شعر برتر

🌿
ما بوی پیرهن را در جان ذخیره داریم
شاید نیاید از مصر، هر روز کاروانی!

• مسیح کاشانی
تصویر: اثر میرزا حمید قربان‌پور

‍ ‍🌱
شدہ با یادِ کسی قلبِ تو پُر کار شود؟
پایِ تو سست و سرت چرخشِ پرگار شود؟

خوابِ چشمانِ تو دزدیدہ شود تا به سحر؟
دلت از عالم و آدم همه بیزار شود؟

شدہ با غمزہ ی چشمانِ پُر از نازِ کسی
بدنت بی مرض افسون شدہ بیمار شود؟

یا ڪه در اوجِ  زمستان و بہ یک لحظه عبور
خونت از هُرمِ کسی جوششِ بسیار شود؟

در هوایی که معطر شدہ از بازدَمش
چو نباشد نَفَست آہ و عزادار شود؟

شب و روزَت همه آیینه‌ی ماهش گردد
همه جا منعکس عکسِ رخِ یار شود؟

شدہ آوایِ طبیعت همه فریاد شود؟
کوہ و دریا و دَمن صدایِ دلدار شود؟

همچو "ژاکاو" چو قامت به نوشتن بستی
قلمت نماز و او قبله‌ی اشعار شود؟

❤️‍🩹
آنکه بیش از دگران در دل ما جا دارد
بیشتر میل به آزار دل ما دارد

ساده‌تر می‌شکند شیشه‌ی احساست را
آن کسی که خبر از جای تَرَکها دارد

شهر ما گرچه شلوغ است به ظاهر اما
قدر جمعیت خود آدم تنها دارد

• مهدی جوینی

اختیاری نیست صائب اضطراب ما ز عشق
دست و پایی می‌زند هر کس که در دریا فتاد
• صائب تبریزی

آهی که رخنه کردم، از وی به سنگ خاره
عاجز شد از دِلِ دوست، یا رب دگر چه چاره؟ 

بیداری‌ام چه دانی؟ ای خفته‌‌ای که شب‌ها
نَنْشَسته‌ای به حسرت، نشمرده‌ای ستاره

جانان اگر نشیند، یک بار در کنارم
یک باره می‌توانم، کردن ز جان کناره

گفتم به شحنه نالم، از چشم او ولیکن
پروا ز کس ندارد، مست شراب خواره

ای تاب داده گیسو، حالی است بر دل من
از تاب بی‌حسابت، وز پیچ بی‌شماره

آشفتگان عشقت، گیرم که جمع گردند
جمع از کجا توان کرد، دل‌های پاره پاره؟ 

ای شَه سوارِ چالاک، احوال ما چه دانی؟ 
کز حالت پیاده، غافل بود سواره

با این سپاه مژگان، از خانه گر درآیی
تسخیر می‌توان کرد، شهری به یک اشاره

از لعل و چشمت آخر، دیدی که شد فروغی
ممنون به یک تَبَسُّم، قانع به یک نظاره

• فروغی بسطامی

🌾
با که گردون سازگاری کرد تا با ما کند؟
بر مراد دانه هرگز آسیا گردیده است؟

خوب‌رویان را که دیدی عاشق حُسنش مشو
نقش او بر دل نگه دار عاشق نقاش باش!

گرچه ممکن نیست با تکرار آسانش کنند
حیف باشد غم که مشقِ تازه‌کارانش کنند

تازه راضی کرده‌ام دل را به دینداری ولی
بیم از آن دارم که دینداران پشیمانش کنند

ساختن با خانۀ فرسودۀ دل بهتر است
گر بنا باشد که در تعمیر ویرانش کنند

گرچه این گنجشک دیگر با قفس خو کرده است
می‌زند بر میله سر وقتی هراسانش کنند

عشق را آموزگار زهد منکر شد، چه شد؟
بر مَلا تر می‌شود رازی که کتمانش کنند

بستن میخانه از هر خانه‌ای میخانه ساخت
می‌تراود نور چون در شیشه پنهانش کنند

بادها هرگز نمی‌فهمند گیسوی رها
دل‌رباتر می‌شود وقتی پریشانش کنند

می‌کشم رنجی که هرگز مستحقش نیستم
در حساب روز محشر کاش جبرانش کنند

• فاضل نظری

✨
عشق را کوه به دوشش نکشید و جا زد
آدمی خوب نشان داد که غیرت دارد

مَرد اگر گریه کند، معترف ضعفش نیست!
رود، اشکی‌ست که از کوه حکایت دارد...

