چنلِ کُدی :»

بنظر من ادما رنگ دارن؛ مثلا من فک میکنم ادمی که سیاهی همه نقاط زندگیش رو گرفته و چیزی جز تاریکی نمیبینه رنگِ اهن زنگ زده بهش میاد. در مقابل، ادمی که همه چی رو قشنگ میبینه و قشنگیش به هرچیزی که اطرافشه هم سرایت میکنه باید رنگش آبی باشه. آبی؛ همونقدر شفاف و اروم و بی انتها و امید بخش (:

و ناگهان نوبت به تو رسیدنی همه چیز تمام میشود :(

امیدِ بدون حرکت، مثلِ درخت بی ریشه‌ست؛ بی ثبات و به تلنگری شکننده.

بغل، بغغغل زیاااااااد.

اخرین رای هارو هم ببینم که به لطف خدا بریم واسه نوشتن و ضبطش =>

از یجایی به بعد دیگه گریه نمیکنی داد نمیزنی و عصبی نمیشی؛ فقط دیگه حوصله‌ی خوندن کتابای طولانی رو نداری دیگه پیامای بقیه رو زود سین‌ نمیزنی، واسه پرداخت قبضای خونه بهونه میاری، وقتی چیزی که آرزوشو داشتی میخری خوشحال نمیشی طعمایی که قبلا مستت میکرد طعم خاصی واست نداره دیگه رویایی نداری که بهش فک کنی وقتی صدات میکنن وانمود میکنی نشنیدی.

ادم گاهی دلش میخواد بچه شه،
کلی بالغانه رفتار میکنه، ولی یوقتایی دلش لَک میزنه بچگی کنه؛
دوست داره یوقتایی حالش خوب نباشه و بدونه یه بغلِ امنِ ساده داره انتظارشو میکشه ...
دوست داره پناه باشه ولی گاهیَم دلش میخواد پناه ببره،
گاهی دلِ ادم گنده ها لک میزنه واسه بچگی کردن و نوازش شدن و یه بغلِ گرم که خودشونو بسپرن بهش و از راحتیِ خیال خوابشون ببره و واسه چند لحظه ام که شده، یادشون بره ادم گنده ان :)

- همیشه مشکل نبودِ عشق نیست؛

سبکِ رادیو چهرازی فعلا از همه جلوتره؛ ولی همچنان نظر سنجی ادامه داره 🌚✨️.

از بیهودگی به کجا میشه پناه برد؟

حس میکنم دیگه هیچ چی رنگ و بو نداره، خوشحال نیستیم، نمیتونیم باشیم، ساده زیست نیستیم، خوشیایِ کوچیک رو نمیبینیم، زوم کردیم رو نداشته هامون. انگار خوشیِ واقعی جامونده توو اون دورانی که چند تا چایی توو استکانِ کمرباریک میریختیم و حرفمون گل مینداخت، بویِ شیرینیِ تازه خونه رو برمیداشت، هفت سنگ و لی لی و فوتبال بازی میکردیم، لحظه شماری میکردیم واسه شروعِ بابا لنگ دراز، خلاصه خوشیامون کوچیک بودن، دنیامون کوچیک بود، اگاهیمون کم بود ولی همشون "واقعی" بودن. اون واقعی بودنه باعث میشد اینهمه به دل بشینن و نجات دَهنده باشن. از وقتی خوشیامون و خنده هامون تصنعی شد، دیگه زندگی نکردیم؛ دیگه چایی مزه نمیده، دیگه هفت سنگ بازی نمیکنیم، دیگه ذوقِ دیدنِ بابا لنگ دراز وجودمونو پرِ شادیِ واقعی نمیکنه. واسه خوشی دنبال بهونه های بزرگ بزرگ میگردیم و اخرشم هیچ چیزی قادر نیست واقعا مارو سرِ ذوق بیاره.

انگار قدیما ارامش داشتیم و اسایش نه، حالا اسایش داریم ولی ارامش نه و الان میفهمیم ارزشِ ارامش رو ...

چقد هممون دنبالِ یه آدمِ امنیم و چقد گاهی خودمون ادمِ امنی نیستیم ...

مشتاق و سپاسگزارِ نظراتِ بیشتری هستم؛
دمتون گرمه 🌟.

- نزا رَنجم بشه عادی،
نشون بده بام داری تِله پاتی.

کسی که از قصد گُمت کرده، هزارتا راهَم واسش باز کنی نمیبینه ...

هیچ چیز مثلِ یه حضور امن و واقعی نجات دهنده نیست.

واسه اولین پادکستِ پاییز چقد ذوق دارین؟ با نظراتتون نشونش بدین ببینم 🌚🧡