آن سوی ورق ها

اگر بیشتر می‌دانیم، چرا سالم‌تر زندگی نمی‌کنیم؟ | پست ۴
امروز تقریباً همه می‌دانیم:
سیگار ضرر دارد.
کم‌تحرکی خوب نیست.
خواب کافی مهم است.
غذای سالم بهتر است.

پس چرا دانستن، لزوماً به سالم‌تر زندگی کردن منجر نشده؟

🔬 یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۴ که ۵۳ مطالعه را بررسی کرد، بین Health Literacy و رفتارهای سالم رابطه پیدا کرد؛ اما اندازه این رابطه حدود ۰٫۲۸ بود. یعنی دانستن و فهمیدن مهم است، اما به‌تنهایی توضیح‌دهنده رفتار نیست.

پس بین:
«می‌دانم چه چیزی برایم خوب است»
و
«واقعاً آن را انجام می‌دهم»
عوامل دیگری قرار دارند.

مثلاً ممکن است غذای سالم را بشناسیم، اما گران‌تر، دورتر یا سخت‌تر در دسترس باشد.
ممکن است بدانیم باید بیشتر راه برویم، اما محل زندگی، کار یا شهرمان فرصتی برای تحرک ایجاد نکند.
یا انتخاب ناسالم، ساده‌تر، ارزان‌تر و در دسترس‌تر باشد.
و WHO هم در گزارش‌های اخیر خود تأکید می‌کند که رفتارهای سلامت فقط محصول ویژگی‌های فردی نیستند؛

شرایط اقتصادی، محیط فیزیکی، محل زندگی، درآمد، شغل، فرهنگ و دسترسی به منابع هم انتخاب‌های روزمره را شکل می‌دهند.

حتی تغییر کوچکی در خودِ محیط انتخاب می‌تواند رفتار را تغییر دهد.
در یک مرور شواهد در سال ۲۰۲۵، از ۵۱ مطالعه درباره Choice Architecture در محیط‌های سلامت و مراقبت، ۳۴ مطالعه تغییر مطلوب در انتخاب غذای سالم را گزارش کردند؛ عواملی مثل در دسترس بودن، قیمت و محل قرارگیری غذا از مؤثرترین موارد بودند، در حالی که صرفِ ارائه اطلاعات نتایج یکنواختی نداشت.

یعنی گاهی مسئله این نیست که:
«مردم نمی‌دانند چه چیزی سالم است.»
بلکه این است که:
«آیا انتخاب سالم، در دنیای واقعی، واقعاً آسان‌ترین انتخاب است؟»

و این سؤال ما را یک قدم جلوتر می‌برد:
اگر محیط می‌تواند انتخاب‌های ما را آسان یا سخت کند،

چقدر از رفتارهایی که به آنها می‌گوییم «انتخاب شخصی»، محصول محیطی است که در آن انتخاب کرده‌ایم؟

🖌 دکتر امیرمحمد صادقی | آن‌سوی ورق‌ها
🖇 @BeyondPapers
#lvl1 #p4

🚬 عکس ریه‌های سیاه روی پاکت سیگار، واقعاً چقدر می‌تواند جلوی سیگار کشیدن یک فرد را بگیرد؟
اگر این هشدارها مؤثرند، صنعت دخانیات چندبار با این سیاست‌ها مخالفت کرده یا برای تغییر شکل و اجرای آن‌ها تلاش کرده است؟

حالا شاید بهتر بتوان فهمید چرا از ابتدا روی بعضی چیزهای به‌ظاهر بدیهی مکث کردیم.
چون بخش زیادی از زندگی ما دقیقاً از همین چیزها ساخته شده؛ از باورها، عادت‌ها، هنجارها و الگوهایی که آن‌قدر برایمان آشنا شده‌اند که دیگر به چشم نمی‌آیند.
چیزهایی که اغلب بدون فکر کردن،
درست یا غلط بودنشان را مسلم می‌گیریم و بر اساسشان انتخاب می‌کنیم.
و اینجاست که یک اتفاق مهم می‌افتد:

چیزی که دیده و بررسی نمی‌شود، می‌تواند بی‌آنکه متوجه باشیم رفتار ما را شکل دهد.

