چاپارنامَگ(رسانهٔ فیروزآبادِ پارس)

مسئله فقط کم‌شدن شمار شاعران نیست؛ مسئله، گسسته‌شدن راهی ست که شعر از رهگذر آن، تجربه و زبان و جهان‌بینی خود را از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کند.
این وضع را باید زنگ خطری جدی برای آینده‌ی حیات ادبی فیروزآباد دانست. جوان‌ترین شاعران فعال امروز شهر، بنا بر شناخت و مشاهده‌ی نگارنده، بیشتر نسل چهل‌ساله‌ها به بالا را در بر می‌گیرد ؛ و اگر این گسست ادامه یابد و نسل تازه‌ای بر نیاید، در یکی دو دهه‌ی آینده ممکن است فیروزآباد با یک گسست و خلا بزرگ  در شعر معاصر روبه‌رو شود: شهری با پیشینه‌ای نزدیک به چهار دهه کنشمندی انجمن‌های ادبی، اما بی‌بهره از نسلی که بتواند این راه را ادامه دهد. این هشدار به معنای نادیده‌گرفتن استعدادهای پراکنده یا انکار امکان ظهور شاعران تازه نیست؛ سخن از نبود یک جریان نسلیِِ پایدار است. انجمن‌های ادبی اگر قرار است چراغ شعر را روشن نگه دارند، باید در کنار پاسداشت کارنامه‌ی شاعران پیشین و حمایت از شاعران امروز، به جذب نوجوانان و جوانان، آموزش، نقد، انتشار آثار و فراهم‌کردن امکان حضور آنان در حیات ادبی شهر بیندیشند. زنده‌ماندن یک سنت ادبی، نه فقط به شمار شاعرانی بستگی دارد که در گذشته پرورش داده است، بلکه به این بستگی دارد که امروز چه کسانی را برای فردای خود پرورش می‌دهد.
منابع: 
_امید علی‌احمدی: «نقش انجمن های ادبی در گسترش جامعه مدنی»؛ دکتر امید علی‌احمدی؛ سایت هامون ایران؛ 
_دکتر اصغر دادبه: «بازگشت ادبی ایران»؛  سایت ایران‌بوم؛ ۱۵ مهر ۱۳۹۰.
_خاطرات شخصی نگارنده. 
_گفت‌وگو: شهرام کمالی, آرمان فرهنگ, عباس فیروزآبادی,  عبدالله‌ پناهی,  اسماعیل رهبری, سعید امیری طیبی.
_آرشیو اداره‌ی فرهنگ و  ارشاد اسلامی فیروزآباد

