از یجایی به بعد دیگه گریه نمیکنی داد نمیزنی و عصبی نمیشی؛ فقط دیگه حوصله‌ی خوندن کتابای طولانی رو نداری دیگه پیامای بقیه رو زود سین‌ نمیزنی، واسه پرداخت قبضای خونه بهونه میاری، وقتی چیزی که آرزوشو داشتی میخری خوشحال نمیشی طعمایی که قبلا مستت میکرد طعم خاصی واست نداره دیگه رویایی نداری که بهش فک کنی وقتی صدات میکنن وانمود میکنی نشنیدی.