در خاور ایران، در کوه خواجه، نزدیک سدهٔ هفتم میلادی، نگارگری بر دیوار بانویی را کشید که پوششی بر دهان دارد و آن را «پَدام» می‌نامند. این پاره از روزگار #ساسانیان است، با شمارهٔ ۴۵٫۹۹٫۱، و اکنون در نمایش عمومی نیست.

اثر پاره‌ای شکسته از نگارهٔ دیواری است که با رنگ بر گچ‌بری و اندود گچی نشسته. پدام پارچه‌ای است که دهان را می‌پوشاند و در آیین آیین مزدیسنا، نشان پاکی گفتار و نفس است. کوه خواجه را پژوهشگران مجموعه‌ای دینی در خاور ایران می‌دانند. متن موزه بیش از این از چهره و جامهٔ بانو چیزی نمی‌گوید.

اندازهٔ پاره ۲۱٫۴ در ۲۴٫۶ در ۳ سانتی‌متر است. ارنست هرتسفلد در ۱۹۲۹ کاوش در کوه خواجه را سرپرستی کرد و موزهٔ متروپولیتن در ۱۹۴۵ با بنیاد راجرز آن را از خود او در پرینستون در ایالت نیوجرسی خرید. بخش نگهدارنده «هنر آسیای باختری باستان» است. هرتسفلد در ۱۹۴۱ در «ایران در خاور نزدیک باستان»، ترودی کاوامی در ۱۹۸۷ در نشریهٔ موزه و در ۲۰۰۵ در گفتاری دربارهٔ هنر #اشکانی، محمود موسوی در ۱۹۹۹ و سرور قنیمتی در ۲۰۱۳ در دست‌نامهٔ آکسفورد دربارهٔ ایران باستان از آن نوشتند.

پدام سپید، چون مهی که بر دهانهٔ سپیده‌دم نشسته، سخن را در دهان نگه می‌دارد و بانو تنها با چشم می‌گوید. رنگ‌ها که روزی بر دیوار روشن بودند، اکنون چون گلبرگ‌های مانده در کتابی کهن آرامند و دیوار، با همهٔ ریختنش، هنوز نفس او را در گچ نگه داشته است، چنان که کوزه‌ای واژگون بوی باران را.