سیمین بهبهانی،


دلم گرفته ای دوست!
هوای گریه با من
گر از قفس گریزم
کجا روم، کجا من؟
کجا روم، که راهی به گلشنی ندانم
که دیده بر گشودم به کنج تنگنا، من
نه بسته ام به کس دل
نه بسته کس به من دل
چو تخته پاره بر موج
رها، رها، رها، من
ز من هر آن که او دور
چو دل به سینه نزدیک
به من هر آن که نزدیک
از او جدا، جدا، من
نه چشم دل به سویی
نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی
به یاد آشنا من
ز بودنم چه افزود؟
نبودنم چه کاهد؟
که گویدم به پاسخ
که زنده ام چرا من؟
ستاره ها نهفته در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست!
هوای گریه با من .

https://t.me/Adabiyyatsevanlar