بنظرم عشق وَرزیدن و ظرفیتِ عشق ورزی، یه ظرف و یه حدی داره؛ ینی ازون حد که بگذره و پر بشه، دیگه نه میخوای نه میتونی بخوای که عشق پذیر باشی. سخته کلی عشقِ تلنبار شده دست نخورده توو دلت باشه، ولی اگه خرجِ ادمای رندوم و مختلف کنی، یه روزی به خودت میای میبینی دیگه اثری از عشق توو وجودت نیست. شاید اون روز، عشقِ واقعی که لیاقتشو داری بیاد سمتت، توعم اینو متوجه بشی ولی دیگه نتونی عشقی توو وجودت بکاری، چون همه عشقِ وجودت رو به شکلِ اشتباه خرجِ ادمایِ اشتباهی کردی. حیفه، خرابش نکن، خرابش نکنیم. فرصتِ حضورِ عشقِ واقعی توو زندگیِ ادم صد بار اتفاق نمیفته.