌تونم زندگی کنم، انتخاب کنم و حرکت کنم.» 🌱 تضمینی بهت میگم: اگر این دیدگاه رو یاد بگیری تا ابد نسبت به اهمالکاری و کمالگرایی واکسینه هستی!

و در آخر:
اگر این بی‌قراری، اضطراب یا افت خلق شدید و مداومه و خواب، اشتها یا عملکرد روزمره‌ات رو هم به‌هم زده، اون قسمت دیگه فقط مسئله برنامه‌ریزی نیست و بهتره در درمان فردی دقیق‌تر بررسی بشه.

اینجاس که بهتره واقعاااا یه جلسه تراپی داشته باشی! حتی ماهی یبار!

پریسا پارسایی
روانکاو
@faghatyekkar

#اهمالکاری
#کمالگرایی

🔸 مشکل سوم: ذهنت همه‌چیز رو با خروجی می‌سنجه (من خودمم قبلا خیلی اینجوری بودم، از وقتی کتاب های عادت های اتمی رو خوندم خیلی دیدگاهم رو از نتیجه گرایی به مسیر گرایی بردم)

حالا👇🏻
می‌خوای کتاب بخونی: جوابت اینه:
«خب آخرش چی؟»

می‌خوای اینستاگرام رو شروع کنی:
«پولش کجاست؟»

می‌خوای کاری برای خودت انجام بدی:
«نتیجه‌اش چیه؟» الان کار هست مگه...

این مدل ذهن کم‌کم اجازه نمیده چیزی رو صرفاً تجربه کنی. و فرصت آزمون و خطا رو ازت میگیره. آزمون و خطا توشه ی راه شما ۲۰ تا ۳۰ ساله ها هست ها! یادتون نره... جدیش بگیرین... بعد از سی سالگی زندگی جدی میشه.

انگار هر کاری باید فوراً ثابت کنه که «ارزشمند» بوده.

و وقتی ارزش خود آدم هم کمی با موفقیت و نتیجه قاطی میشه، بیکار بودن فقط «کاری انجام ندادن» نیست؛ تبدیل میشه به این حس که:
«پس من دارم عقب می‌مونم.»

اونجاست که عذاب وجدان میاد.

@faghatyekkar

#نتیجه_گرایی

ادامه👇🏻

🔸 مشکل دوم: زندگی رو گذاشتی روی حالت «بعداً»

این جمله ذهنت خیلی مهمه:
«نتیجه بیاد، بعد شروع می‌کنم.»

این همون تعلیقه.
ذهن میگه هنوز شرایط کامل نشده، پس حرکت نکن.

بعد نتیجه میشه این:
نتیجه کنکور: بعد تصمیم
پول: بعد شروع
حال خوب: بعد فعالیت
اطمینان: بعد حرکت

و مشکل اینجاست که «بعداً» ته نداره 😅

از نگاه طرحواره‌ای، اینجا ممکنه کمالگرایی و معیارهای سختگیرانه هم وارد بشن؛ یعنی کاری فقط وقتی ارزش شروع کردن داره که مطمئن باشی مفیده، درآمد داره، نتیجه داره یا درست انجامش میدی. و اینجوری میشه دو دستی یه صدای سرزنش گر قوی برای خودت میسازی! اونم از این سن

درحالی‌که خیلی از بخش‌های زندگی این‌طوری شروع نمیشن. (حداقل تجربه من ۳۴ ساله از زندگی اینو میگه)

@faghatyekkar
ادامه👇🏻

پاسخ من:

به نظرم چیزی که تجربه می‌کنی عجیب نیست؛ ولی باید جدی گرفته بشه، چون اگر همین الگو ادامه پیدا کنه ممکنه ماه‌ها توی حالت «منتظر بودن» نگهت داره.

