شعر برتر

🌙
مثل آشوبی که یک توفان به دریا می‌دهد
درد، گاهی شکل زیبایی به دنیا می‌دهد

ابرها را می‌برد تا سینه‌ی دریا ولی
حسرت یک قطره باران را به صحرا می‌دهد

عشق با هفتاد خوانش امتحانت می‌کند
سنگ هم باشی خودش را در دلت جا می‌دهد

یک نفر مثل تو عهدش را به آخر می‌برد
یک نفر در ابتدای ماجرا وا می‌دهد

از همان اول تو "تنها مرد میدان" بوده‌ای!
عشق کاری دست آدم های "تنها" می‌دهد

مادرت از غربت این روزها کم می‌کند
یک پسر مثل تو را وقتی به زهرا می‌دهد

می روی و اسب ها از دلهره رم می‌کنند
دشت امشب یک نفس بوی خدا را می‌دهد

آن خدایی که زمانی تشنگی را آفرید
غیرت و مردانگی را هم به سقا می‌دهد!

• رؤیا‌ باقری

گفت آسان گیر بر خود کارها کز رویِ طبع
سخت می‌گردد جهان بر مردمانِ سخت‌کوش
• حافظ

شنیدن خبر مرگ باغ دشوار است
ز باغ لاله خبرهای داغ بسیار است

در این کرانه که باران داغ می‌بارد
به چشم ما گل بی‌داغ کمتر از خار است

گناه اول ما، افتتاح پنجره بود
گناه دیگر ما، انهدام دیوار است

خوشا اشاعه خورشید در بسیط زمین
صدور نور به هر جا که آسمان تار است

مرا زمان ملاقات آفتاب رسید
مکان وعده ما زیر سایه‌ی دار است

• قیصر امین‌پور

با آن که دلم از غم هجرت خون است
شادی به غم توام ز غم افزون است

اندیشه کنم هر شب و گویم «یا رب!
هجرانْش چنین است، وصالش چون است؟»

• رودکی

قُماش عشق به مقیاس علم و عقل مسنج
که بارگاه دل از کارگاه مغز جداست!

• شهریار

عاشقش بودم و او قدر بزی فهم نداشت
چه کنم باز که او حبه‌ انگور من است!

قصّه‌ی عشقِ غم‌انگیز نمی‌فهمیدیم!
وسعت حادثه را نیز نمی‌فهمیدیم

زرد بودیم همه عمر، ولی تا گفتند:
علّتِ زردیِ پاییز؟ نمی‌فهمیدیم!

نه، نشد غارت "یک دل" بکنیم، انگاری
ما به اندازه‌ی چنگیز نمی‌فهمیدیم!

سال‌ها دربه‌درِ درک حقیقت بودیم
"شمس" را گوشه‌ی "تبریز" نمی‌فهمیدیم

فرقِ بین هوس و عشق کمی مبهم بود
از دو چشم دغل و هیز نمی‌فهمیدیم

ما مترسک شده بودیم وَ چیزی غیر از
اتّفاقِ سرِ جالیز نمی‌فهمیدیم

"زندگی قصّه ی تلخی‌ست..." وَ مشکل این بود
قصّه‌ی تلخ و غم‌انگیز نمی‌فهمیدیم

• امید صباغ‌نو

غیرت ما چشم بر راه نسیم مصر نیست
بوی یوسف را نهان در پیرهن داریم ما...

🌱 صائب تبریزی

‌ مهربان هستی ولی نامهربانی می‌کنی
شور در سر داری و داری جوانی می‌کنی

مرغ عشقی و پر از حسرت نگاهت می‌کنم
دورترها می‌نشینی نغمه خوانی می‌کنی

تا بسوزانی دل این شیر در زنجیر را
شوخ و شنگ و دلربا آهو دوانی می‌کنی

من نمی‌دانم چرا وقتی قرار بوسه نیست
باز هم لب‌های خود را ارغوانی می‌کنی

مطمئن هستم برای کشتن من اینچنین
پلک‌ها را تیر و ابرو را کمانی می‌کنی

روز روشن بافه بافه شانه بر مو می‌کشی
روی هم می‌ریزی و با شب تبانی می‌کنی

تا میایم بیخیال گریه‌ی هر شب شوم
با خیالت می‌رسی پادرمیانی می‌کنی

خود بگو اصلا چه معنی می‌دهد این کارها؟!
آخرش از دست خود، من را روانی می‌کنی

عاشقی جرم است و من پرونده‌ام سنگین شده
بس که هر شب شعری از من بایگانی می‌کنی
‎‌‌‌‌‌‌
• شهراد میدری

