در باب تورم آرژانتین و برنامه تثبیت دولت میلی(3/3)

تورم آرژانتین در مقایسه با نقطه آغاز دولت میلی کاهش یافته است، اما این کاهش به معنای پایان تورم نیست. تورم ماهانه در ژوئن ۲۰۲۶ به ۱٫۹ درصد رسید، اما در ژوئیه دوباره به ۲٫۱ درصد افزایش یافت. تورم دوازده‌ماهه نیز در ژوئیه حدود ۳۳٫۸ درصد بود. برآوردهای بازار که در اوت ۲۰۲۶ منتشر شدند، تورم پایان سال را حدود ۲۹٫۸ درصد و رشد اقتصادی را حدود ۲٫۷ درصد پیش‌بینی می‌کردند. اقتصاد از تورم بسیار بالا به تورمی در محدوده ۳۰ درصد سالانه رسیده است. اما این نیز درست نیست که بگوییم مسئله تورم حل شده است. تورم ماهانه حدود ۲ درصد، اگر پایدار شود، همچنان معادل تورم سالانه‌ای نزدیک به ۲۷ درصد خواهد بود. به عبارت دیگر، مرحله اول تثبیت موفق بوده، اما مرحله دوم، یعنی رساندن تورم از حدود ۳۰ درصد به تورم تک‌رقمی، هنوز انجام نشده است این موضوع در گرو تغییر ساختار اقتصاد آرژانتین است که باید از سمت عرضه صورت گیرد.

مقاله آلوارز و همکاران ادعاهایی کرده است که در بررسی داده‌های جدیدتر اقتصاد آرژانتین قابل راستی‌آزمایی است. ادعای اول این است که رکود به ایجاد مازاد تجاری کمک می‌کند که در همان مقطع قابل تأیید است. ادعای دوم این بود که با بازگشت رشد، فشار واردات افزایش می‌یابد که در سال ۲۰۲۵ با بازگشت حساب جاری به کسری، این مورد نیز تأیید شده است. اما مهمترین ادعای مقاله درباره محدودیت خارجی به عنوان مسئله بنیادی آرژانتین است که تداوم کاهش تورم را با مشکل مواجه می‌کند، وقایع اخیر نشان می‌دهند؛ صادرات انرژی و معدن، سرمایه خارجی و تأمین مالی خارجی بخش مهمی از این محدودیت را کاهش داده‌اند. ادعای آخر که بازگشت رشد لزوماً به بحران خارجی منجر می‌شود، فعلاً تأیید نشده است، زیرا رشد صادرات انرژی و معدن و دسترسی دوباره به منابع خارجی، وضعیت را نسبت به سناریوی مورد انتظار مقاله تغییر داده است. با این وجود باید دید آیا کمک‌های خارجی در آینده تبدیل به دیون غیرقابل پرداخت و سقوط مجدد در تورم‌های سنگین خواهد شد یا خیر.

در این مرحله مسئله اصلی اقتصاد آرژانتین دیگر صرفاً تورم نیست. سه تعادل باید هم‌زمان حفظ شوند، تعادل مالی، تعادل پولی و تعادل تراز پرداخت. این سه هدف به یکدیگر وابسته‌اند. اگر دولت کسری خارجی بزرگی مواجه شود، کسری مالی به فشار پولی و نهایتا به تورم می‌انجامد. اما اگر فقط برای جلوگیری از این زنجیره، تقاضای داخلی را بیش از حد سرکوب کند، انقباض شدید به رکود، کاهش واردات و بهبود موقت تراز تجاری می‌انجامد که همان چیزی است که در مرحله نخست اتفاق افتاد اما در بلند مدت قابل تداوم نیست. راه‌حل پایدارتر چیز دیگری است، کسری پایین، پول باثبات، نرخ ارز باثبات، انباشت ذخایر، رشد صادرات و سرمایه‌گذاری مولد.
کاتالاکسی