یک ناشر .خلق کتاب موفق

شخصیت‌پردازی از طریق اثرگذاری

در داستان کوتاه، «فصل طلاق» اثر نویسنده امریکایی جان چیور
به جای اینکه فقط بگوید «همسرم مهربان است»، می‌نویسد «به خاطر رفتار آرامش، گاهی فکر می‌کنم بچه‌ها را لوس می‌کند. هیچ چیزی را نمی‌تواند از آن‌ها دریغ کند.» این یک تکنیک عالی است. او شخصیت را نه با صفت، بلکه با پیامدِ رفتار آن شخصیت معرفی می‌کند.
@yeknasher

بررسی موردی انتخاب اسم کتاب.
نکات مهمی درباره اینکه چطور اسمی برای کتاب انتخاب کنیم که کتاب را به موفقیت برساند صحبت کرده‌ام
@yeknasher

تفاوت خرید کتاب قبل از هوش مصنوعی و بعد از آن
@yeknasher

تفاوت خرید کتاب قبل از فروشگاه‌های اینترنتی و بعد از آن
@yeknasher

عجله نکنید
@yeknasher

پس از ارسال این پست دوست عزیزم آقای حیدری ثانی که از ویراستاران حرفه‌ای و با سابقه هستند، پیامی فرستادند و باهم درباره ویرایش کمی گپ زدیم
از ایشان خواهش کردم صوتی برای اعضا کانال بفرستند

توضیحی دربارهٔ
مراتب زبان
و شیوه‌های مختلفِ
بیان یک مفهوم
در زبان

سیدحمید حیدری‌ثانی
از «خانهٔ ویراستار»

همانطور که حرف می‌زنید بنویسید
@yeknasher

انسانی که در عمرش داستان نمی‌خواند، فقط یک زندگی را زیسته است، اما کسی که داستان می‌خواند؛ پنج‌ هزار سال زندگی کرده است. خواندن، جاودانگی معکوس است.

امبرتو اکو

«کتاب‌دار اسبق»

𝕏 👉 @Xlinguistics

بررسی موردی انتخاب اسم کتاب
@yeknasher

ری اکشن ها فعال شد

فکر نکنید خیلی خفن هستید
@yeknasher

الهام در نویسندگی
@yeknasher

هوش مصنوعی
@yeknasher

کتاب باید دم بکشد
@yeknasher

گنجی که برای نوشتن کتاب دارید...
@yeknasher

نویسنده‌ای برای کتابش اسم «بانجی» را پیشنهاد داد. پرسیدم: «چرا این اسم؟»
گفت: «کتابم درباره غلبه بر کمرویی است. می‌خواستم بگویم همان‌طور که در بانجی‌جامپینگ ناگهان می‌پرید، برای غلبه بر کمرویی هم باید ناگهان با آن مواجه شوید.»
گفتم: «چند نفر این کلمه را می‌شناسند و چند نفر منظور شما را می‌فهمند؟ شما کنار کتاب نیستید که این توضیحات را بدهید. اسم کتاب باید بدون توضیح، منظورش را برساند.»
پس از گفتگو، اسم را به «چگونه از خجالت و کمرویی عبور کردم» تغییر دادیم؛ کتاب با همین تغییر، موفقیت خوبی کسب کرد.
@yeknasher

قاسم هاشمی‌نژاد در نقدِ «ترس و لرزِ» غلامحسین ساعدی می‌نویسد:

«با خودم می‌گویم آدم می‌تواند زیاد بنویسد،
می‌تواند زیاد بَد بنویسد،
می‌تواند اما «زیادْ بَدها» را به چاپ ندهد.»

-تمنا می‌کنیم قبل از چاپ کتابتان، این حرفِ هاشمی‌نژاد را به خودتان بفهمانید.
پولِ مخاطبْ علفِ خرس نیست.

«اِخْوانیات»

𝕏 👉 @Xlinguistics

کلیشه‌ زبانی چیست؟ همان عبارت‌های دست‌مالی‌شده‌ای است که آن‌قدر شنیده‌ایم که دیگر هیچ تصوری در ذهن مخاطب نمی‌سازند.

چطور کلیشه را بشکنیم؟ 🛠
1️⃣ تست کلیشه: اگر جمله‌ای خیلی راحت به ذهنت رسید، احتمالا کلیشه است. از خودت بپرس: «آیا همه می‌توانستند همین را بنویسند؟» اگر بله، حذفش کن.
2️⃣ جزئیات، جایگزین صفت: به جای توصیف‌های عمومی، «تصویر» بساز.
🔸 غلط: خیلی عصبانی بود. 😡
🔸 درست: بند انگشتانش روی لبه‌ میز سفید شده بود. 👊

@yeknasher

در داستان " کارم داشتی زنگ بزن" از ریموند کارور این صحنه را دیدم "نرسیده به تقاطع پیش از بزرگراه، اگزوز ماشین جلویی افتاد و جرقه‌زنان دنبالش روی زمین کشیده شد. گفت: "نگاه کن! نکند آتش بگیرد!" ما همان‌طور نگاه می‌کردیم تا ماشین بالاخره خارج شد و به خاکی کشید."

با خودم فکر کردم، چه ربطی دارد؟ اصلا وجود این صحنه در داستان چه ضرورتی دارد . با کمی مطالعه متوجه شدم این صحنه تکنیکی است که به آن تکنیک همبسته عینی (Objective Correlative) می گویند

در این تکنیک نویسنده به جای اینکه نام احساس را بیارد، یه شی یا صحنه‌ای را توصیف می کند که آن حس را در دل خواننده بیدار کند

کارور به جای اینکه بنویسد «آن‌ها از آینده‌ رابطه‌شان می‌ترسیدند»، یک صحنه می‌سازد ماشین جلویی اگزوزش می‌افتد و با سرعت روی آسفالت کشیده می‌شد و جرقه‌ می‌زند! این «جرقه» و «خراشیده شدن»، استعاره‌ای بی‌صدا اما تکان‌دهنده از رابطه‌ای است که دیگر کار نمی‌کند، اما به اجبار در حال پیش رفتن است و هر لحظه احتمال یک انفجار یا آتش‌سوزی (بحران عاطفی) وجود دارد. تماشای این صحنه توسط شخصیت‌ها نیز، نشان‌دهنده‌ انفعال و درماندگی است؛ آن‌ها همان‌طور که به تماشای اگزوز خراب می‌نشینند، در واقع شاهد ویرانی تدریجی زندگی خود هستند، بدون آنکه بتوانند یا بخواهند چیزی را تغییر دهند.

✅ تمرین برای نویسنده‌ها:
دفعه بعد که خواستید بنویسید «فلان شخصیت غمگین است»، کلمه «غم» رو حذف کنید. به جای آن، یه شی یا اتفاق پیدا کنید که غم رو یادآوری کند. (مثلاً: یک فنجان چای سرد شده یا یک ساعت متوقف شده ⏳

@yeknasher