@chapar_namag

فرهنگی فقط

ازکمبود بودجه‌ی عمومی نمی‌آید؛ گاهی از جایی می‌آید که ثروت هست، اما مسئولیت فرهنگیِ ثروت نیست.
با نگاه به  تاریخ انجمن‌های ادبی نام‌آور ایران, می‌توان از پاره‌ای انجمن‌ها و دوره‌ی تقریبی آنان  یاد کرد,  مثل انجمن نشاط(اصفهان دوره‌ی قاجار),  انجمن صائب, انجمن خاقان در دربار فتحعلیشاه قاجار. 
با مقابلهٔ منابع، مدت فعالیت انجمن‌های یادشده را می‌توان چنین برآورد کرد. نکتهٔ مهم این است که در منابع تاریخی، گاه زمان تأسیس یا پایان یک انجمن روشن نیست؛ بنابراین، مدت قطعی را از دورهٔ فعالیتِ گزارش‌شده جدا کرده‌ام.
تاریخ انجمن‌های ادبی ایران نشان می‌دهد که محافل شعر و ادب، از گذشته تا روزگار معاصر، عمر و سرگذشت یکسانی نداشته‌اند. انجمن مشتاق اصفهانی گویا چند دهه تا پایان عصر زندیه فعالیت داشت و انجمن نشاط در اصفهان و سپس تهران، در اواخر سده‌ی دوازدهم و آغاز سده‌ی سیزدهم قمری رونق گرفت. انجمن خاقان در تهران، انجمن ابوالفقرا در گزِ برخوار و انجمن عنقا در اصفهان نیز از محافل ادبی مهم آن روزگار بودند. در دوره‌ی معاصر، انجمن دانشکده‌ی تهران حدود سه سال، انجمن حکیم نظامی تهران نزدیک به ده سال و انجمن ادبی خراسان در مشهد در بازه‌ای حدود بیست سال فعالیت داشتند. 
در میان انجمن‌های باسابقه‌تر، انجمن صائب اصفهان با پیشینه‌ای حدود شش دهه و انجمن ادبی هلال آران و بیدگل با سابقه‌ای نزدیک به ۶۵ سال، نمونه‌هایی درخور توجه‌اند؛ البته میزان استمرار فعالیت هر دو نیازمند بررسی اسناد تاریخی ست. انجمن ادبی مشهد نیز بیش از یک قرن پیشینه در سنت انجمنداری ادبی این شهر دارد، اما نباید تاریخ این سنت را بی‌درنگ با عمر پیوسته‌ی یک تشکل واحد برابر دانست. این نمونه‌ها نشان می‌دهند که برای سنجش جایگاه انجمن‌های شعر فیروزآباد و پیشینه‌ی نزدیک به چهل‌ساله‌ی آن‌ها، باید هم به طول عمر انجمن‌ها توجه کرد و هم به استمرار جلسات، وقفه‌های احتمالی و نقش آن‌ها در پرورش شاعران و حفظ حیات ادبی شهر؛ زیرا ارزش تاریخی یک انجمن فقط در شمار سال‌های عمر آن خلاصه نمی‌شود، بلکه در میزان اثرگذاری و تداوم حضورش در فرهنگ جامعه نیز که سنجیده می‌شود.
و اینک, بی‌آن‌که انجمن‌های فیروزآباد از نگر  مرتبه و نام شاعران و دستاوردها, با ین انجمن ‌ها  همسنجی شود, اما با نگر به نزدیک به چهار دهه پیشینه و پیوستگی فعالیت،  و با همه‌ی کاستی‌های احتمالی, اما در شمار دیرپاترین انجمن‌های شعر در ایران چند سده‌ی اخیر جای می‌گیرند؛ جایگاهی که اهمیت تاریخی و فرهنگی آن‌ها را فراتر از مرزهای این شهر می‌برد.
دیرپایی انجمن‌های ادبی فیروزآباد، با همه‌ی فراز و فرودها، گسست‌ها و دشواری‌هایشان، در گذر چهار دهه، زمینه‌ای برای دیدار، گفت‌وگو، آموزش و بالیدن شاعران ترک و فارس را فراهم آورده‌اند و به پیوند فرهنگی مردمی یاری رسانده‌اند که سالیان دراز در کنار یکدیگر زیسته‌اند. 
پاسداری از این میراث، بایسته‌ی نگاهی فراخ‌تر به زبان و ادبیات است: زبان فارسی، به‌نام زبان ملی و رشته‌ی پیوند فرهنگی ایرانیان، و زبان‌های مادری و بومی این سرزمین، از جمله ترکی قشقایی، هر یک در جای خود شایسته‌ی آموزش، آفرینش، بالندگی و پشتیبانی‌اند. در  انجمن ها فقط شعر نمی‌خوانند؛ جایی ست برای پرورش ذوق، آموختن نقد، کشف استعدادهای تازه و رساندن تجربه‌ی یک نسل به نسل پسین. 
چنین نهادی نمی‌تواند همواره بر دوش چند شاعر و با هزینه‌ی شخصی آنان  به‌جای بماند. پشتیبانی پایدار دولت و نهادهای فرهنگی، در کنار همکاری مردم،  دارایان و دوستداران فرهنگ، یک نیاز برای  پابرجایی و ماندگاری این زیست ادبی ست، نه امتیازی تشریفاتی برای اهل شعر. اگر فیروزآباد می‌خواهد ماتَرَک فرهنگی خود را زنده نگاه دارد، باید برای پرورش شاعران فردا نیز جا و امکان فراهم کند؛ زیرا چراغی که نزدیک به چهل سال با کوشش شاعران روشن مانده است، برای روشن ماندن در سال‌های پیش رو، به همت و همراهی همگانی نیاز دارد.
دریغ بزرگ 
در این نیم‌قرن، دست‌کم دو یا سه نسل از شاعران فیروزآباد  آمده‌، از نسل پیشین آموخته‌ و میراث ادبی خود را به نسل پسین سپرده‌اند. انجمن‌های ادبی، نشست‌های خانگی و شب‌های شعر، در این میان، جایگاه اصلی دیدار نسل‌ها و انتقال تجربه بوده‌اند. اما این زنجیره، برای ادامه‌ی حیات خود به بودِشِ پیوسته‌ی نسل‌های تازه نیاز دارد؛ زنجیره‌ای که  فقط پیشینه‌ی دراز یا کارنامه‌ی پربار نسل‌های پیشین، ماندگاری آن را تضمین نمی‌کند. دریغ بزرگ شعر فیروزآباد در روزگار ما این است که این پیوستگی نسلی، دست‌کم در زمینه‌ی شعر معاصر، به‌شدت آسیب دیده است. امروز، در کنار شاعران میانسال و پیش‌کسوت، با نسل تازه‌ای از شاعران بیست و سی‌ساله روبه‌رو نیستیم که حضورشان از پیوستگی یک جریان ادبی خبر بدهد.

                          
                                  ✓
                           چاپارنامَگ
                           ۲۲/مهر/۱۴۰۵



#چاپارنامگ_شعر
✓چهل چراغ شعر فیروزآباد
تاریخچه‌ی انجمن‌های ادبی فارسی و قشقایی در فیروزآباد
#کامبیز_نجفی