🔸 مشکل اول: هویتت موقتاً به «کنکور» گره خورده

یک سال ذهنت تقریباً یک جواب مشخص برای این سؤال داشته:
«الان باید چیکار کنم؟»
درس بخونم.وظیفه الانم اینه

صبح که بیدار می‌شدی مسیر معلوم بود، حتی اگر سخت و پراسترس بود.

حالا اون ساختار یک‌دفعه برداشته شده. آزادی‌ای که فکر می‌کردی خیلی لذت‌بخشه، برای ذهنی که مدت‌ها با یک هدف مشخص زندگی کرده، اولش ممکنه تبدیل بشه به سردرگمی.

از دید روانکاوی، گاهی یک هدف بیرونی تبدیل میشه به چیزی که ما باهاش خودمون رو در بقا نگه می‌داریم؛ یعنی فقط «کنکور دادن» نیست، بخشی از احساس ارزش، امنیت و جهت زندگی هم بهش وصل میشه.

وقتی اون هدف کنار میره، آدم برای مدتی حس می‌کنه خودش هم معلق شده.پس تا حدودی حقیقتش به خودت حق بده! ذهنت این حجم از سرعتی که توقع داری رو برنمیتابه!

@faghatyekkar
#اهمالکاری

ادامه👇🏻

میشه این پرسش و پاسخ رو بفرستی برای کنکوری های دور و برت؟ ممنون میشم تو این کانال همه همراه هم باشیم❣️

مشکل چنتاتونه؟

جمعه ها با پرسش و پاسخ خدمت شما😊

@faghatyekkar

سوال آقای س:
من یک سال کنکور رو که پشت سر گذاشتم و پروسه‌ی کنکور رو تموم کردم تو این مدت همیشه فکر میکردم که بعد کنکورم خوش میگذره

چه میدونم حالا با خیال راحت میرم روی اهدافم کارمیکنم و کارهایی رو شروع میکنم که توی ذهنم بودن، ولی هیچ کدومشون پیش نرفت که هیچی، بی هدف و ناراحت تر از زمان کنکور هم شدم یعنی جوری شدم که موقع درس خوندن حالم خیلی بهتر از الان بود،
جوری شدم که به شدت خودمو وابسته‌ی نتیجه کنکور کردم،

و خیلی بی قرارم این مدت، از طرفی هم عذاب وجدان گرفتم که چرا انقد بیکار دارم ول میگردم، مضطرب شدم بخاطر این حالت ، نمیتونم یه هدفی رو مستقیم بگیرم و پیش برم، وقتی هم میخوام یه کاری رو شروع کنم (مثلا مطالعه یا فعالیت تو اینستا)

هی یه چیزی میاد تو ذهنم میگه آخه ببین نتیجه کنکورت هنوز نیومده فعلا وایسا، یا توکه فعلا بی پولی ،پولی درنمیاری چرا داری یه کاری رو شروع میکنی، از طرف دیگه انقدم گشتم هیچ کاریو تو بیرون پیدانکردم که پول دربیارم

حالا نمیدونم شاید من دارم این موضوع کوچیکو زیادی بزرگش میکنم یانه،ولی مشکلم اینه که نمیتونم آروم بگیرم
#کنکور
#شغل
#هدف

خستگی روان با چند ساعت خواب از بین نمیره.
دلت نمی‌خواد از تخت بیای بیرون، چون می‌دونی بیرون از این اتاق، دوباره باید با کلی فکر، مسئولیت، آدم و مسئله روبه‌رو بشی.
و چیزی که بیشتر از خودِ زندگی خسته‌ات کرده، فشاریه که مدت‌هاست داری برای ادامه دادنش تحمل می‌کنی.

#فرسودگی

اینو که یادتون نرفته ثبت نام کنین؟ 😆

امروز رفتم دندون پزشکی

فک پایین سمت راست اخرین دندون ( بهش دندون آسیای دوم میگن) رو کشید

چون ریشه دندون شکسته بود!

من اولین بار بود فهمیدم ریشه دندون هم میشه بشکنه!

