وقتی پاییز می‌رسد

می‌گفت بعضی آدم‌ها دل‌های عجیبی دارند؛
دل‌هایی که با هیچ تغییری دگرگون نمی‌شوند.

می‌گفت: حواسمان باشد؛ پاییز آمده و طبیعت رنگ عوض کرده است،
اما قرار نیست ما هم با هر تغییر فصل، رنگ عوض کنیم...

راستی! چقدر پاییزِ طلایی زیباست.

پاییز، فصل احساس است؛
اگر دلمان زنده باشد،
پاییز برایش شادی‌بخش است.

می‌گفت پاییز، فصل خاطره‌هاست؛
و چقدر درست می‌گفت...

خاطرات پاییز فراموش‌نشدنی‌اند؛
اما نمی‌دانم چرا پاییز همیشه با رفتن و دور شدن همراه است؛
با دوری از کسانی که دوستشان داریم و دوستمان دارند.

شاید برای خیلی‌ها، پاییز فصل جدایی‌ها باشد؛
برای بعضی‌ها فصل دلتنگی؛
و برای بعضی دیگر، فصل مرور روزهایی که دیگر برنمی‌گردند.

راستش، برای من پاییز فصل همه‌چیز است.

انگار پاییز دل آدم را نازک‌تر می‌کند؛
آدم را بیشتر به فکر فرو می‌برد
و شاید، کمی هم مهربان‌تر.

پاییز آدم را به یاد روزهای از دست‌رفته می‌اندازد؛
روزهای خوب و بد،
آدم‌هایی که روزی کنارمان بودند،
و لحظه‌هایی که گمان می‌کردیم همیشه خواهند ماند.

پاییز، فصل یادآوری است؛
فصل خاطره‌ها، دلتنگی‌ها
و حرف‌هایی که شاید هیچ‌وقت فرصت گفتنشان را پیدا نکردیم.

و شاید زیبایی پاییز همین باشد؛
این‌که در میان تمام رفتن‌ها،
آدم را دوباره به خودش برمی‌گرداند.

راستی!
اگر پاییز بود و تو آمدی،
و من هنوز زنده بودم،

آن روز، آرام به تو خواهم گفت

که پاییز
چگونه بر من گذشت...

وحید کاظمی

@bekhan_wk