بخش سوم:
گپ پیوست
کنشگری انجمن,  جهتگیری‌های هنری و فکری شاعران,  موانع و برخی خطوط قرمز و پاره‌ای چالش‌ها, برآیند بینش و کنش اعضای انجمن بود. اما نمی‌توان از سیاست‌های فرهنگی کلان کشور برکنار بود. 
در این   سی و چند سال, علی محمدی و سلیمان شریفی  مدیر اداره‌ی فرهنگ و ارشاد بوده اند.  کارکرد و کارنامه‌ی مدیران ارشاد فیروزآباد در پیوند با انجمن‌های شعر, جستاری‌ست که می‌تواند  مورد مطالعه و ارزیابی واقع شود و شاعران این انجمن‌ها داوری‌های گوناگون و گاهی متضاد از  عملکرد این مدیران دارند. اما موضوع  این مقال نیست و  فعلن به آن نمی بپردازم, ولی چیزی که می‌توان گفت, این است که: یکی از دوره‌های مهم و پر رونق انجمن شعر فیروزآباد، دهه ی هفتاد و  سال‌های  معاصر با ریاست‌جمهوری محمد خاتمی بود؛ دوره‌ای که سیاست فرهنگی دولت بر گسترش فعالیت‌های فرهنگی و هنری، حمایت از نویسندگان و هنرمندان، تقویت نهادهای غیردولتی و افزایش دسترسی شهرها و مناطق مختلف به امکانات فرهنگی تأکید داشت. 
این رویکرد در فیروزآباد نیز نمود داشت و از نگر میزان پویش انجمن و کارآیی آن در آفرینش‌های ادبی  و  استقبال مردم شهر,  دوره‌ای کارآمد بود.  شمار  حاضران گاهی  در برخی نشست‌های هفتگی انجمن به چهل و پنجاه  نفر و در برخی رویدادهای ویژه, چه‌بسا به شصت_هفتاد نفر می‌رسید. اگر بخواهیم نگاهی تحلیلی به تاریخ انجمن‌ها داشته باشیم,  شاید بتوان از آن دوران, به عنوان دوران طلایی انجمن‌های شعر  شهر یاد کرد. 
در سال‌های بعد، این گونه  همکاری‌های  مالی و اجرایی از انجمن‌ها یا به کلی از میان رفت یا به اندازه‌ای کاهش یافت که موارد آن بسیار اندک و ناچیز شد. 
البته این تعبیر به این معنا نیست که  رونق  هنر در این دوره  فقط برآیند دولت خاتمی  بوده است ؛ اما با نگر به دوره‌های بعدی و کاهش بودجه‌ها,  نمی‌توان از حمایت‌های مادی و هنری دولت غافل شد.  چرا که در سال‌های بعد, این حمایت‌ها کم کم فرو کاهید و اداره‌ی فرهنگ و ارشاد هرچند در سال‌های اخیر, تعامل  اداری خوبی با انجمن داشته  است, ولی   انجمن از هیچ پشتیبانی مالی  برخوردار نبوده است.  
دکتر شریفی, مدیر کنونی ارشاد در گفت‌وگو با نگارنده, مسائل مادی را  در پیوند با سیاست‌های فرهنگی و بودجه‌های وزارت ارشاد تحلیل می‌کند.  به قول ایشان «در این چند دوره‌ی  تغییر دولت‌ها, از  بودجه‌ی وزارت ارشاد روز به روز بیشتر کاسته شده, به ویژه در  سال‌های اخیر, به حداقل رسیده تا جایی که اداره‌های ارشاد فیروزآباد (در  دیگرجای‌ها نیز) از پرداخت هزینه‌های کمینه‌ی خود باز مانده‌اند.»
به همین سبب,  در این سال‌ها, هزینه‌های انجمن‌ها,‌ شب‌های شعر, مسافرت‌های ادبی بر عهده‌ی اعضای انجمن بوده و آنان به روش‌های گوناگون همچون همیاری اعضا و یا مراجعه به برخی نهادها و افراد یا شرکت‌های خصوصی ,چرخ این برنامه‌ها را چرخانده‌اند. 
نبود سنت پشتیبانی از فرهنگ و هنر در شهرستان
نکته‌ای که در بررسی تاریخ انجمن‌های شعر و حیات فرهنگی فیروزآباد نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت،  نبود یک سنت و اراده‌ی همگانی برای حمایت از فرهنگ و هنر، به‌ویژه در میان مایه‌داران و صاحبان سرمایه‌ی شهر است. در همه‌ی این سال‌ها، در کنار کنشگری ده‌ها شاعر، نویسنده، هنرمند و کنشگر فرهنگی، هیچ نشانی از پشتیبانی  چشمگیر و پایدار بخش خصوصی و ثروتمندان فیروزآبادی از انجمن‌های شعر یا دیگر فعالیت‌های فرهنگی و هنری شهرستان دیده نشده است.
آشکار است که بخش مهمی از مایه‌داران شهر، نه تنها از سنت حمایت مالی از فرهنگ و هنر، بلکه از آنچه امروز در ادبیات فرهنگی «اسپانسری فرهنگی» و مسئولیت اجتماعی سرمایه نامیده می‌شود، دور هستند.  در بسیاری از جوامع، ثروتمندان , بخشی از مسئولیت اجتماعی خود را در پشتیبانی از دانش، فرهنگ و هنر سرزمین خویش می‌دانند. ساخت کتابخانه و مدرسه، برپایی تالار،  پشتیبانی از انجمن‌ها، انتشار کتاب، برگزاری جایزه‌های ادبی و پشتیبانی از هنرمندان، در چنین سنتی بخشی از نقش اجتماعی ثروت است؛ ثروتی که قرار نیست  فقط در محدوده‌ی زندگی خصوصی صاحبش مصرف شود. در این جستار, مسئله فقط کمبود پول نیست؛ مسئله، غیبت یک نگاه فرهنگی به ثروت است.
شاید گاهِ  آن رسیده باشد که در کنار پرسش از دولت و نهادهای فرهنگی درباره‌ی میزان  پشتیبانی‌شان از فرهنگ شهرستان، این پرسش را نیز روشن  و بی‌پرده پیش بپذاریم: ثروت فیروزآباد، در چهار دهه‌ی گذشته، چه بهره‌ای در ساختن فرهنگ و هنر این شهر داشته است؟ شهری که مایه‌دارانش برای فرهنگ هزینه نمی‌کنند، دیر یا زود باید بپذیرد که فقر

