ما هممون مالِ یه خاکیم؛

پس هَممون داریم ظلم و اضطراب و اندوه و غم رو تجربه می کنیم، حالا هرکسی به یه نَحوی. این روزا تموم میشه، تهش باز خودمون واسه همدیگه میمونیم.
انقد به خانواده و شعور و شخصیت هم توهین نکنیم که تنها و تنها و تنها ارزشِ خودمونو بیشتر و بیشتر پایین میاریم. ناسزا گفتن، دمِ دست ترین سلاح واسه خالی کردن حرص و اذیتیه که این مدت هممون دُچارشیم. با تخریبِ طرف مقابل ارزش خودمون بالا نمیره، فقط از هم متنفر میشیم و این یعنی دقیقا همون چیزی که هیچ دشمنی نمیتونه سرمون بیاره، ولی خودمون میتونیم به بدترین نحوِ ممکن سرِ خودمون بیاریم و خونواده بودنمونو به چالشی بزرگ بکشیم. چی بدتر از اینکه ادم از خونواده خودش متنفر و منزجر بشه؟
زیاده عرضی نیست؛ فقط خواستم ابزارِ همدردی کنم و بگم هممون رنج میکشیم و تنها نیستیم و بگم سرزنشِ کسایی که این روزا به زندگیشون ادامه میدن، فقط غَممونو بزرگتر میکنه. ما چیزی یادمون نمیره و غمِ فقدان ها تا همیشه توو وجودمون باقیه، ولی تا زنده ایم، باید زندگی کنیم، کنارِ هم باشیم و درد و رنجِ همدیگرو با تمسخر و تخریب و ناسزا واسه همدیگه بزرگتر و بزرگتر نکنیم. بووسم بهتانه و بس. کدعین.