پس یکی از کلیدهای تغییر، فقط «دانستن» نیست؛ بلکه بیرون کشیدن این پیش‌فرض‌ها از ناحیه ناآگاه و تبدیل کردنشان به موضوع فکر و انتخاب آگاهانه است.
چون رفتارهای ما فقط نتیجه تصمیم‌های آگاهانه امروزمان نیستند؛ بخش زیادی از آنها از چیزهایی می‌آیند که مدت‌هاست در ما جا افتاده‌اند.
و اهمیت این ماجرا وقتی بیشتر می‌شود که بدانیم:
حال ما هم تا حد زیادی از همین چرخه تأثیر می‌گیرد؛
از رفتارها، انتخاب‌ها، عادت‌ها و نوع زندگی‌ای که هر روز تکرار می‌کنیم.
پس شاید برای تغییر «حال خودمان»، گاهی لازم باشد قبل از اینکه دنبال راه‌حل جدید بگردیم، بفهمیم چه چیزهایی را بدون اینکه متوجه باشیم، سال‌هاست داریم انتخاب می‌کنیم.

و شاید «خودآگاهی» از همین‌جا شروع شود: دیدن چیزهایی که تا دیروز آن‌قدر بدیهی بودند که اصلاً دیده نمی‌شدند.

🖌 دکتر امیرمحمد صادقی | آن‌سوی ورق‌ها
🖇 @BeyondPapers
#lvl1 #p3_1

آن سوی ورق ها pinned a video

چقدر از رفتارهای ما واقعاً انتخاب خودمان است؟ | پست ۳
در پارت قبل گفتیم محیط زندگی می‌تواند روی سلامت ما اثر بگذارد.
اما این حرف وقتی جدی‌تر می‌شود که به رفتارهای روزمره خودمان نگاه کنیم:
چرا یک نفر می‌تواند به‌راحتی ورزش کند، خوب بخوابد و غذای سالم بخورد، اما برای دیگری همین کارها بسیار دشوار باشد؟
معمولاً جواب ساده‌ای داریم: «انتخاب خودش است.»
اما علم رفتار، داستان پیچیده‌تری دارد.
🔹 کورت لوین، یکی از چهره‌های مهم روان‌شناسی قرن بیستم، رفتار را با فرمول معروفی خلاصه کرد:
B = f(P,E)

یعنی رفتار تابعی از فرد (Person) و محیط (Environment) است.

نه فقط شخصیت و اراده فرد؛
نه فقط محیط.
حتی مهم‌تر اینکه این دو از هم جدا نیستند.
• مایکل مارموت و همکارانش در مطالعه معروف Whitehall II روی بیش از ۱۰ هزار کارمند دولت بریتانیا نشان دادند که هرچه جایگاه شغلی پایین‌تر بود، برخی شاخص‌های سلامت نیز نامطلوب‌تر بودند.
نکته جالب این بود که تفاوت در سیگار کشیدن، تغذیه و سایر رفتارهای مرتبط با سلامت، فقط بخشی از این اختلاف را توضیح می‌داد. پژوهش‌های بعدی این گروه نشان دادند که میزان اختیار افراد در محیط کار نیز با خطر بیماری قلبی ارتباط دارد.

یعنی برای فهم سلامت و رفتار انسان، فقط نباید پرسید «چه انتخابی کرده؟»؛ باید پرسید «در چه شرایطی انتخاب کرده و چه امکانات و اختیاری داشته است؟»

• از طرف دیگر، Wendy Wood در پژوهش‌هایش درباره عادت نشان داده که بخش قابل‌توجهی از رفتارهای ما در بسترهای تکرارشونده به‌صورت Habit شکل می‌گیرند.
گاهی ما تصمیم نمی‌گیریم؛
محیط آشنا، نشانه آشنا و عادت قبلی، رفتار را فعال می‌کنند.

برای همین است که «می‌دانم این کار برایم بد است» لزوماً به «پس انجامش نمی‌دهم» ختم نمی‌شود.

حتی Albert Bandura رفتار را یک رابطه یک‌طرفه نمی‌دانست:

فرد روی محیط اثر می‌گذارد، محیط روی فرد اثر می‌گذارد و رفتارهای ما دوباره هر دو را تغییر می‌دهند.