از این گروه می‌‌توان نام برد از زنده‌یاد نادر فرهنگ, محمودخان اسکندری,  زنده‌یاد  اسدالله مردانی, حمید غنی طیبی, اشرف جهانگیری دره‌شوری,  محمودخان  اسکندری, هولاکوخان جانی‌پور, محمد نادری دره شوری,‌حسین حیدری کشکولی, محمدجان صالحی, تیمور گردانی و دیگران.
کامبیز نجفی در  تابستان هزار و سیصد و نود و شش  نیز با مجوز مرکز کتابخانه‌های عمومی فارس و با همکاری اداره‌ی فرهنگ و ارشاد فیروزآباد,  انجمن شعر  چاغداش را  با موضوع   ادبیات قشقایی در سالن آفرینش‌های هنری  برگزار کرد. این انجمن که با حضور شاعرانی همچون منصور شاه محمدی, همراه دانشور, منصور محمدی نمدی,  مهرداد عشقی, علی‌رضا شهبازی و دیگران برگزار می‌شد, به خاطر نبود انگیزه‌های فرهنگی و ادبی در  قشقایی‌های فیروزآباد, پس از چند ماه  به کار خود پایان داد...

*ادامه دارد

@chapar_namag

از همان سال ۱۳۷۳ تا کنون, کسانی که به این انجمن آمده و برخی مانده و برخی رفته و یا در گذشته‌اند, می‌توان نام برد از  شاعران: دکتر هدایت باقری,   ‌زنده یاد خلیل اولاد, دکتر احمدعلی احمدی,  شهرام کمالی,  روح‌الله پویان(کارشناس هنری اداره‌ ارشاد), ‌زنده یاد حمید صادقی, طاهره احمدی, عصمت احمدی, کامبیز نجفی,  عليرضا تقی‌زاده‌ی میمندی, حسین اقلیدی, سعید امیری طیبی, عباس فیروزآبادی,  محمدرضا نجفی, دکتر محمدرضا شهریاری, احمد وکیلی, محبوبه امیرحشمتی, بهرام کمالی, طاهره ریحانی,  احتشام سلیمانی, رحمان بشردوست, مانیا طاهری, هادی محیط, مرضیه محیط,  زهرا رضایی, عزیز شبانی,  عباس حسنی طیبی, سیروس بصیری, احسان رنجبر فهلیانی, یونس حلمی, پدرام اکبری,حمزه خاکسار,  دارا نصیری طیبی, زنده‌یاد عبدالوهاب محضری,  اسماعیل رهبری, بهرام وکیلی, ارسلان جوانبخت, مهرداد عشقی, رامین خسروی, شکرالله رزمی, منصور محمدی نمدی,  شهلا امیری,  عاطفه چراغی و دیگران.

انجمن شعر قشقایی
فیروزآباد, به چند چیز نام‌آور است و چند خصلت در نهاد اوست. یکی از ویژگی‌های فیروزآباد, این بوده که خانه‌ی ترک و فارس  بوده  و سده هاست که در زیستی  همدلانه و سازگار در کنار هم به‌سر برده‌اند و روز به روز,  پیوندهای فرهنگی,‌اجتماعی, اقتصادی و خانوادگی آنان بیشتر شده است.  در پیوند این شهر با قشقایی و هنر قشقایی,  می‌توان به یاد آورد مشایخ فرهنگ و هنر قشقایی که  شهروند این شهر بوده‌اند. محمدابراهیم نظر  شاعر سده‌ی دوازدهم, استاد هادی نکیسا  نوازنده‌ی نامدار, محمدقلی بیگ خورشیدی آوازخوان پرآوازه‌ی قشقایی, زنده‌یاد شهباز شهبازی(مؤلف شعر کلاسیک قشقایی)  و بسیاری دیگر در این شهر می‌زیسته‌‌اند. ماذون قشقایی شاعر پر آوازه‌ی قشقایی  نیز در سده‌ی دوازده قمری و همچنین محمد بهمن‌بیگی مدتی دراین شهر به سر برده اند.  
یکی از نمودهای این همسازی و سازگاری فرهنگی و اجتماعی, انجمن‌های شعر فارسی و قشقایی بوده است.  این انجمن‌ها,  نشستنجای شاعران ترک و فارس بوده است و از همان چهل سال پیش, یک سنت در این  انجمن‌ها  پدیدار شد و آن, شعرخوانی ترکان و فارس‌ها در شب‌های شعر بود.  به دیگر سخن, انجمن‌های ادبی  نیز در استواری این پیوند قومی, بهره داشته‌اند؛ و یکی از هنرهای ادبیات, همین است.   
پس پر دور نبود که  شاعران قشقایی نیز در این شهر در تکاپوی ادبیات قشقایی باشند. کامبیز نجفی ,علی عسکر نجفی, منصور شاه‌محمدی, محمد شهبازی,  دکتر نادر عبداللهی  و تنی چند, در سال ۱۳۷۳ انجمن فرهنگی قشقایی را  در فیروزآباد بنا نهادند.  این انجمن  در آذرماه ۱۳۷۶, شب شعر قشقایی را در  سالن  کانون امور تربیتی برگزار کرد.  این انجمن‌ها و شب شعرها, نخستین  کوشش‌های قشقایی‌ها برای نهادسازی  ادبی و بنای انجمن و شب‌شعر در قشقایی بود.  
در این شب شعر, منصور شاه‌محمدی, نادر فرهنگ, قاسم طیبی, محسن رجایی قِرِّخلو,همراه دانشور, علی روستا, مرادعلی حیدری, عزیزالله عطایی, فردوس وزیری, نادر عبداللهی,  علی‌عسکر نجفی و کامبیز نجفی شعر خواندند و  سخن گفتند.  شاهنامه‌خوانی محمودخان اسکندری و موسیقی قشقایی(مسعود نامداری, محمدرضا نجفی, محمد شهبازی و شاهرخ بصیری) از برنامه‌های این شب بود.  
تا این‌که  علی‌عسکر نجفی, کامبیز نجفی, شهرام کمالی و عبدالله پناهی در سال هزار و سیصد و هفتاد و چهار , در اداره‌ی‌ فرهنگ و ارشاد, پایه‌ی « انجمن شعر و ادب قشقایی» را   گذاشتند.  در این دوره,  مدیر انجمن قشقایی عسکر نجفی و  دبیر آن شهرام کمالی بود.  چندی بعد, عبدالله پناهی عهده دار مدیریت انجمن شد. این انجمن  تا   سه _چهار سال برقرار بود, اما با مهاجرت اعضای اصلی به شهرهای دیگر, کم کم از کار خود باز ماند. 
از برخی قشقایی‌ها که اعضای پیوسته و ناپیوسته‌ی انجمن بودند, می‌توان یاد کرد ‌از زنده‌یاد همراه دانشور, نوذر دانشور,  زنده‌یاد نادر فرهنگ, منصور شاه‌محمدی, زنده‌یاد  اسماعیل روستا(شایلو),  دکتر محمدرضا شهریاری, دکتر نادر عبداللهی, دکتر هدایت باقری, ‌عوض الله صفری, کیهان شهبازی, قادر وزیری نمدی, فردوس وزیری نمدی, دارا نصیری طیبی, ارسلان میرزایی,  بهمنیار آقارضایی,  قاسم طیبی,  عبدالله سلیمانی, صمد بهرامی کشکولی, رهام بهرامی کشکولی,  زنده‌یاد جلال بهرامی کشکولی,  سعید امیری طیبی  و دیگران.
این انجمن که اسم و رسمش تا دورترها رفته بود, میزبان شاعران و ادبیان قشقایی از جاهای دور و نزدیک قشقایی نیز  بود و گاهی کسانی از  جاهایی همچون خنج, لار, خورموج,  شیراز, سمیرم و جاهای دیگر برای شرکت در این انجمن, خودشان را به فیروزآباد می‌رساندند.

