لودویگ فون میزس مکتب اقتصادی اتریش را با تثبیتِ پراکسیولوژی ــ مطالعۀ صوری کنشِ هدفمند انسانی ــ به‌عنوان روش‌شناسی بنیادین آن، دگرگون ساخت.

میزس در کتاب کنش انسانی استدلال کرد که علم اقتصاد نمی‌تواند بر مدل‌های تجربیِ علوم طبیعی تکیه کند. از آن‌رو که انسان‌ها دارای اراده، ارزش‌ها و انگیزه‌های آزادند، انتخاب‌های آنان را نمی‌توان در آزمایشگاه سنجید یا در قالب فرمول‌های ریاضی گنجاند.

میزس در عوض، علم اقتصاد را بر بنیادی پیشینی استوار ساخت: اصل موضوعۀ کنش. این اصل، حقیقتی بدیهی است که بر پایۀ آن، انسان‌ها آگاهانه کنش می‌کنند و از ابزارهای کمیاب برای دستیابی به غایاتِ مطلوب بهره می‌گیرند. میزس از همین نقطۀ آغازین، مفاهیم بنیادین اقتصادی از جمله مطلوبیت نهایی، ترجیح زمانی، و ماهیت ذهنیِ ارزش را به‌شیوه‌ای منطقی استنتاج کرد: حداقل دستمزد بیکاری را افزایش می‌دهد، کنترل اجاره‌بها به کمبود مسکن می‌انجامد، کنترل قیمت‌ها بازار سیاه پدید می‌آورد، و سیاست‌های پولیِ انبساطی قدرت خرید پول را کاهش می‌دهد.

پراکسیولوژی برای اقتصاد اتریشی از آن‌رو بنیادین است که کانون توجه را از کلیت‌های انتزاعی (مانند تولید ناخالص داخلی یا شاخص‌های قیمت) به تصمیم‌گیرندۀ فردی بازمی‌گرداند. این رویکرد نشان می‌دهد که قوانین اقتصادی، حقایقی جهان‌شمول و منطقی‌اند، نه فرضیه‌هایی موقت که در انتظار تأیید از سوی داده‌ها باشند. اقتصاددانان اتریشی با به‌کارگیریِ استدلال قیاسی می‌توانند مداخلاتِ پیچیده‌ای همچون تورم، کنترل قیمت‌ها و بانکداری مرکزی را با اطمینانِ خاطر تحلیل کرده و پیامدهای آن‌ها را با قطعیتِ منطقی پیش‌بینی کنند.

توسعۀ پراکسیولوژی به دست میزس، مکتب اتریشی را از دام‌های اقتصادسنجیِ رایج مصون داشت. این رویکرد بینشی بی‌همتا عرضه می‌کند و نشان می‌دهد که بازار، ماشینی نیست که باید مهندسی شود، بلکه فرایندی پویا و پیوسته است که با انتخاب‌های هدفمندِ انسان‌های واقعی به حرکت درمی‌آید.