در ایران، نزدیک شیرازِ کهن، دست زرگری میان سده‌های سوم و هفتم میلادی تکه‌ای زر را به آویزی کوچک بدل کرد و شیشه‌ای در آن نشاند. این آویز از روزگار #ساسانیان است و شمارهٔ ۳۴٫۱۰۷٫۹۸ دارد. اکنون در نمایش نیست.

اندازه‌اش از ناخن انگشت هم کمتر است: ۱٫۵۷ سانتی‌متر بلندا و ۱٫۹۱ پهنا (۰٫۶۲ در ۰٫۷۵ اینچ). مادّه‌اش زر و شیشه است. چنین آویزهایی را بر گردن یا بر جامه می‌آویختند و درخشش زر و شیشه، چون شبنمی گرفتار در قاب خورشید، نگاه را به خود می‌کشید.

این آویز را باستان‌شناسان در زمستان ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۴ در کاوش‌های «هیئت ایرانی» (Persian Expedition) موزهٔ متروپولیتن (Metropolitan Museum of Art) از خاک بیرون آوردند. سرپرستی کاوش با جان مایور آپتون (J.M. Upton)، ولفرام هاوزر (W. Hauser) و چارلز ویلکینسون (C.K. Wilkinson) بود. چون کاوش با پروانهٔ دولت ایران انجام می‌شد، یافته‌ها میان دو سو بخش شد و این آویز در همین «بخش‌بندی یافته‌ها» (division of finds) به موزه رسید.

موزه آن را در سال ۱۹۳۴ با «بنیاد راجرز» (Rogers Fund) ثبت کرد. بخش نگهدارنده «هنر آسیای باختری باستان» (Ancient West Asian Art) است. آپتون در همان سال در نشریهٔ موزه از کاوش‌ها نوشت و دانلد ویتکامب (Donald S. Whitcomb) نیز در کتاب «پیش از گل‌های سرخ و بلبلان» (Before the Roses and Nightingales) در ۱۹۸۵ از این آویز یاد کرد. زر هنوز می‌درخشد، چون ستاره‌ای که از آسمان شیراز افتاد و در کف دست موزه آرام گرفت.