شعر_غلامرضا_ بروسان
ترجمه_فریبا_مرتضایی

گاهی دلم به اندازه غاری
که آدم‌هایش به جای دیگری کوچ کرده‌اند
می‌گیرد
و تنهایی
مثل مورچه‌ای روی دستم راه می‌رود.
گاهی دلم گلی می‌شود
که زنبوری در آن مرده است

گاهدان اوره ییم ,
آداملاری کؤچموش ،
بیر ماغارا  قده ر  توتولور
و یالقیزلیق
بیر قاریشقاق  تک ،
ال لریم اوسته یئریییر
و اوره ییم
بیر گوله بنزه ییر
ایچینده  آری اؤلموش ،
بیر گوله!!

https://t.me/Adabiyyatsevanlar