پس شاید بهتر باشد به‌جای اینکه رفتار انسان را فقط با یک کلمه توضیح دهیم:
«انتخاب»
چند سؤال دیگر هم بپرسیم:
چه چیزی را از کودکی یاد گرفته؟
چه چیزی برایش تبدیل به عادت شده؟
چه انتخاب‌هایی واقعاً در دسترسش بوده؟
دیگران چه انتظاری از او دارند؟
و محیط تا چه حد انجام یک رفتار را آسان یا دشوار کرده است؟
این نگاه قرار نیست اختیار انسان را حذف کند.
فقط یادآوری می‌کند که اختیار در خلأ اتفاق نمی‌افتد.
و شاید سؤال مهم‌تر از همه این باشد:
اگر می‌دانیم یک رفتار به ضررمان است، چرا باز هم انجامش می‌دهیم؟

🖌 دکتر امیرمحمد صادقی | آن‌سوی ورق‌ها
🖇 @BeyondPapers
#lvl1 #p3

درنهایت همه چیز برمیگرده به انتخاب ما و چیزهایی که انتخاب ما رو شکل میدهند.

🖇 @BeyondPapers

سلامت فقط یعنی بیمار نبودن؟ | پست ۲
در پارت قبل به این سؤال رسیدیم: اگر پزشکی توانسته عمر ما و سال‌های سالم زندگی را بیشتر کند، پس حال خودِ انسان چه؟
سلامت انسان اصلاً از چه چیزی تشکیل شده؟
جالب است که WHO سال‌هاست پاسخ روشنی دارد: سلامت فقط نبودِ بیماری نیست؛ ابعاد جسمی، روانی و اجتماعی دارد.
پس داشتن بدن سالم، لزوماً به معنی «کاملاً سالم بودن» نیست.
🩺 سؤال مهم‌تر: آیا پزشکی که بخش عمده تمرکزش بر بدن و درمان بیماری بوده، می‌تواند به‌تنهایی سلامت کلی انسان و حال خوب او را تضمین کند؟
احتمالاً نه.
بخش بزرگی از سلامت، اصلاً در بیمارستان ساخته نمی‌شود. حتی سلامت روان هم فقط به «داشتن یا نداشتن اختلال روان‌پزشکی» محدود نیست و حاصل تعامل عوامل فردی، خانوادگی، اجتماعی و ساختاری است؛ از خواب و استرس و روابط گرفته تا شرایط اقتصادی، محیط کار و امنیت.
البته نمی‌توانیم با اطمینان بگوییم: «مردم امروز از گذشته حال بدتری دارند.»
اما یک چیز روشن است: حال خوب انسان هنوز یک مسئله حل‌شده نیست.
برای فهم سلامت، شاید فقط نباید خودِ انسان را بررسی کنیم؛ باید ببینیم در چه محیطی زندگی می‌کند و چه چیزهایی رفتار او را شکل می‌دهند.
و این ما را به سؤال بعدی می‌رساند:
اگر محیط زندگی ما روی سلامت و حال ما اثر می‌گذارد، چقدر از رفتارهای ما هم توسط همین محیط شکل می‌گیرد؟

🖌 دکتر امیرمحمد صادقی | آن‌سوی ورق‌ها
🖇 @BeyondPapers
#lvl1 #p2

🧩 چرا گاهی از بدیهیات شروع می‌کنیم؟
ممکن است بعضی از مطالب این پست‌ها در نگاه اول بدیهی به نظر برسند.
اما خیلی وقت‌ها، همین چیزهای به‌ظاهر بدیهی اگر مطرح نشوند و درباره‌شان مکث نکنیم، سؤال اصلی را هم درست نمی‌فهمیم.
برای رسیدن به بحث‌های عمیق‌تر، گاهی لازم است از همان نقطه‌ای شروع کنیم که فکر می‌کنیم همه آن را می‌دانیم؛
اصطلاحاً یک طرح بحث داشته باشیم.
قرار نیست هر پست صرفاً یک «نکته جدید» به شما اضافه کند؛
گاهی قرار است کمک کند به چیزی که قبلاً می‌دانستیم، از زاویه دیگری نگاه کنیم.
پس اگر جایی دیدید از یک مفهوم ساده شروع کرده‌ایم، احتمالاً قرار است بعدش به یک سؤال ساده نرسیم.

