BU BOSHQA GAP
 
     Bolalarning dadasi dalada dehqonchilik qilib, har xil ekin ekadi. Hatto pistagacha bor. Nimaiki pishsa, oldini uyiga, bolalariga ilinadi. Bir kuni bir bosh pista ko‘tarib keldi. Maza kirgan, chaqsa bo‘ladi. Bolalari talashib, pista boshini sindirib, bo‘lashib olishdi.
     ‒ Bekor olib kelibsiz-da, dadasi, ‒ dedi bolalarning onasi norozi bo‘lib. ‒ Endi hamma yoqni pista po‘choq qilib tashlashadi. Orqalaridan supurib charchayman.
     ‒ Bo‘pti, men chaqmayman, tashlab yuboraman, ‒ dedi kichkintoy onasi taraf bo‘lib.
     ‒ Nima?! Tashlavoraman deysanmi, hechamda! Axir buni adajonim ekkanlar, taglarini chopganlar, suv qo‘yganlar, voy-bo‘... Qancha mehnat, sen bo‘lsa tashlavoraman deysan, ‒ dedi kattasi kichigiga dashnom berib.
     Buni eshitgan dadajoni:
     ‒ Ha... barakalla! Bu boshqa gap, ‒ deb xursand bo‘lib qo‘ydi.