نَفَحات صبح دانی ز چه روی دوست دارم؟
که به روی دوست مانَد که برافکند نقابی
• سعدی

پیش چشم همه از خویش یَلی ساخته‌ام
پیش چشمان تو اما سپر انداخته‌ام...
 • علیرضا آذر

توان گفتن آن راز جاودانی نیست!
تصوری هم از آن باغ ارغوانی نیست؟

پر از هراس و امیدم، که هیچ حادثه‌ای
شبيه آمدن عشق ناگهانی نیست

ز دست عشق به جز خیر برنمی‌آید
وگرنه پاسخ دشنام، مهربانی نیست!

درخت ها به من آموختند: فاصله‌ای
میان عشق زمینی و آسمانی نیست

به روی آینه‌ی پر غبارِ من بنویس
بدون عشق جهان جای زندگانی نیست

• فاضل نظری

🍃
بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
کز سنگ گریه خیزد روز وداع یاران

هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد
داند که سخت باشد قطع امیدواران

با ساربان بگویید احوال آب چشمم
تا بر شتر نبندد محمل به روز باران

بگذاشتند ما را در دیده آب حسرت
گریان چو در قیامت چشم گناهکاران

ای صبح شب‌نشینان جانم به طاقت آمد
از بس که دیر ماندی چون شام روزه‌داران

چندین که برشمردم از ماجرای عشقت
اندوه دل نگفتم الا یک از هزاران

سعدی به روزگاران مهری نشسته در دل
بیرون نمی‌توان کرد الا به روزگاران

چندت کنم حکایت شرح این قدر کفایت
باقی نمی‌توان گفت الا به غمگساران

🍁
غم که از حد بگذرد دل حسِ پیری می کند؛
سن هر کس را غمش، اندازه گیری می کند..

گویند بخواب تا به خوابش بینی
ای بی‌خبران چه جای خواب است مرا؟!
• ابوسعید ابوالخیر

چو بستی در به روی من، به کوی صبر رو کردم
چو درمانم نبخشیدی، به دردِ خویش خو کردم

فرود آ ای عزیز دل! که من از نقش غیر تو
سرای دیده با اشکِ ندامت شست‌و‌شو کردم

صفایی بود دیشب با خیالت خلوتِ ما را
ولی من باز پنهانی، تو را هم آرزو کردم

مَلول از نالهٔ بلبل، مباش ای باغبان! رفتم
حلالم کن اگر وقتی، گلی در غنچه بو کردم

تو با اَغیار، پیشِ چشمِ من، مِی در سبو کردی
من از بیم شماتت، گریه پنهان در گلو کردم

حراجِ عشق و تاراجِ جوانی، وحشتِ پیری
در این هنگامه، من کاری که کردم یاد او کردم

ازین پس شهریارا ما و از مردم رمیدن‌ها
که من پیوند خاطر با غزالی مشک‌مو کردم

• شهریار

🍂
پاییز را به مِهر تو آغاز کرده‌ام
شاید دوباره سبز و جوان شد خزان من
• امید صباغ‌نو

گرچه بگداختی از آتش حسرت دل من
لیک من هم به صبوری دل از آهن کردم
• شهریار

فریاد که از شش جهتم راه بِبَستند
آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

حاشا که من از جور و جفای تو بنالم
بیدادِ لطیفان همه لطف است و کرامت

🌱 حافظ

دلم تا عشق باز آمد، در او جز غم نمی‌بینم
دلی بی‌غم کجا جویم؟ که در عالم نمی‌بینم

دمی با هم‌دمی خُرَّم، ز جانم بر نمی‌آید
دمم با جان برآید چون که یک هم‌دم نمی‌بینم

مرا رازی‌ست اندر دل، به خون دیده پرورده
ولیکن با که گویم راز؟ چون مَحرَم نمی‌بینم

قناعت می‌کنم با درد، چون درمان نمی‌یابم
تحمل می‌کنم با زخم، چون مرهم نمی‌بینم

خوشا و خُرَّما آن دل که هست از عشق بیگانه
که من تا آشنا گشتم دلِ خُرَّم نمی‌بینم

نَم چشم، آبروی من ببُرد از بس که می‌گریم
چرا گریم؟ کز آن حاصل برون از نَم نمی‌بینم

کنون دَم درکش ای سعدی! که کار از دست بیرون شد
به امید دَمی با دوست، وآن دَم هم نمی‌بینم...