«...من گمان نمی‌کنم که معلم در جایگاهی باشد که بتواند از آزادی دانش‌آموزش صرف‌نظر کند. آن کس را که یک‌بار از بند آزاد کنیم، دیگر نمی‌توانیم از نو به بند کشیم و آن کس که بندهای دانش‌آموز را گسسته است، خدایگانی خواهد بود فراتر از والدین برای او. به تمام متولیان امر آموزش توصیه می‌کنم که از دانش‌آموزانشان بخواهند نام معلمی را که بیش از همه دوست داشته‌اند بیاورند، و بپرسند که چرا آن معلم را بیش از دیگران دوست داشته‌اند. نتیجه شگفت‌انگیز خواهد بود: دانش‌آموزان هرگز از معلمانی که آسان‌تر نمره می‌دادند، معلمانی که کلاس درسشان به‌اصطلاح روی هوا بوده است، یا معلمانی که خیلی با دانش‌آموز رفیق می‌شدند نام نمی‌برند، آنها معلمانی را یادآوری می‌کنند که بیش از همه آنها را به رسمیت شناخته‌اند، بیش از همه به ایشان گوش داده‌اند، و بیش از همه ایشان را انسان دانسته‌اند و دانش‌آموزان در این مورد حق دارند، چرا که طعم آزادی فراموش‌نشدنی است...»

-همان

بید و باد، کارگردان: محمدعلی طالبی، ۱۳۷۷

سخن؛ مقولاتی در علوم انسانی و ادبیات
@Arkhe_logos