                          
                              ✓
                           چاپارنامَگ
                           ۲۲/مهر/۱۴۰۵



#چاپارنامگ_شعر
✓چهل چراغ شعر فیروزآباد
تاریخچه‌ی انجمن‌های ادبی فارسی و قشقایی در فیروزآباد
#کامبیز_نجفی


بخش دوم:
انجمن دبیرستان شریعتی
هدایت باقری  در سال  1365, در دبیرستان شریعتی ,  بنای انجمنی نهاد که با همکاری عبدالله پناهی و حضور برخی شاعران و دوستداران,  ادامه گرفت. این انجمن کوچک, هرچند پرشمار نبود, ولی شاید بتوان از آن  به نام نخستین انجمن شعر فیروزآباد  یاد کرد. در این انجمن که در یکی از کلاس‌‌های دبیرستان برگزار می‌شد, دانش آموزان  دبیرستان و گاهی  شاعرانی از بیرون دبیرستان شرکت می‌کردند؛ همچون خلیل اولاد,  زنده‌یاد  غلامی نسب, ویدا وکیلی,  طاهره احمدی, شهرام کمالی, کامبیز نجفی, خانم صابریان,  زنده‌یاد غلامی‌نسب و حسن روشن. این انجمن تا سال 1367 که انجمن کانون بنا نهاده شد, کم و بیش  برقرار بود. 
کانون فرهنگی  تربیتی  آموزش و پرورش فیروزآباد
هدایت باقری  در سال ۱۳۷۶, انجمن شعر موسوم به «کانون» را  در کانون   فرهنگی تربیتی آموزش  و پرورش فیروزآباد, در ساختمان  معروف به  ساختمان فراگیری که از آنِ صدا و سیما بود, بنا نهاد.  این ساختمان در  ابتدای  بولوار «کلاغی»  برگزار می‌شد. از  کسانی که از پی هم, دیر یا زود به این انجمن پیوستند,  یاد می‌شود از  ‌خلیل اولاد, اسماعیل رهبری, بهرام وکیلی,  محمدعلی صادقی, طاهره احمدی, کامبیز نجفی, عباس فیروزآبادی,  محمدرضا نجفی, احمد وکیلی, ویدا وکیلی,  عزیز شبانی, عبدالوهاب محضری,  احمدعلی احمدی و دیگرانی چند.
انجمن امورتربیتی خیابان جهاد 
به دلایلی که به خاطر نمی‌آورم,  انجمن شعر از ساختمان مرکز فراگیری به مرکز امور تربیتی آموزش و پرورش فیروزآباد در خیابان جهاد, جنب اداره‌ی پست کوچید. علی ریاحین  سرپرست اداری کانون, و هدایت باقری مدیر  انجمن شعربود. این انجمن و انجمن پیشین, روزهای جمعه برگزار می‌شد.

انجمن شعر آیینی
در همان سال‌ها, گروهی از اعضای این انجمن ,جدا شدند و  «انجمن شعر آیینی» را بنا نهادند.  انجمن شعر آیینی  نیز در سال ها ی بعد کار خود را  در اداره‌ی فرهنگ و ارشاد ادامه داد.  از اعضای  آن که  از همان زمان تا  سال‌های اخیر برپا بوده, می‌توان اشاره کرد به عباس فیروزآبادی, مدیر انجمن, زهرا سادات مرتضوی, زینب بهروزی,  لیلا عباس‌پور,  معصومه پورقصاب,  هادی عسکری‌فرد, مهدی عسکری‌فرد,‌ عوض‌الله صفری کشکولی, محسن اولاد, سوسن عابدی. 