عزیزا کاسهٔ چشمم سرایت
میان هر دو چشمم جای پایت

از آن ترسم که غافل پا نهی تو
نشیند خار مژگانم به پایت

• باباطاهر

قرار بود بخوابم... رسید پیغامت
درست در شب کنکور یادم افتادی

«سلام. بیداری؟ من دلم گرفته عجیب
چه خوب می‌شد اگر شعر می‌فرستادی»

دلم گرفت... دل تو گرفته بود آخر
چقدر ویس گرفتم... چه شعرها خواندم

مهم نبود که فردا سرم چه می‌آمد
مهم نبود اگر صبح خواب می‌ماندم

چهار صبح نوشتی که: «موقع خواب است
چقدر شعر تو مثل همیشه عالی بود» 

تویی که تا دم کنکور پای تو ماندم!
شب نتایج کنکور جات خالی بود...

• امیرحسین ثابتی

به مرگم راضی‌ام، اما فقط یک آرزو دارم
سرم را لحظهٔ آخر به زانوی تو بگذارم
بپرسی از من آن لحظه که آیا صحبتی دارم؟
به‌جای «اَشهَدُ اَنَّ» بگویم: «دوستت دارم...»

هر چند که دلتنگ‌تر از تنگ بلورم
با کوه غمت سنگ‌تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه‌تر از دامن الوند
بشکوه‌تر از کوه دماوند، غرورم

• قیصر‌ امین‌پور

گفتی: «کدام شیوه مردن پسند توست؟»
ما را به چشم‌های خودت واگذار کن...
• سید رضا هاشمی

🍃
چه باید‌های بسیار و چه باشدهای اجباری
شدم درگیر ساعت‌ها و حسرت‌های تکراری

دو مشتِ زندگی خندید: «گل یا پوچ دلبندم؟!»
جوانی پوچ شد با غم، گلایه، سهل‌انگاری

ورق زد زندگی‌ها را خدا با فوت و فن‌هایش
زمانی دید حوّایش به سیبش دست برد آری!

زلیخا درک کرد اجبار، حریف یوسفش هم نیست
مگر با عشق، یکباره کند تغییر معماری

زمانی می‌رسد دیگر فقط رفتن نمی‌خواهی!
سبکباری، سبکباری، سبکباری، سبکباری

میان دلخوشی‌‌هایم فقط یک شعر می‌ماند
که دورم می‌کند از غم شبی با برگه اخطاری

غم از سر دست بردارد رود ای کاش یک روزی
ندارم نای جنگیدن، ندارم نای اصراری

دلم کبوتر زخمی به زیر آوار است
غم ندیدنت ای جان! چقدر دشوار است...
• یاصاحب‌الزمان

روزگاری عشق ما هم می‌شود ضرب‌المثل
تکه کوهی کنده گر فرهاد، من جان کنده‌ام!
• یونس شعبانی

بگذار زمان روی زمین بند نباشد
حافظ پی اعطای سمرقند نباشد

بگذار که ابلیس در این معرکه یک بار
مطرود ز درگاه خداوند نباشد

بگذار گناه هوس آدم و حوّا
بر گردن آن سیب که چیدند نباشد

مجنون به بیابان زد و لیلا... ولی ای کاش
این قصه همان قصه که گفتند نباشد

ای کاش عذاب نرسیدن به نگاهت
آن وعده‌ی نادیده که دادند نباشد

یک‌بار تو درقصه‌ی پُر پیچ و خم ما
آن کس که مسافر شد و دل کند نباشد

آشوب، همان حس غریبی‌ست که دارم
وقتی که به لب‌های تو لبخند نباشد

در تک تک رگ‌های تنم عشق تو جاری‌ست
در تک تک رگ‌های تو هرچند نباشد

من می‌روم و هیچ مهم نیست که یک عمر
زنجیر نگاه تو که پابند نباشد

وقتی که قرار است کنار تو نباشم
بگذار زمان روی زمین بند نباشد...

• رؤیا باقری

یا رب مباد کز پا جانان من بیفتد
درد و بلای او کاش بر جان من بیفتد

من چون ز پا بیفتم درمان درد من اوست
درد آن بود که از پا درمان من بیفتد

یک عمر گریه کردم ای آسمان روا نیست
دردانه ام ز چشم گریان من بیفتد

ماهم به انتقام ظلمی که کرده با من
ترسم به درد عشق و هجران من بیفتد

از گوهر مرادم چشم امید بسته است
این اشک نیست کاندر دامان من بیفتد

من خود به سر ندارم دیگر هوای سامان
گردون کجا به فکر سامان من بیفتد

خواهد شد از ندامت دیوانه شهریارا
گر آن پری به دستش دیوان من بیفتد

• شهریار

به محشر، چون سرِ خجلت برآرم از کفن گویم
که یارب! داغِ هجران دیده‌ام دیگر مسوزانم...
• بیدل دهلوی