G‘AYRIDIN VA MUSULMON QO‘SHNI
 
     Ular ko‘p qavatli binoda anchadan beri ahil-inoq yashashar edi. Bir safar musulmon qo‘shni mol-mulki nisobga yetgani uchun qurbonlik so‘ydi. Go‘shtidan g‘ayridin qo‘shnisiga ham ilindi.
     ‒ Men boshqa dindanman-ku! – hayron bo‘ldi qo‘shni.
     ‒ Bizning ulug‘ Payg‘ambarimiz shunday qilganlar, yahudiy qo‘shnilariga qurbonlik go‘shtidan berib turganlar. Biz ham u zot qilgan ishni davom ettirib, savob olamiz. Jonliq so‘yib, qo‘shnilarga, muhtoj xonadonlarga tarqatamiz.
     ‒ Buning uchun ataylab mol so‘yib, go‘sht tarqatib yurguncha osongina pulini berib qo‘ysanglar bo‘lmaydimi?
     ‒ Bo‘lmaydi, qo‘shni, hecham bo‘lmaydi! Mana senga hozir go‘sht berdim, bola-chaqang bilan maza qilib yeysan, to‘g‘rimi?
     ‒ To‘g‘ri...
     ‒ Pul bersam-chi? – ma’noli kuldi musulmon qo‘shni.
     G‘ayridin qo‘shnisi nima demoqchiligini tushundi-da, bosh chayqab:
     ‒ Bu yog‘ini o‘ylamabman, zo‘r ekan ‒ deb qo‘ydi.