دندونم قابل ترمیم نبود! از اینکه بهش فشار آورده بودم طی پرخوری های چند سال اخیر خیلی غمگین شدم! خود بدنه دندونم سالم بود!

غمگین شده بودم
چون حس کردم این دندون کوچولو ۳۴ سال برای من کار کرده بود!

و الان کامل جاش حس میشه!

الان چند وقتیه سبک زندگیم اصلاح شده و خوب و اروم غذا میخورم...

گاهی وقتا یه چیزایی میاد امروز مارو درگیر میکنه که حاصل اشتباهات گذشته بوده

حالا شاید بگین بابا یه دندون بود دیگه!

خودت تو موقعیتش قرار بگیری حس میکنی خیلی همون دندون ارزشمنده! صد حیف که مجبور شدم بکشمش!

از طرفی پروسه کشیدنش وحشتناک بود
۱۰ تا بی حسی زد

ولی حین کشیدنش واقعا درد داشت... شایدم من کمی میترسیدم درد رو بیشترم حس میکردم

امیدوارم مراقب دندون هاتون
بدنتون
روح و روانتون باشین

این رو یه روانپزشک نوشته... به نظر شما این یک نوع زن ستیزی نیست؟

زن ها علیه زن ها نیست؟

آیا اینکه یه متخصص همچین حرفی بزنه جایزه؟ آیا از یک متخصص همچین توقعی داریم ما؟

آیا بدن زن ها کالا هست که دارای مالک باشن؟

آیا زن ها اجازه ی تجربه ی جن سی (قبل از ازدواج شون) ندارن؟

آیا شما به عنوان یه اقا وقتی با خانمی رابطه برقرار میکنی حقیقتا با ک ر ه بودن طرف مقابل براتون مهمه؟

هزار تا سوال این جاس...
احتمالا پاسخ این سوال هارو دیگه میدونیم!!!

ولی اینکه یه متخصص همچین حرفی بزنه قابل قبول نیست چون راه رو برای خشونت علیه زنان باز میذاره

بچه ها وبینارهایی که میذارم کم از جلسات گروه درمانی نیستن...

این جلسه رو گذاشتم بیشتر همراه شما باشم. اگر تایمش براتون مقدور نیست بگین تایم جایگزین داشته باشم. تا الان ۱۱ نفر ثبت نام کردن ولی دوست دارم بیشتر از این تعداد ببینمتون

امروز یه نکته مهم درباره خودم فهمیدم. 🌱

رفته بودم یه فری‌دیسکاشن حضوری، توی یه کافه خیلی قشنگ، با آدم‌های باحال و پرانرژی. حرف زدیم، خندیدیم، یاد گرفتم و در کل تجربه خیلی خوبی بود.

وسط همون فضا یه لحظه از خودم پرسیدم:

من که ممکنه یک یا دو سال دیگه مهاجرت کنم و برم یه کشور انگلیسی‌زبان، چرا زبانم رو این‌قدر جدی نمی‌گیرم؟ 🤔

بعد کم‌کم فهمیدم موضوع فقط زبان نیست.

من از حدود ۱۸ سالگی تا تقریباً ۳۱ سالگی خیلی کار کردم، خیلی تلاش کردم و خیلی وقت‌ها خودم رو تحت فشار گذاشتم. یه جایی واقعاً خسته شدم.

انگار یکی دو سال اخیر به خودم گفته بودم:
«دیگه بسه… یه کم زندگی کن. یه کم استراحت کن. فقط کارهایی رو انجام بده که ازشون لذت می‌بری.» 🫠🩷

و فکر می‌کنم واقعاً هم به اون استراحت نیاز داشتم.

اما امروز متوجه شدم شاید این استراحت، کم‌کم داره تبدیل میشه به فاصله گرفتن از کارهایی که برای آینده‌ام مهمن؛ فقط چون نیاز به تلاش، نظم یا کمی فشار دارن.