به نظر شما چرا شخصی با سطح اجتماعی بالا، وضعیت مالی بسیار عالی، یکی از بهترین رتبه های آزمون دستیاری باید چنین استوری بگذارد؟

در ضمن این مطلب اول، از سلسله مطالبی است که برای شما آماده کرده ام.
چرا که فارغ از نقش شما به عنوان پزشک، حتی به عنوان یک شهروند باید بتونید بعضی مسائل را ریشه یابی و حل کنید.
واقعاً دلیل این حس بد چیست؟!
آیا صرفا مربوط به شرایط پیرامونی است؟!

چرا مطلب بالا نوشته شد؟
ببینید این مسئله که «شرایط سلامتی در گذشته بهتر بوده» تا جایی که من در خاطر دارم در جامعه ما وجود داشته است.
اما هیچوقت برای من منطقی نبود به همین دلیل خواستم توجیهی بر این مطلب پیدا کنم.
شما به عنوان پزشک باید در وهله اول خودتون راجع به این موضوع به شناختی برسید که بعد مدتی از خودتون نپرسید که واقعا ما داریم چیکار میکنیم اگر شرایط سلامتی افت کرده است؟
و ثانیاً بتونید جامعه رو قانع کنید و محدودیت های پزشکی را باز کنید.

🧠 بیشتر زندگی می‌کنیم؛ اما بهتر هم زندگی می‌کنیم؟ | پارت ۲
در پارت قبل گفتیم که پزشکی توانسته مرگ زودرس را کمتر و طول عمر را بیشتر کند.
اما یک سؤال باقی می‌ماند:
آیا بیشتر زندگی کردن، یعنی بهتر زندگی کردن؟
فرض کنید پزشکی ۲۰ سال به عمر یک نفر اضافه کند.
این ۲۰ سال چگونه می‌گذرد؟
آیا از زندگی‌اش راضی است؟
آیا احساس تنهایی می‌کند؟
آیا دائماً تحت فشار و استرس است؟
آیا روابط خوبی دارد؟
آیا زندگی برایش معنا و جهت دارد؟
اینجا دیگر فقط با آزمایش خون و CT نمی‌توانیم جواب بدهیم.
برای اپروچ به این شبهه باید در نظر داشت سلامت انسان فقط بدن نیست؛
⏳ پس آیا مردم قدیم خوشحال‌تر بودند؟
خیلی راحت می‌شود گفت:

«قدیما زندگی ساده‌تر بود، پس مردم خوشحال‌تر بودند.»

اما واقعاً نمی‌دانیم.
برای ۱۰۰ یا ۲۰۰ سال پیش، داده‌های استاندارد و قابل‌مقایسه‌ای درباره Life Satisfaction و Subjective Well-being نداریم که بتوانیم با اطمینان چنین مقایسه‌ای انجام دهیم.
پس شاید سؤال درست این نباشد که:

«قدیما بهتر بود یا امروز؟»

بلکه:

«آیا پیشرفت در یک بُعد، لزوماً یعنی بهتر شدن همه ابعاد زندگی؟»
یا حتی الزاما افزایش امکانات به معنی بهتر شدن زندگی است؟!

پزشکی توانسته بدن ما را بهتر حفظ کند.
اما انسان فقط بدن نیست.
و اگر بخواهیم بفهمیم انسان امروز چرا با وجود امکانات بیشتر، ممکن است هنوز با استرس، تنهایی یا نارضایتی روبه‌رو باشد...
باید کمی از بدن فاصله بگیریم ...

🖌 دکتر امیرمحمد صادقی | آن‌سوی ورق‌ها
🖇 @BeyondPapers

🩺 با این همه پیشرفت پزشکی، واقعاً سالم‌تر شده‌ایم؟ | پارت ۱
اگر چند دقیقه با یک پزشک صد سال پیش صحبت می‌کردیم، احتمالاً خیلی از چیزهای پزشکی امروز برایش شبیه معجزه بود:
آنتی‌بیوتیک‌ها، واکسن‌ها، ICU، جراحی‌های پیچیده، CT و MRI، درمان سکته قلبی، مراقبت از نوزادان بسیار نارس...
بیماری‌هایی که زمانی می‌توانستند حکم مرگ داشته باشند، امروز در بسیاری از موارد قابل پیشگیری، درمان یا کنترل‌اند.
اما با وجود همه این پیشرفت‌ها، یک جمله را زیاد می‌شنویم:

«قدیما مردم سالم‌تر بودند...»

