در دوران مشروطه، ایرانی با دیدن ترقیات فرنگ، از عقب‌ماندگی خود شرم می‌کرد و می‌پرسید: «چرا ما عقب مانده‌ایم؟»
امروز اما قشر خاکستری همین شکاف را می‌بیند و بی‌تفاوت از کنارش می‌گذرد.
به گمان من، یکی از دلایل مهم، هشتاد سال نفوذ چپ است. چپ فقط اقتصاد را به گند نکشید؛ ذهن ایرانی را تسخیر کرد. تصویری مسخ‌شده از سرمایه‌داری، غرب، ثروت، تمدن، آزادی و پیشرفت در ذهن ایرانی کاشت و آن را جای واقعیت نشاند.
اگر غرب ثروتمند است، لابد غارت کرده؛ اگر سرمایه‌دار ثروتمند است، لابد استثمارگر است؛ اگر آزادی وجود دارد، لابد توطئه‌ای است؛ و اگر خودمان عقب‌مانده‌ایم، لابد مقصر «استعمار»، «امپریالیسم» یا «سرمایه‌داری» است.
نتیجه همین ذهنیت است: به جای پرسیدن «چه چیزی آنها را به پیشرفت رساند و چه چیزی ما را عقب نگه داشت؟»، برای عقب‌ماندگی فلسفه می‌تراشد.ایرانیان کرورکرور به چپگرایی پیوستند؛ اما بازگشت از آن قطره‌چکانی است. بیرون آمدن از چپ یعنی کنار زدن هشتاد سال تحریف و بدبینی به آزادی و ثروت.
چپ به‌راحتی وارد ذهن ایرانی شد؛ اما بیرون کردنش جنگی سخت با بدیهیات جعلی‌ای است که نسل‌ها در ذهن او کاشته شده است.