Заўсёды, чытаючы літоўскую неапаганскую літаратуру, здзіўляўся наколькі яны вычварэнскім чынам тлумачаць гісторыю літоўскай рэлігійнасці, дзе за нейкі абразец падаецца выдуманая "эпоха Багіні Маці". Аказваецца, яшчэ Ё. Трынкунас абвясціў нейкую "эпоху Лаймы" з "павелічэннем вагі жанчын", што адпавядае "эпосе Вадалея" ў русе Нью-Эйдж.

Выклікае толькі смех і практыка з "дэмакратычным" абраннем "крывіса" на нейкі тэрмін, што нагадвае нейкія баптысцкія ці пяцідзясятніцкія звычаі, але ў асаблівай постсавецкай абгортцы. За гэтай малой праявай стаіць пратэстанцкае ўяўленне аб пастаноўцы духоўнага аўтарытэту "снізу". Да такога ўзроўню апастасіі не дайшоў нават ліберальны і мадэрнісцкі Каталіцкі Касцёл.

І галоўнае пытанне: хто ўвогуле ўсім гэтым людзям выдаў званні "вайдэлотаў", "крывісаў" і гэтак далей? У народзе такіх называюць самасвятамі. Ва ўсім г. зв. балцкім неапаганстве абсалютна ўсё мае адбітак нейкай жахлівейшай самадзейнасці.