واقعاً؟
یا این جمله بخشی از یک پارادوکس جالب پزشکی است؟
1️⃣ امروز چیزهای بیشتری را می‌بینیم
هرچه ابزار تشخیصی دقیق‌تر شده، چیزهایی را پیدا می‌کنیم که قبلاً اصلاً امکان پیدا کردنشان وجود نداشت.
گاهی حتی چیزی را پیدا می‌کنیم که واقعاً وجود دارد، اما ممکن است هیچ‌وقت به فرد آسیب نزند.
یک مثال جالب:
در یک مرور نظام‌مند از ۲۴ مطالعه اتوپسی، روی مجموع ۷۸۹۷ نفر، شیوع متوسط Occult papillary thyroid carcinoma حدود ۷.۶٪ گزارش شد. بیشتر این تومورها زیر یک سانتی‌متر بودند و در این مجموعه، شواهدی از درگیری غدد لنفاوی، تهاجم خارج تیروئید یا متاستاز دوردست گزارش نشده بود. این افراد پیش از اتوپسی تشخیص بالینی بیماری تیروئید نداشتند و علت مرگشان چیز دیگری بود.
اینجاست که مفهوم Overdiagnosis مهم می‌شود:
یعنی بیماری یا ضایعه‌ای را تشخیص بدهیم که واقعاً وجود دارد، اما اگر هرگز شناسایی نمی‌شد، احتمالاً در طول زندگی فرد باعث علامت، آسیب یا مرگ نمی‌شد.
پس:

بیشتر شدن بیماری‌های تشخیص‌داده‌شده، الزاماً به معنی بیشتر شدن بیماری‌های خطرناک نیست.

گاهی ما فقط بیماری را بهتر می‌بینیم.
2️⃣ از طرف دیگر، ما خیلی بیشتر زنده می‌مانیم
در سال ۱۹۰۰، امید به زندگی متوسط در جهان حدود ۳۲ سال بود؛ در سال ۲۰۲۳ این عدد به حدود ۷۳ سال رسیده است.
اما یک سوءتفاهم رایج اینجاست:
۳۲ سال به این معنی نبود که مردم قدیم معمولاً در ۳۲سالگی می‌مردند.
مرگ‌ومیر بالای نوزادان و کودکان، بیماری‌های عفونی، سوءتغذیه و شرایط سخت زندگی، امید به زندگی را به‌شدت پایین می‌آوردند.
ضمن اینکه افزایش طول عمر فقط نتیجه کاهش مرگ‌ومیر کودکان نبوده؛ انسان‌ها در سنین بالاتر هم امروز شانس بیشتری برای زنده ماندن دارند.
و این یعنی یک اتفاق مهم:
وقتی تعداد بیشتری از مردم به سنین بالاتر می‌رسند، طبیعتاً فرصت بیشتری هم برای دیدن بیماری‌های مزمن و بیماری‌های وابسته به سن پیدا می‌کنیم.
در اپیدمیولوژی به این تغییر الگو، Epidemiological Transition می‌گوییم؛ یعنی با کاهش سهم بسیاری از بیماری‌های عفونی و مرگ زودرس، بیماری‌های مزمن و غیرواگیر سهم بیشتری از بار بیماری را به خود اختصاص می‌دهند.
پس:

بعضی بیماری‌ها تازه به وجود نیامده‌اند؛ ما تازه فرصت بیشتری برای دیدنشان پیدا کرده‌ایم.

3️⃣ پس تا اینجا، کدام طرف درست می‌گوید؟
اگر سؤال این باشد:
«آیا پزشکی مدرن توانسته انسان‌ها را از مرگ زودرس نجات دهد؟»
جواب تقریباً روشن است:
بله، به شکل عظیمی.
اما این هنوز جواب سؤال اصلی نیست.
چون در واقع سه سؤال متفاوت داریم:
• چقدر زندگی می‌کنیم؟
• چند سال را سالم زندگی می‌کنیم؟
• و اصلاً این سال‌های زندگی را چقدر خوب زندگی می‌کنیم؟
برای سؤال دوم، یک شاخص جالب وجود دارد:
HALE
Healthy Life Expectancy
به زبان ساده، HALE تخمین می‌زند که یک فرد با درنظرگرفتن الگوهای فعلی مرگ‌ومیر، بیماری و ناتوانی، چند سال از عمر مورد انتظارش را به شکل معادلِ زندگی در سلامت کامل طی خواهد کرد.
یعنی فقط نمی‌پرسد:

«چند سال زنده‌ای؟»

بلکه سال‌هایی را که با بیماری و ناتوانی سپری می‌شوند نیز در محاسبه وارد می‌کند و بر اساس شدت آن‌ها، از «سال‌های سالم» کم می‌شود.
مثلاً اگر دو نفر هر دو ۸۰ سال عمر کنند، اما یکی سال‌های بیشتری را با بیماری و محدودیت قابل‌توجه زندگی کند، HALE این دو نفر لزوماً یکسان نخواهد بود.
و جالب اینکه بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۹، امید به زندگی جهانی حدود ۶.۴ سال افزایش یافت؛ در حالی که HALE حدود ۵.۳ سال افزایش پیدا کرد: از ۵۸.۱ به ۶۳.۵ سال.
یعنی ما فقط بیشتر زنده نماندیم؛

سال‌های سالم زندگی هم افزایش پیدا کردند.

اما این افزایش کاملاً هم‌پای افزایش طول عمر نبود.
و اینجاست که سؤال جالب‌تر شروع می‌شود:
اگر پزشکی توانسته هم عمر ما را بیشتر کند و هم سال‌های سالم زندگی‌مان را افزایش دهد...
پس چرا هنوز گاهی حس می‌کنیم:

«قدیما مردم حال بهتری داشتند»؟

اما سؤال سوم که چه حسی یه این زندگی داریم داستان متفاوتی دارد.
و شاید همین‌جا باشد که جمله‌ی
«قدیما مردم سالم‌تر بودند»
دوباره به ذهنمان برگردد.
🔸 چون ممکن است مسئله فقط این نباشد که بدن انسان امروز چه وضعی دارد.
شاید باید بپرسیم:
خودِ انسان امروز چه حالی دارد؟
📌 ادامه دارد...

🖌 دکتر امیرمحمد صادقی
🖇 @BeyondPapers
#lvl1 #p1

🧭 از کجا شروع کنم؟
راهنمای مطالب منتخب «آن‌سوی ورق‌ها»

🎙 مصاحبه‌ها؛ تجربه کسانی که این مسیر را رفته‌اند

🔻 مصاحبه با دکتر رئیسی رتبه ۲ آزمون علوم پایه
▶️ فایل

🔻 مصاحبه با دکتر شجره‌پور رتبه ۱۷ آزمون پره انترنی
▶️ پارت ۱
▶️ پارت ۲

🔻 مصاحبه با دکتر عبدشاهی رتبه ۷۴ آزمون دستیاری
▶️ صوت
🔻 مصاحبه با دکتر احمدیوسفی رتبه ۱۶۳ آزمون دستیاری
▶️ پارت ۱
▶️ پارت ۲

🔻 توصیه های استاد خوش سیرت
▶️ فایل

🔻 صحبت های شنیدنی مرحوم دکتر عبدی راد
▶️ فایل

🧭 ۱. شناخت مسیر و شروع درست
🔹 شناخت مسیر
🔹 اصول اساسی موفقیت در آزمون
🔹 نحوه اپروچ در دوران دانشجویی
🔹 آزمون دادن حین اینترنی

📖 ۲. منابع و روش مطالعه
انتخاب منبع فقط قدم اول است؛ مهم‌تر از آن، نحوه استفاده از منبع است.
🔹 انتخاب منبع مطالعاتی
🔹 اپروچ به منبع مطالعاتی
🔹 فیلم و ویس آموزشی
🔹 موازی‌خوانی؛ چند منبع یا یک منبع؟
🔹 مارک سؤال‌ها و سلکت کردن مطالب
🔹 فراموشی مطالب
🔹 احساس فراموشی بعد مطالعه

🗓 ۳. برنامه‌ریزی و مدیریت زمان
🔹 اصول برنامه‌ریزی
🔹 دفتر برنامه‌ریزی
🔹 ارزیابی کیفیت مطالعه
🔹 ساعت مطالعه
🔹 استفاده از تایم‌های مرده