و اینجا یه چیز مهم برای خودم روشن شد:

من نمی‌خوام برگردم به همون آدمی که همیشه خودش رو تحت فشار می‌ذاشت.
ولی نمی‌خوام فقط هم کارهایی رو انجام بدم که راحت و لذت‌بخشن.

دلم می‌خواد یه حالت سوم رو یاد بگیرم:

اینکه برای چیزهایی که واقعاً برام مهمن تلاش کنم، ولی بدون اینکه دوباره خودم رو فرسوده کنم. 🌿

برای همین دو تا تصمیم گرفتم.

اول اینکه دوباره یه روتین آروم برای خودم بسازم.

نه یه برنامه سنگین و عجیب.

همین کلاس‌ها، فری‌دیسکاشن‌ها، بیرون رفتن‌ها و یادگیری‌هایی که هم بهم خوش می‌گذره و هم باعث رشدم میشه رو ادامه بدم. ✨

دوم اینکه دلم می‌خواد روی این موضوع توی تراپی جدی‌تر کار کنم.

اینکه بفهمم سال‌های پرکار گذشته چه اثری روی من گذاشته.
چرا یه جایی تلاش کردن برای من مساوی شد با خستگی و فشار.
آیا واقعاً فقط داشتم استراحت می‌کردم یا کم‌کم از هر چیزی که نیاز به تلاش داشت فاصله گرفتم؟
و مهم‌تر از همه:

چطور می‌تونم دوباره برای آینده‌ام تلاش کنم، بدون اینکه برگردم به نسخه‌ای از خودم که همیشه خسته و تحت فشار بود؟ 🧠🩷

فکر می‌کنم مسئله این نیست که آدم همیشه بیشتر کار کنه.

گاهی رشد واقعی اینه که یاد بگیری هم زندگی کنی، هم استراحت کنی، هم برای چیزهایی که برات مهمن زحمت بکشی.

نه فرار از تلاش،
نه غرق شدن در تلاش.

یه چیزی بین این دوتا.

شاید اسمش این باشه:

رشد، بدون فرسودگی. 🌱✨

حرفای دلم بود 🩷

چرا هر بار برنامه می‌ریزیم، بعد از چند روز رهاش می‌کنیم؟

اصلاً از کجا بفهمیم چه مدل برنامه‌ریزی‌ای برای شخصیت ما مناسب‌تره؟

روتین خوب یعنی هر روز دقیقاً یک کار ثابت انجام بدیم؟

و مهم‌تر از همه: مشکل واقعاً «بی‌ارادگی» ماست یا کمال‌گرایی و اهمال‌کاری پشت ماجراست؟ 👀

جمعه ۱۷ مهر، ساعت ۹ تا ۱۱ صبح، در یک وبینار تک‌جلسه‌ای درباره انواع برنامه‌ریزی، تفاوت آدم‌ها در برنامه‌ریزی، روتین، استمرار، کمال‌گرایی و اهمال‌کاری صحبت می‌کنیم.

بعد از وبینار هم وارد گروه تمرین می‌شید تا تمرین‌ها رو بفرستید و روند پیشرفت‌تون رو با هم بررسی کنیم. 🌱

✅️ظرفیت فقط ۲۰ نفر

✅️تسهیل گر: پریسا پارسایی

✅️هزینه: ۱۴۹ هزار تومان برای دوستان داخل ایران
(به جهت تسهیلِ شرکت در وبینار، برای بچه های خارج از کشور این وبینار رایگان هست)

برگزاری در اسکای‌روم | مناسب داخل و خارج ایران

ثبت‌نام:
@faghatyekkar_admin

@faghatyekkar

#برنامه_ریزی

خدمات روان درمانی تیم "فقط یک کار"

امیدوارم این دو صفحه رو مطالعه کنید و اگر نیاز به جلسات تراپی با خانم پارسایی و جلسات کوچینگ با سایر درمانگران داشتید حتما به ای دی من پیام بدید راهنمایی تون کنم

@faghatyekkar_admin