انجمن چهارشنبه‌ها، اداره‌ی  فرهنگ و ارشاد اسلامی
انجمن کانون امور تربیتی همچنان برقرار بود تا این‌که  اداره‌ی فرهنگ و ارشاد اسلامی  پس از  چالش‌ها و  مخالفت‌هایی که برخی مقامات شهر  با  بنای آن داشتند, ‌سرانجام  در سال ۱۳۷۴ در کنار باغ کلاه‌فرنگی(کتابخانه‌ی عمومی فعلی) بنا نهاده شد.  چند ماه بعد,  انجمن شعر و ادب  فارسی  به راه افتاد و تقریبن  همان اعضای دو انجمن پیشین,  به یکی از اتاق‌های اداره‌ی  ارشاد منتقل شدند و انجمن, شکل رسمی‌تری به خود گرفت.  
این انجمن در زمان ریاست دکتر هدایت باقری, یک بار از طرف دکتر حسین همافر, مدیر کل فرهنگ و ارشاد استان فارس, به نام انجمن برتر  فارس برگزیده و با اهدای  یک سکه‌ی بهار آزادی به ایشان, از انجمن  تقدیر شد. از کارنامه‌ی این  انجمن  می‌توان به شب‌های شعر چندگانه در فیروزآباد اشاره کرد. همچنین گاهی میزبان شاعرانی از شهرهای دیگر نیز می‌بود. از این جمله, می توان نام برد از عزیز شبانی, غلامحسین  اولاد(اندیش), همایون یزدانپور, امین فقیری و  ابوالقاسم فقیری  و دیگران.  
در همان دهه‌ی  هفتاد, انجمن شعری در دانشگاه  آزاد اسلامی نیز برپا  بود که گاهی شاعران جوان شهر در آن شرکت می‌کردند.
پس از رفتن هدایت باقری از فیروزآباد و از سال ۷۶ تا کنون,  به ترتیب, طاهره احمدی, احمدعلی احمدی, شهرام کمالی, پدرام اکبری, رحمان بشردوست, بهرام وکیلی , روح‌الله قاسمی و راضیه‌ی عربی  مدیر انجمن بوده اند.  از این میان, راضیه‌ی عربی با  چهارده سال, و پس از وی, هدایت باقری  با  ده سال(دبیرستان شریعتی, مرکز فراگیری, کانون امور تربیتی و اداره‌ی ارشاد) , بیشترین پیشینه را در مدیریت  این انجمن داشته‌اند. 
با نگر به این تاریخچه, انجمن شعر فارسی در فیروزآباد از  سال ۱۳۶۵ در دبیرستان شریعتی  آغاز, و در کانون آموزش و پرورش و سپس کانون امور تربیتی(خیابان جهاد) ادامه گرفت.  تقریبن همان اعضای پیشین از سال , کار خود را در اداره‌ی فرهنگ و ارشاد پی گرفتند و تا امروز این اجاق را فروزان نگاه داشته‌اند.