📝 ۴. آزمون؛ فقط آزمون دادن نیست
🔹 آزمون‌های آزمایشی
🔹 ادامه بحث آزمون‌های آزمایشی
🔹 تحلیل کارنامه نفرات تک‌رقمی آزمون‌های اخیر

🧠 ۵. تمرکز، انگیزه و مدیریت خود
🔹 تمرکز و حواس‌پرتی
🔹 انگیزه و نقد یک رفتار مخرب
🔹 خواب

⏳ ۶. روزهای پایانی و شب آزمون
🔹 توصیه‌های شب آزمونی

🎓 ۷. انتخاب رشته
🔹 نکاتی راجع به انتخاب رشته

🟡 یک نکته از طرف «آن‌سوی ورق‌ها»
این کانال قرار نیست فقط یک آرشیو از نکات آزمون باشد.
قرار است چیزهایی را که خودمان در مسیر یاد گرفته‌ایم، تجربه کرده‌ایم یا درباره‌شان فکر کرده‌ایم، بی‌تکلف و بدون نسخه‌فروشی با هم به اشتراک بگذاریم.
از آزمون و مطالعه شروع کردیم؛
اما قرار نیست همه چیز به آزمون ختم شود.
از نکته تا نگاه، از درس تا درد.
🖇 @BeyondPapers

🔻 توصیه میکنم حتما این فایل رو تماشا کنید و استفاده ببرید
صحبت های مرحوم دکتر امین عبدی راد

رتبه ۱ کشوری در آزمون دستیاری پزشکی سال ۱۳۹۸ و رتبه ۲ کشوری در آزمون پیش‌کارورزی
🖇 @BeyondPapers

آن سوی ورق ها pinned a video

Channel name was changed to «آن سوی ورق ها»

🔴 مصاحبه شنیدنی با دکتر رئیسی

🎖نفر دوم آزمون علوم پایه کشوری

🖇 @BeyondPapers

هر راهی را بروی، پشیمان خواهی شد

کی‌یرکگور در کتاب «یا این یا آن» نوشت:

«ازدواج کنی پشیمان می‌شوی؛ ازدواج نکنی هم پشیمان می‌شوی. حالا بگو چه کنی!»

این جمله نه فقط دربارهٔ ازدواج است؛ دربارهٔ تمامِ بزرگ‌ترین انتخاب‌های زندگی است. انتخاب رشته، انتخاب شغل، انتخاب شهر، انتخابِ مسیر. چون پشیمانی در ذاتِ آزادی نهفته است. هرجا آزادی باشد، امکانِ حسرتِ راهِ نرفته هم هست.

اما این یعنی چه؟ یعنی اگر در سینه ات احساسِ سبکی نمی‌کنی، نشانه‌اش این نیست که انتخاب اشتباهی کرده‌ای. نشانه‌اش این است که انتخاب واقعی کرده‌ای.

مردم گمان می‌کنند پشیمانی یعنی «انتخابِ بد». اما کی‌یرکگور می‌گوید پشیمانی یعنی «انتخابِ واقعی». هر تصمیمی که راهِ دیگری را ببندد، میتواند پشیمانی به همراه آورد. چون تو آزادی داشته‌ای و آزادی همیشه با از دست‌دادن همراه است.

پس مبارزه نکن با پشیمانی. آن را به‌عنوان هزینه آزادی‌ات بپذیر.

انتخاب رشته تمام شد. ممکن است گاهی فکر کنی اگر راهِ دیگری می‌رفتم، همه‌چیز بهتر بود. شاید هم همین‌طور بود. اما واقعیت این است: راهِ نرفته همیشه تمیزتر و روشن‌تر به نظر می‌رسد، چون هیچ‌وقت پا در آن نگذاشته‌ای.

بزرگیِ آدم‌ها در همین است: وقتی نمی‌توانند راه را عوض کنند، راهِ خودشان را می‌سازند.

تصمیم تو گرفته شده. حالا نوبتِ توست که آن را از آنِ خود کنی.


«پشیمانی هزینهٔ آزادی است؛ نه نشانه ای از شکست.»

🖌 دکتر امیرمحمد صادقی | آن‌سوی ورق‌ها
🖇 @BeyondPapers