این دیکتاتوریِ ساده‌ای نیست که بتوان با ترورِ امپراتور یا تسخیرِ پایتخت آن را ساقط کرد؛ این یک «معماریِ زیستی و روانی» است که تاریخ را به‌نفعِ خود مصادره کرده‌است. جامعه به‌گونه‌ای طراحی شده که فرودستان، ستمی را که بر آن‌ها می‌رود تشخیص نمی‌دهند و فرادستان، سلطه‌ی خود را نه یک غصب، که حقِ بلامنازعِ تکامل می‌پندارند.
سرخ‌ها در تاریکیِ خفه‌کننده‌ی معادنِ مریخ عرق می‌ریزند و خون سرفه می‌کنند، نه صرفاً از ترسِ شلاقِ حاکمان، بلکه با این توهمِ مذهبی که پیشگامانِ فداکارِ نجاتِ بشریت‌اند. آن‌ها نمی‌دانند قرن‌هاست که مریخ زمینی‌سازی شده و روی سطحِ همان سیاره، زرین‌ها در باغ‌های معلق و شهرهای درخشان‌شان، از دست‌رنجِ آنان بهشتی برای خود ساخته‌اند. در این امپراتوری، برنده‌ترین سلاح، دروغی است که به‌شکل «رسالت و معنای زندگی» به خوردِ بردگان داده شده‌است.

بخشی از جستار «شکستن استبداد بیولوژیک در منظومه‌ی خورشیدی» نوشته‌ی رضا قلندری

مطالعه کنید: https://dys-topian.com/red-rising-revolution/