چنلِ کُدی :»

چه موهبتی بزرگتر ازین توو جنگ، که دلامون یکی شده و ادما راهشونو مشخص کردن؟

روزِ "شب بخیر وسطِ روز"، " اگه سوسک بودم بازم دوسم داشتی"، "اولِ اولش چی شد عاشقم شدی؟"، "کارت از من مهتره؟"، "قهرم"، " حق با توعه ولی تقصیرِ خودت بود"، " امروزم دوسم داری؟"، "بگو چی بپوشم؟ بگو دیگه‌. چی؟ اونو؟ نخیر من اونو دوس ندارم. اصن چرا تو باید نظر بدی که من چی بپوشم چی نپوشم؟" و روزِ موجودی که هر سال هف هش ماه روزشه ولی همچنان کَمه مبارک 🦆.

سلام بچها منم زنده ام.

فتبارک الله که توو نت ملی هم تا انلاین میشین بفکرِ لفت دادنین 🐥.

و در نهایت جاویدان ایران.
«اگر سر به سر تن به کشتن دهیم
از آن بِه که کشور به دشمن دهیم»

خدایا مواظبمون باش، هرچی تو بخوای همون میشه.

جاوید فقط شاهِ نجف.

بنظرم عشق وَرزیدن و ظرفیتِ عشق ورزی، یه ظرف و یه حدی داره؛ ینی ازون حد که بگذره و پر بشه، دیگه نه میخوای نه میتونی بخوای که عشق پذیر باشی. سخته کلی عشقِ تلنبار شده دست نخورده توو دلت باشه، ولی اگه خرجِ ادمای رندوم و مختلف کنی، یه روزی به خودت میای میبینی دیگه اثری از عشق توو وجودت نیست. شاید اون روز، عشقِ واقعی که لیاقتشو داری بیاد سمتت، توعم اینو متوجه بشی ولی دیگه نتونی عشقی توو وجودت بکاری، چون همه عشقِ وجودت رو به شکلِ اشتباه خرجِ ادمایِ اشتباهی کردی. حیفه، خرابش نکن، خرابش نکنیم. فرصتِ حضورِ عشقِ واقعی توو زندگیِ ادم صد بار اتفاق نمیفته.

خیلی سادست؛ اگه طلا زنگ زد طلا نبوده، اگه عشق تموم شد عشق نبوده و اگه دوستا رفتن هیچوقت دوست نبودن!

دقت که میکنم، میبینم هَمیشه واسه کارایی عجله داشتم که به اندازه کارایی که بهشون کَمتر اهمیت میدم مهم نبودن؛ عجله واسه زودتر رسیدن به کُنسرتی که بخاطر اینکه خواهرم کنارمه دوسِش دارم، چت کردنِ عجله ای با یه ادم رندوم، وسطِ پختنِ نون برنجی، دوستی که بخاطرش برای اخرین بار نَرفتم مامابزرگمو ببینم، بعدش هم مامانبزرگمو از دست دادم، هم دوستم از دستَم رفت. من چیزای مهم تر و بخاطرِ چیزای کم اهمیت تر از دست دادم. همین چایی خوردن با خونوادمه که مهمه، نه بیرون رفتنایِ ادایی، بغل کردنِ مامان قبل بیرون زدن از خونه مهمه، نه چند ثانیه دیرتر سوارِ اسنپ شدن، حرف زدن با خواهرم مهمه نه چک کردن بی وقفه پیامرسانایِ مختلف. مهم تر رو بخاطرِ ظاهرا مهما از دست میدیم واسه رسیدن به زندگی ای که خودمونم نمیدونیم چه شکلیه، فقط فِکر میکنیم اینطوری درستشه.

بعضی آدما فقط شرو کننده خوبیَن؛ نه بلَدن درست و حسابی ادامه بدن، نه بلَدن درست و حسابی نگه دارن، نه بلَدن درست و حسابی تموم کنن. متسفانه این بعضی، شاملِ تعداد خیلی زیادی از ادما میشه؛ طوری که هَمه تجربه برخورد باهاشونو دارن و حتی گاهی خودشون همون ادمَن.

- رزِ سفیدِ من
تو خشک میشی پیشِ من،...

پنج تا بستنی عروسکی یا پنج تا پفک یا
ده تا ابنبات =))

از ارتباطایِ بی سر و ته
آدمایِ تاریخ انقضا دار
رها شدنایِ مکرر
بازی داده شدنایِ پی در پی
گریه های زیاد سرِ رفتن یه ادمِ بیفکر
اورثینکِ تموم نشدنی واسه پیدا کردن دلیلِ رها شدن
تلخیِ تجربه شکست به دلایل نامشخص توو رابطه
حرفایِ توو خالی ادمای دوزاری
و از هرچی ارتباطِ ظاهر و باطن غیر همسان
خَستم
خَستم
خَستم.

دلم واسه وَقتایی که درگیر رُمانی که میخوندم میشدم و دل توو دلم نبود ببینم تهش چی میشه، تنگ شده.

امشب ازون شباییه که خیلی شبه.

واسه کنار هم بودن؛ منتظرتونیم.

ما هممون مالِ یه خاکیم؛

پس هَممون داریم ظلم و اضطراب و اندوه و غم رو تجربه می کنیم، حالا هرکسی به یه نَحوی. این روزا تموم میشه، تهش باز خودمون واسه همدیگه میمونیم.
انقد به خانواده و شعور و شخصیت هم توهین نکنیم که تنها و تنها و تنها ارزشِ خودمونو بیشتر و بیشتر پایین میاریم. ناسزا گفتن، دمِ دست ترین سلاح واسه خالی کردن حرص و اذیتیه که این مدت هممون دُچارشیم. با تخریبِ طرف مقابل ارزش خودمون بالا نمیره، فقط از هم متنفر میشیم و این یعنی دقیقا همون چیزی که هیچ دشمنی نمیتونه سرمون بیاره، ولی خودمون میتونیم به بدترین نحوِ ممکن سرِ خودمون بیاریم و خونواده بودنمونو به چالشی بزرگ بکشیم. چی بدتر از اینکه ادم از خونواده خودش متنفر و منزجر بشه؟
زیاده عرضی نیست؛ فقط خواستم ابزارِ همدردی کنم و بگم هممون رنج میکشیم و تنها نیستیم و بگم سرزنشِ کسایی که این روزا به زندگیشون ادامه میدن، فقط غَممونو بزرگتر میکنه. ما چیزی یادمون نمیره و غمِ فقدان ها تا همیشه توو وجودمون باقیه، ولی تا زنده ایم، باید زندگی کنیم، کنارِ هم باشیم و درد و رنجِ همدیگرو با تمسخر و تخریب و ناسزا واسه همدیگه بزرگتر و بزرگتر نکنیم. بووسم بهتانه و بس. کدعین.