КИФОЯ
 
     У уловида ишхонасига кетар экан, ҳар доим ичида бундай дуо қиларди:
     «Эй яратган Эгам, шунча машиналар орасидан йўл очиб юргизиб қўйганингга шукрлар бўлсин! Балои офат, шикастлардан Ўзинг асра!»
     Дуо қилар экан, йўлда кетиб бораётган бошқа ҳайдовчилар ҳам менга ўхшаб Аллоҳни эслашармикан деган ўй кўнглидан ўтди. Хаёлида аксарият ҳайдовчилар дуога унча эътибор беришмаса ҳам керак деди. Ана, биттаси тезликка риоя қилмай, олдиндагиларни қувиб ўтяпти. Яна бир машинадан «гум-гум» деб эшитилаётган мусиқа қулоқни қоматга келтиряпти.
     Шу пайт кутилмаганда машиналар оқими секинлашиб, йўлда тирбандлик бошланди. Ўпкасини қўлтиқлаб бораётганлардан биронтаси олдиндаги машинага етиб олгани аниқ. Энди то йўл хавфсизлик ходимлари келиб, муаммони ўрганиб чиққунича йўл очилмайди. Ҳаракат чекланган бу аҳволда йўл патруль хизмати ходимларининг етиб келиши ҳам даргумон.
     Шунда у яна дуо қилди: «Эй яратган Эгам, йўлга чиққанлар орасида Ўзингга ҳамд айтадиганлар битта мен эмасман. Балки ҳар ўнтадан иккитадир, балки ундан кўпдир. Уларнинг дуосини қолганларга ҳам кифоя қилгин. Тинч-хотиржамликда хонадонларига қайтишсин, амин...»