ҒИЙБАТЧИНИНГ АҲВОЛИ
 
     Бир одам бошқа бировни ғийбат қилибди. Бу иши билан нариги ғийбати қилинган кишининг гуноҳини тўкиб, ўрнига ўзининг савоби ўтиб қолганини билиб қолгач, унинг олдига бориб:
     ‒ Мени кечиринг, шундай-шундай бўлди, ‒ деди.
     ‒ Шугинами? ‒ сўради гуноҳи тўкилган одам.
     ‒ Йўқ, шугина эмас. Кечирган бўлсангиз, тезда савобларимни қайтариб беринг.
     ‒ Адашибсиз, бу билан менга эмас гуноҳ ва савобларни ёзиб турадиган фаришталарга учрашишингиз керак эди.
     ‒ Улар билан қандай қилиб гаплашишни билмайман-да.
     ‒ Буни ғийбат қилишдан олдин ўйлаш керак эди. Мен ҳам улар билан гаплашишни билмайман, ‒ деган мухтасар жавоб бўлибди.