                          
                                   ✓
                           چاپارنامَگ
                           ۲۱/مهر/۱۴۰۵



#چاپارنامگ_شعر
✓صورتجلسه‌ی انجمن شعر و ادب قشقایی فیروزآباد, ۳۰ سال پیش

بؤیوگ‌لردن بؤیوگ‌تری یاد ائدگ
اؤنو سه‌وگ, کؤیلوموزو شاد ائدگ
صورتجلسه‌ی انجمن شعر و ادب قشقایی 
در ساعت ۶ بعدازظهر روز سه‌شنبه، ۱۳۷۴/۱۰/۲۶ انجمن شعر و ادب قشقایی با حضور  ۷۴ تن شرکت‌کننده در محل اداره‌ی فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان فیروزآباد تشکیل گردید. ابتدا مسؤول انجمن از حضور عزیزان شرکت‌کننده, به‌خصوص مهمانانی که از شیراز قدم‌رنجه فرموده‌اند, تشکر کردند. 
آقای محمودخان اسکندری, هنرمند پیشکسوت قشقایی ضمن تشکر از حضور صمیمی ادب‌دوستان, از اداره‌ی محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان که تمهیدات برپایی انجمن شعر و ادب قشقایی را فراهم آورده‌است, صمیمانه سپاسگزاری کردند و از شاعر میهمان, خانم [اشرف]جهانگیری, عضور کمیسیون بانوان سمیرم که بذل لطف فرموده, راه طولانی را طی کرده تا در این انجمن شرکت نمایند, درخواست کردند به عنوان آغاز جلسه, شعر زیبای در نعت مولای متقیان علی علیه‌السلام را قرائت نمایند. 
سپس برادر کیهان ایمانی قصه‌ی «اوجاق‌قولو» را قرائت نموده, به نقد اجمالی گذاشته‌شد. پس از شعرخوانی اعضای دیگر, برادر اسدالله مردانی, محقق و لغت‌نویس قشقایی در باره‌ی زبانشناسی زبان‌های آلتایی و تطور زبان و تاریخچه‌ی تدوین متون ترکی, مختصرن مطالبی را ارائه دادند و سپس برادر منصور شاه محمدی ۴ بند از شعر بلند حماسی دنا را به‌همراهی آوای نی برادر صالح میرزایی به‌طرز دلنسینی اجرا کردند.
حاضران انجمن شعر و ادب قشقایی, سه‌شنبه ۱۳۷۴/۱۰/۲۶:
محمدخان صالح زاده, شمشاد همراهی, عبدالحسین معصومی, خوبیار خلیلتاش, بهمنیاری, کاویانی, جهانگیری, قنبری, جوانی, کرمی, کرمی, شاه‌محمدی, افسون کاویانی, نوشین کاویانی, مهتاب کرامتی, سعیده کرمی, زهرا رضایی علیا, فاطمه قیاسی,‌روح‌انگیز رضایی علیا, شهناز وزیرزاده, سیمین گرگین, بهمنیار آقارضایی, قاسم نامداری, همراه دانشور, قاسم نامداری, شهرام کمالی, عبدالله سلیمانی, خیرالله صفری, محمدرضا ابراهیمی, عیسی  کرمی, رحمت‌الله گورکانی, سیروس کریمی, ظهرابی, ارسلان میرزایی, منوچهر اژدهاکش, علی‌اکبر حسنی, ناصر رضایی, جهانشاه نجفی, حمید کرمی کشکولی, صمصام شاه‌محمدی, خیرالله جعفری, قاسم طیبی, نادر رضایی, حبیب خسروی, فیض‌الله عباسی, صمد نصیری, دارا نصیری,‌برهان روزبازار, شمسعلی اسکندری, ابراهیم اکبری, قدرت‌الله آریان‌فرد, خسرو احمدی, زریر عزیزی, ایمانوِردی باقری, اسماعیل راسخ, علی حیدری موصلو, غلامحسین طاهرزاده, سلیمان نمدی, اسکندر قیاسی شبانکاره, ارسلان گنجی‌زاده‌ی بهی, شاهین یزادنپناه, سلمان اسلامی, یوسف اکبری قشقایی نمدی, حسین امیری, احمدعلی احمدی, عبدالله سلیمانی, مهران جهانپور عمله, محمد قهرمانی, رحمان محمدی, عبدالله پناهی, نادر عبداللهی, محمدرضا شهریاری, اسدالله مردانی, محمد نادری, محمود اسکندری,‌کیهان ایمانی, اسفندیار بهی.   


@chapar_namag

#حافظه_انجمن_های_فیروزآباد

@chapar_namaq

                          
                              ✓
                           چاپارنامَگ
                           ۲۱/مهر/۱۴۰۵



#چاپارنامگ_شعر
✓چهل چراغ شعر فیروزآباد 
تاریخچه‌ی انجمن‌های ادبی فارسی و قشقایی در فیروزآباد 
#کامبیز_نجفی  
بخش یکم:

انجمن شعر در ایران 
پیشینه‌ی گردهمایی شاعران و اهل ادب در ایران, به دوره‌های بسیار دور باز می‌گردد، اما میان «محفل ادبی» و «انجمن ادبی» باید تفاوت گذاشت. محفل،  بیشتر گردهمایی غیررسمی شاعران و اهل فرهنگ در دربارها، خانه‌ها، خانقاه‌ها، قهوه‌خانه‌ها, نشست‌های خانگی و دیگر فضاهای اجتماعی بود؛ در حالی که انجمن به معنای تشکلی  تقریبن پایدار، با اعضا، جلسات سامانمند و هدف مشخص، پدیده‌ای متأخرتر است.
در ایران, بخش مهمی از این سنت، در چارچوب  نشست‌های خانگی و دوستانه دنبال می‌شده است. در بسیاری از دوره‌ها، شاعران و دوستداران ادب به صورت هفتگی یا منظم در خانه‌های یکدیگر گرد می‌آمدند و به شعرخوانی، گفت‌وگو و نقد شعر می‌پرداختند. شب‌های شاهنامه‌خوانی، حافظ‌خوانی و نظامی‌خوانی نیز از جلوه‌های همین فرهنگ ادبی بودند؛ مجالسی که در آن‌ها خواندن و شنیدن شعر,  تنها سرگرمی نبود، بلکه راهی برای انتقال ادبیات، آموزش زبان و آشنایی نسل‌ها با میراث شعری ایران به شمار می‌رفت.
در دوره‌های پیش از قاجار، شاعران بیشتر در همین محافل ادبی گرد می‌آمدند. دربارهای پادشاهان، خانه‌ی شاعران و بزرگان، خانقاه‌ها و از دوره‌ی صفوی به بعد، قهوه‌خانه‌ها از مهم‌ترین مکان‌های شکل‌گیری این محافل بودند. این گردهمایی‌ها افزون بر شعرخوانی، محل گفت‌وگو درباره‌ی ادبیات، موسیقی، فرهنگ و مسائل اجتماعی نیز بودند.
از آغازهای دوره‌ی قاجار، انجمن‌های ادبی به شکل مشخص‌تری پدیدار شدند. انجمن مشتاق اصفهانی و برخی محافل ادبی اصفهان از نمونه‌های شناخته‌شده‌ی این دوره‌اند. این انجمن‌ها در جریان «بازگشت ادبی» اهمیت یافتند.
با جنبش مشروطه، انجمن ادبی  پاتی به دوره‌ای تازه گذاشت. انجمن‌ها دیگر تنها, جایگاه دیدار شاعران نبودند، بلکه  کم کم به مراکز فرهنگی و اجتماعی تبدیل شدند. «انجمن ادبی ایران» از مهم‌ترین نمونه‌های انجمن‌های سازمان‌یافته‌ی این دوره بود. در سال‌های بعد نیز «انجمن دانشکده» به رهبری ملک‌الشعرای بهار، در پیوند با جریان‌های ادبی و فکری تجددخواه، جایگاه مهمی پیدا کرد.
در دوره‌ی پهلوی، انجمن‌ها و کانون‌های ادبی در تهران و دیگر شهرها گسترش یافتند. برخی زیر نظر نهادهای فرهنگی فعالیت می‌کردند و برخی دیگر به صورت خصوصی و مستقل شکل می‌گرفتند.  نشست‌های شعرخوانی، نقد ادبی، آموزش، گفت‌وگو و معرفی شاعران تازه‌کار، از مهم‌ترین فعالیت‌های آنان بود.از دهه‌های میانی سده‌ی چهاردهم خورشیدی به بعد، انجمن‌های شعر و ادبیات به تدریج در شهرهای کوچک و بزرگ سراسر کشور گسترش یافتند. در بسیاری از شهرها، انجمن شعر به یکی از اصلی‌ترین  جای‌های دیدار شاعران، آموزش و نقد شعر و شکل‌گیری نسل‌های تازه‌ی ادبی تبدیل شد.
از این نگر، انجمن‌های شعر امروز را می‌توان ادامه‌ی سنت دیرپای محافل  انجمن‌های ادبی ایران دانست؛ سنتی که از مجالس شاهنامه‌خوانی و حافظ‌خوانی و نظامی‌خوانی و محفل‌های خانگی آغاز می‌شود و در دوره‌ی معاصر به انجمن‌هایی با جلسات  منظم و سازمان‌یافته می‌رسد. انجمن شعر فیروزآباد نیز، با نزدیک به چهار دهه بودش و کنش، در  دنباله‌ی همین سنت دیرینه‌ی گردهمایی اهل شعر و ادب جای می‌گیرد.
سنت نشست‌های  خانگی  شعر در فیروزآباد نیز پیشینه داشته است. از گذشته‌های دور آگاهی  نداریم, ولی در زمانه‌ی  ما  و در دهه‌ی شصت می‌توان یاد کرد از نشست شاعران و ادیبان زبان فارسی همچون اسدالله‌ هدایتی, شاهپور دشتی,  اسماعیل رهبری,‌ محمدعلی شریعتمدار, سید محمد امیریان, عزیز شبانی و دیگران که با نشست‌های شبانه‌ی هفتگی و یا گاهگاهی در خانه‌ی اعضا,  اجاق شعر را فروزان نگاه می‌داشتند.
 قشقایی‌های فیروزآباد نیز  در آغاز دهه‌ی شصت و دقیق‌تر, از مهرماه ۱۳۶۱,  نشست‌های خانگی با موضوع شعر را در خانه‌ی  هموندان بنا نهادند. کسانی همچون نادر فرهنگ,  اسفندیار بهی, عاشق اسماعیل, ایرج بهمنی,  ایرج خسروی بُلّو, اسفندیار خسروی چگینی  در خانه‌های همدیگر, گرد می‌آمدند و در کار شعر بودند.  تا این‌که هم‌اینان و منصور شاه‌محمدی,‌اسماعیل روستا(شایلو), انجمنی کوچک در مدرسه‌ی ابتدایی «بابک» بنا نهادند. سعید امیری طیبی,  عوض الله صفری, همراه دانشور, علی اکبر حسنی طیبی از اعضای این انجمن بودند. طرفه آن‌که, اداره ی آموزش و پرورش این  نشست‌ها  را که فقط مجلسی برای  شعر بود, خوش نمی‌داشت و  از همین‌روی, یکی_دوبار به آنان هشدار داد.

*ادامه دارد.

@chapar_namag

                          
                              ✓
                           چاپارنامَگ
                           ۲۱/مهر/۱۴۰۵



#چاپارنامگ_شعر
✓درخت
#شهلا_امیری

در حاشیه‌ی شب‌شعر چهل‌چراغ
نکوداشت چهل‌سالگی انجمن‌های شعر فیروزآباد.
بیست و دوم مهرماه ۱۴۰۵, ساعت ۱۸.
فیروزآباد، زمین‌شهری، تالار هنر


@chapar_namag

                          
                              ✓
                           چاپارنامَگ
                           ۲۰/مهر/۱۴۰۵



#چاپارنامگ_شعر
✓کاریزها
#عبدالله_پناهی

در حاشیه‌ی شب‌شعر چهل‌چراغ
نکوداشت چهل‌سالگی انجمن‌های شعر فیروزآباد

@chapar_namag

                          
                                  ✓
                           چاپارنامَگ
                           ۱۹/مهر/۱۴۰۵



#چاپارنامگ_شعر
✓واله فیروزآبادی
#اسماعیل_رهبری

در حاشیه‌ی شب‌شعر چهل‌چراغ
نکوداشت چهل‌سالگی انجمن‌های شعر فیروزآباد

@chapar_namag
.

                          
                               ✓
                           چاپارنامَگ
                           ۱۹/مهر/۱۴۰۵



#چاپارنامگ_شعر
✓شب شعر چهل‌چراغ
نکوداشت چهل‌سالگی انجمن‌های شعر فیروزآباد

چکامه، خنیا
فارسی، قشقایی

فیروزآباد، زمین‌شهری، تالار هنر
چهارشنبه، بیست‌و‌دوم مهرماه ۱۴۰۵
انجمن چهارشنبه و چاغداش

@chapar_namag